Henryk Horoch - 2012-04-01 13:51:09

Wielki Herbarz Szlachty Polskiej
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c8/POL_COA_Piastowie.svg/120px-POL_COA_Piastowie.svg.png

Herby pojawiły się w Polsce niewiele później niż w Europie zachodniej, gdzie powstały w XII w. W XIII w. spotykamy już pierwsze wizerunki herbów na pieczęciach książęcych a w wieku XIV herby polskiego rycerstwa występują już w wielu zachodnich rolach herbowych i herbarzach.

Herby szlachty polskiej, ze względu na nieco odmienne kształtowanie się stanu rycerskiego niż na zachodzie, mają kilka swoistych, charakterystycznych cech. W przeciwieństwie do zachodniej Europy, polski herb przysługiwał nie tylko jednej osobie czy rodzinie, lecz tzw. rodom herbowym, obecnie czasem określanym jako klany herbowe. Ród herbowy grupował często kilkadziesiąt, czasem kilkaset rodzin współużytkujących jeden i ten sam herb. Stąd nieznane są prawie w heraldyce polskiej systemy odróżniania (uszczerbienie herbu) herbów młodszych gałęzi rodu.
Drugą ważną cechą jest posiadanie przez polskie herby nazw własnych, zwykle różnych od nazwisk rodowych, oraz zawołań – akustycznego identyfikatora, pozostałości po okrzyku bojowym. Herby polskie początkowo nie miały żadnych oznak godności, ze względu na zasadę równości szlacheckiej i zakaz stosowania tytułów arystokratycznych. Mitry i korony hrabiowskie zaczęły pojawiać się w naszej heraldyce stosunkowo późno, szczególnie w dobie upadku Rzeczypospolitej i pod zaborami.

Henryk Horoch - 2012-04-01 13:53:54

Abdank
W polu czerwonym łękawica srebrna. Klejnot: samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/POL_COA_Abdank.svg/200px-POL_COA_Abdank.svg.png

Herb w Polsce znany z pieczęci datowanych od roku 1212 (kasztelan kruszwicki Lupus), 1228 (wojewoda sandomierski, komes Pakosław), 1243 (kasztelan krakowski Michał), 1343 roku (Dobiesław sędzia ziemi kaliskiej), pierwsza wzmianka w źródłach pisanych z 1402 roku. Oprócz ziemi kaliskiej występował także na ziemi sandomierskiej,
W 1359 w lasach Płoniny na Wołoszczyźnie, w klęsce poniesionej przeciwko armii mołdawskiej, chorągiew Abdanków miała wpaść w ręce nieprzyjacielskie. W 1413 roku herb przeniesiony na Litwę (herb przyjął Jan Gasztołd, adoptowali Piotr z Widawy i Jakub z Rogoźna).

Legenda herbowa
Legenda herbowa mówi, że nazwa Abdank pochodzi od podziękowania, jakie skierował cesarz niemiecki do polskiego posła Skarbimira (Skarbka) w czasach Bolesława Krzywoustego. Niemiecki władca, chcąc zaimponować polskiemu posłowi bogactwem, pokazał mu wielkie skrzynie pełne złota. Skarbek zdjął wówczas z palca pierścień i ze słowami "Idź złoto do złota. My Polacy bardziej się w żelazie kochamy i żelazem bronić będziemy." wrzucił go do cesarskiego skarbca. Zaskoczonemu cesarzowi nie pozostało nic innego jak powiedzieć "Habdank – dziękuję". Słowa te stały się nowym zawołaniem rodu, przez co zmieniono pierwotną nazwę herbu ze Skarbek na Abdank. Po śmierci św. Stanisława, ród Awdańców udał się wraz z Bolesławem Śmiałym na emigrację na Węgry.

Henryk Horoch - 2012-04-01 13:56:45

Achinger
W polu złotym wiewiórka czerwona siedząca z puszystym ogonem zadartym na grzbiet. W klejnocie dwie trąby a między nimi taka sama wiewiórka. Orgelbrand i Znamierowski podają, że labry złote podbite czerwienią.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e0/POL_COA_Achinger.svg/200px-POL_COA_Achinger.svg.png

Herb pochodzenia niemieckiego, pojawił się w Polsce w połowie XV wieku. Najbardziej rozpowszechniony w ziemi sieradzkiej oraz w księstwie oświęcimskim i w księstwie zatorskim

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:00:25

Aksak
W polu czerwonym dwa trójkąty w słup złączone wierzchołkami, srebrne, między którymi takaż strzała w prawo. Klejnot: Trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/43/POL_COA_Aksak.svg/200px-POL_COA_Aksak.svg.png

Herb pochodzi z XIV wieku

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:05:15

Alabanda
W polu czarnym na półksiężycu srebnym, takiż łeb koński z szyją w lewo. Klejnot trzy lub pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ef/POL_COA_Alabanda.svg/200px-POL_COA_Alabanda.svg.png

Herb z czasów dynastii Piastów, XII wiek. Znana jest pieczęć Stefana i Strzeżywoja Kobylagłowa z 1278 roku. Zaginął w XVI wieku.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:07:14

Aderkas
W polu złotym orzeł czarny, z wzniesionymi skrzydłami, patrzący w lewo, stojący lewą nogą na pagórku zielonym, prawa uniesiona. Klejnot: Trzy pióra strusie, czarne.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c8/POL_COA_Aderkas.svg/200px-POL_COA_Aderkas.svg.png

Najwcześniejsza wzmianka o herbie pochodzi z roku 1357. Herbem pieczętowała się rodzina Aderkas - Aderkass.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:09:36

Amadej
W polu czerwonym orzeł srebrny (biały) bez ogona (orełek) w lewo z koroną złotą i toczenicą złotą w dziobie. W klejnocie pięć piór strusich. Labry czerwone, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a4/POL_COA_Amadej.svg/200px-POL_COA_Amadej.svg.png

Herb znany od XIV wieku. Pierwsza zapiska z 1402 roku.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:11:35

Ancuta
W polu błękitnym między półksiężycem złotym rogami w prawo z lewej, a gwiazdą ośmioramienną złotą z prawej - strzała srebrna w słup. Nad hełmem korona.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Ancuta_POL_COA.svg/200px-Ancuta_POL_COA.svg.png

Nadany przez Witolda za waleczność Leonowi Ancucie. Juliusz Karol Ostrowski podaje, że herb pochodzi z XVI wieku.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:13:28

Araż
W polu czerwonym koń srebrny, prawą nogą przednią trzymający buńczuk z półksiężycem. Klejnot: Półksiężyc złoty rogami w górę.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/Ara%C5%BC_POL_COA.svg/200px-Ara%C5%BC_POL_COA.svg.png

Najwcześniejsza wzmianka o herbie pochodzi z XV wieku. Herbem pięczętowały się trzy rodziny: Smolski, Smólski, Smoleński.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:17:19

Arcemberski
Tarcza dwudzielna w pas, w polu górnym srebrnym jeleń barwy niewiadomej biegnący, pole dolne w szachownicę czerwono-srebrną. Nad tarczą korona szlachecka bez hełmu, w niej trzy strzały złote, piórkami w górę, widoczne tylko w połowie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/POL_COA_Arcemberski.svg/200px-POL_COA_Arcemberski.svg.png

Herb trafił do Polski w 1630 roku za sprawą Jana Hertzberga z Pomorza, który uzyskał polski indygenat i zmienił nazwisko na Arcemberski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:21:09

Baryczka
W polu błękitnym dwa krzyże kawalerskie złote połączone dłuższymi ramionami. Górny krzyż podparty takąż krokwią. Klejnot: Trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5f/POL_COA_Baryczka.svg/190px-POL_COA_Baryczka.svg.png

Herb rodziny węgierskiej Baryczka, nobilitowanej podobno przez Kazimierza Wielkiego. Do herbu przynależą rodziny: Barcicki, Baryczka, Berkniewicz, Bryczko, Gierdwoyń.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:22:52

Bawół
W polu srebrnym lub złotym bawół czarny. W klejnocie nad hełmem w koronie dwa rogi myśliwskie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/POL_COA_Baw%C3%B3%C5%82_I.svg/200px-POL_COA_Baw%C3%B3%C5%82_I.svg.png

Herb przybył do Inflant w 1150 roku. Do herbu przynależą rodziny: Bagniewski, Łomżelski, Tyzenhauz, Wołowski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:26:08

Beczka
W polu czerwonym beczka złota. Herb jest zatem przykładem herbu mówiącego. W odmianie tego herbu, beczka jest położona na boku.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/POL_COA_Beczka.svg/200px-POL_COA_Beczka.svg.png

Herb nadany przez jednego z Wielkich Książąt Litewskich. Pieczetują się nim rodziny: Beczka, Beczko, Beczkowicz, Beczkowski, Bednarczyk, Waręski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:27:50

Bekiesz
W polu złotym prawa noga orla złota z czarnym upierzeniem, w prawym górnym rogu tarczy półksiężyc srebrny w skos, w lewym dolnym gwiazda srebrna. W klejnocie nad hełmem w koronie pięć piór strusich. Według Kroniki Bielskiego, pole herbu ma być brunatne.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/POL_COA_Bekiesz.svg/200px-POL_COA_Bekiesz.svg.png

Herb pochodzenia węgierskiego, sprowadzony do Polski przez Kaspra Bekiesza, zatwierdzony w 1593 roku przez Stefana Batorego dla Władysława i Gabriela Bekieszów.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:30:10

Belina
W polu błękitnym między dwiema podkowami srebrnymi zwróconymi do niego barkami miecz srebrny ze złotą rękojeścią obrócony w górę. Ostrze miecza wbite w trzecią podkowę srebrną ocelami w dół. W klejnocie ramię zbrojne złote z tym samym mieczem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ae/POL_COA_Belina_%C5%9Bredniowieczna.svg/200px-POL_COA_Belina_%C5%9Bredniowieczna.svg.png

Najstarszy zapis pochodzi z 1398 roku, najstarszy wizerunek pieczętny z 1447 roku.
Nazwiska przynależne do herbu: Barzymowski, Belina, Bielinowicz, Bordzikowski, Borkowski, Borysław, Borysławski, Borzym, Borzymowski, Borzysławski, Brwinowski, Brzeznicki, Brzozowski, Buka, Byczkowicz, Bylina, Chwalęcki, Czechowski, Dusza, Falęcki, Golaniewski, Goleniewski, Goleniowski, Gólczewski, Grocki, Grodzki, Gruszczyński, Gruszecki, Gulczewski, Jasczułtowski, Jaszczółtowski, Jaszczułtowski, Jaworski, Kadłubowski, Kęcierski, Kędzierski, Kędzierzyński, Kolzan, Kołwzan, Konotopski, Kotkowski, Kraska, Kruszewski, Krupiński, Kwilecki, Leszczyński, Lewsza, Lochowski, Łochowski, Miastkowski, Młochowski, Młynarski, Nadroski, Naropiński, Niałecki, Nowoszyński, Okoń, Okun, Okuń, Orzeszkowski, Piotrkowicz, Podhorecki, Podorecki, Pogórecki, Ponikowski, Porudeński, Porudyński, Porudziński, Pożarowski, Prażmowski, Proskowski, Pyrski, Rachowski, Sarbiński, Sczytnicki, Sekucki, Sempelborski, Sękucki, Siekuć, Skup, Skupieński, Skupiewski, Skupiński, Stawski, Strzelecki, Szczytnicki, Szpakowski, Tabulski, Taranowski, Tarapowski, Wandrowski, Wągroski, Wągrowski, Węgierski, Węsierski, Wierciochowski, Wilniewczyc[potrzebne źródło], Wolski, Zalutyński, Zdanowski, Zdunowski, Zeligowski, Żeligowski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:35:37

Bełty
W polu czerwonym bełt na dwóch bełtach na opak w krzyż skośny. Klejnot: pięć piór strusich. Herb ma pochodzenie niemieckie, przeniesiony do Polski z Moraw, po unii na Litwie, rozprzestrzenił się w kilku formach.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/POL_COA_Be%C5%82ty.svg/200px-POL_COA_Be%C5%82ty.svg.png

Najstarsza zapiska dotycząca herbu pochodzi z roku 1412. Do herbu przynależą: Belt, Bełt, Bełtowicz, Benedyktowicz, Beneszko, Beniszenko, Berends, Bergayło, Bergielewicz, Bergielski, Chcianowski, Chmurowski, Chochoński, Chochorowski, Choroszewski, Chorowski, Cirisser, Grambiewski, Granatowicz, Graniewski, Januszowski, Kierdej, Kolenda, Kolendowski, Kolędowski, Kuderewski, Kuderowski, Łata, Pelicki, Połonicki, Potarczycki, Potarzyński, Potorzycki, Poźniak, Pożarycki, Pożaryski, Pożniak, Późniak, Radziwanowski, Radziwonowski, Radziwoński, Rembowski, Skoropadski, Skoropadzki, Sniechowski, Stadnicki, Stradecki, Strzelnicki, Symonolewicz, Śmichowski, Śmiechowski, Śniechowski, Uciański, Wolszleger.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:40:21

Berszten
W polu czerwonym trzy koła złote 2 nad 1. W klejnocie trzy pióra pawie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5a/POL_COA_Berszten.svg/200px-POL_COA_Berszten.svg.png

Najstarszy zapis pochodzi z 1414 roku.
Do herbu należą: Berszten, Gaszyński, Giebułtowski, Karniowski, Olbierowski, Olbierz, Olbierzowski, Pikarski, Wierzchliński.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:49:30

Białogłowski
W polu czerwonym trzy głowy trupie srebrne (1 nad 2). W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Bia%C5%82og%C5%82owski_POL_COA.svg/200px-Bia%C5%82og%C5%82owski_POL_COA.svg.png

Herb pochodzi z Inflant, indygenat z roku 1600 dla rodu Białogłowskich. Do herbu przynależą: Białogłowski, Białokoss, Białokoz, Weiskopf.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:51:19

Biberstein
W polu złotym róg jeleni czerwony o pięciu sękach w słup. W klejnocie samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/36/Herb_Biberstein.svg/200px-Herb_Biberstein.svg.png

Bartosz Paprocki w Gnieździe cnoty podaje, że herb ten był notowany w Polsce już w 1094 r. związany z Fryderykiem Biberszteinem, który za panowania księcia Władysława I Hermana do wielu zwycięstw się przyczynił i przez króla nagrodzonym został. Z innych zródeł wynika, że w 1310 r. Jan Bibersztein sprowadzony przez Henryka głogowskiego, herb ten na ziemiach polskich zapoczątkował. Ród Biberszteinów do Polski przybył ze Śląska a ich przodkowie pochodzili z Miśni, gdzie z kolei przybyli ze Szwajcarii. W Niemczech nazwisko to również często występowało.

Pierwszy raz pojawia się w źródłach pisanych w 1432 roku. Znane są pieczęcie polskie: 1223 – Mikołaj Henrykowicz Borus, sołtys prędociński, 1259 – Gunter Bibersztajn, 1334 – Sąd, kasztelan sandomierski (pieczęć Momotów), 1492 – Jan z Szebnipotrzebne źródło.

Do herbu należą rodziny: Białkowski, Biberstein, Błoński, Boczowski, Boiszewski, Boiszowski, Borus, Byk[potrzebne źródło], Gaszyński, Herman, Hirtemberg, Jaźwiecki, Jaźwiński, Kacimierski, Kazimierski, Kazimirski, Kielnerski, Kozimirski, Lewicki, Marczewski, Marszczewski, Mikołajowski, Momot, Momoth, Nemitz, Odroclew, Pęcławski, Pierożek, Pilchowski, Przybysławski, Radwiłłowicz, Radwiłowicz, Radziejowski, Radziszewski, Ridolewski, Rupnowski, Rydalski, Rydolewski, Schiling, Sebieński, Seboński, Sobieński, Starowiejski, Starowieyski, Stengelmeer, Szebieński, Szyling, Szyłejko, Wojciechowski, Zagorski, Zawadzki, Żarnowski.
Piekosiński podaje, że ród Momotów był rodzimym polskim rodem używającym tego herbu (proklamacja Momot z 1432). Identycznego zdania jest Białkowski Leon.

Henryk Horoch - 2012-04-01 14:57:36

Boduła
W polu błękitnym 3 lilie srebrne w słup. W klejnocie nad hełmem w koronie 5 piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/Bodu%C5%82a_POL_COA.svg/200px-Bodu%C5%82a_POL_COA.svg.png

Według Juliusza Ostrowskiego herb pochodzi z XIII wieku. Do herbu przynależą rodziny: Badowski, Boduła, Boduszyński, Brzezicki , Desznicki, Dziewiecki, Godula, Laus, Lauz, Ławiec, Paszczycki, Paszczyński, Pieczyński, Piskorzewski, Ros, Rosz, Rosza, Stretski, Wstowski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:01:26

Bogorya
W polu czerwonym rogacina (stylizowana czasem na żeleźce) srebrne, pod którą takaż rogacina (żeleźce) na opak w słup.
Klejnot paw z rozpostartym ogonem i strzałą złamaną żeleźcem w górę w dziobie. Herb występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej i na Mazowszu, gdzie używało go kilkadziesiąt rodzin. W ramach Unii w Horodle przeniesiony na Litwę.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/POL_COA_Bogoria.svg/200px-POL_COA_Bogoria.svg.png

Najwcześniejszy znany wizerunek pieczętny pochodzi z 1326 roku (pieczęć Jarosława z Bogorii, kanonika i archidiakona krakowskiego), natomiast zapis z 1408 (Zapiski sandomierskie). Późniejsze pieczęcie to m.in.: wojewody krakowskiego Mikołaja Bogorii (1334), abpa gnieźnieńskiego Jarosława ze Skotnik (1342), kantora gieźnieńskiego Świętosława (1359), proboszcza gnieźnieńskiego Mikołaja z Kożuchowa (1368-1370), burgrabiego brzesko-kujawskiego Dzierżsława z Kożuchowa (1380), podstolego i sędziego sandomierskiego Pawła (Paska) z Bogorii (1388), nieznanego właściciela (1464), Jakuba, sufragana płockiego (1478), Arnulfa z Mierzyńca (1466), Marcina ze Skotnik (1499).

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:05:27

Bończa
W polu błękitnym jednorożec skaczący srebrny. W klejnocie pół wspiętego jednorożca srebrnego.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b7/POL_COA_Bo%C5%84cza.svg/200px-POL_COA_Bo%C5%84cza.svg.png

Herb pochodzenia włoskiego, najstarsza zapiska dotycząca herbu jest z roku 1396.
Do herbu przynależą rodziny: Babinowski, Babiński, Badeni, Badowski, Baniewicz, Bańkowski, Barszczewski, Bartoszewski, Bartoszyński, Bartynowski, Barwikowski, Bernat, Białobrzeski, Bieroński, Biniewicz, Bochdan, Bogdziewicz, Boguniewski, Bohdan, Bohdanowicz, Bohdewicz, Bojarski, Bonecki, Bonicki, Boniecki, Bonkiewicz, Bońko, Borodenko, Borodzic, Borodzicz, Braciejewski, Braciejowski, Brozicki, Brujewicz, Brzeski, Brzostowski, Brzyski, Bukowski, Bukszewski, Burnecki, Buza, Bystrzycki, Chalecki, Charchowski, Charlęski, Chilarski, Chmielecki, Chobotkowski, Chodnowski, Chodosowski, Chomętowski, Chrapek, Chrościchowski, Chrościechowski, Chrościejowski, Chrościkowski, Chruścikowski, Chyliński, Cichosz, Czyżykowski, Dalanowski, Domagalski, Dryliński, Dygulski, Fink, Fox, Franceson, Fredro, Gasparski, Gawski, Godkowski, Godlewski, Godzimierski, Gozimierski, Golian, Gołaszewski, Gottartowski, Gozimierski, Grochowski, Gulbiński, Guliński, Iżycki, Jabłoński, Jacimierski, Jacimirski, Janur[potrzebne źródło], Jodłowski, Kargowski, Kierski, Klonowski, Kłoda, Konarski, Kotarski, Krajow, Krakowiecki, Kraków, Krzeski, Krzewski, Kulwiński, Kułacki, Kunicki, Linczowski, Lisowski, Lissowski, Lubecki, Lubkowski, Łokuciejewski, Łokuciewski, Łubkowski, Łubkowski Buża, Markowicz, Markowski, Miaskowski, Mieczkowski, Mierzb, Mikułowski, Milewski, Modzelewski, Moraniecki, Nagórny, Niebrzegowski, Niedabylski, Niedobylski, Olenikow, Olfinier, Osmolski, Osmołowski, Osmólski, Osmulski, Ottenhausen, Ozdowski, Parchwic, Parznicki,Pawulski, Pencuła, Pieczyński, Pióro, Płończyk, Pokrzywnicki, Postrucki, Postruski, Postruski, Prachwicz, Prawidlnicki, Przywiński, Radawiecki, Ratowt, Romanczenko, Romaneczko, Romanenko, Romanowski, Rudziewicki, Ruszkowski, Rutkowski, Rybczewski, Rybczowski, Sapieha, Sienicki, Skaczewski, Skarzyński, Skarżyński, Skoczewski, Skokowski, Skorowski, Skronowski, Skrzydlewski, Skrzynecki, Skwarski, Socha, Solikowski, Srzebiecki, Stępiński, Stogniew, Strzebiecki, Strzebieliński, Strzelbicki, Strzeszkowski, Swaraczewski, Szablowski, Szabłowski, Szarewicz, Szerszeński, Szerzeński, Szerzyński, Szuszkowski, Szyskowski, Szyszyłowicz, Śmietanka, Tabiszewski, Tomaszewski, Tomaszowski, Tomaszowski, Toroszowski, Trebecki, Trębecki, Troszczel, Trościel, Truszkowski, Turno, Turobojski, Turoboyski, Uszdowski, Uzdowski, Waśniewski, Waśnioski, Wąsocki, Wąsoski, Wielgo, Wielgowic, Wierzchowski, Wilga, Wilgierd, Wyspiański, Zachert, Zawerski, Zdrojkowski, Zdroykowski, Zimnoch, Zrebiecki, Zrzebiecki, Źrebiecki, Żółkiewski, Żrebiecki.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:08:03

Boreyko
W polu srebrnym lewostronna swastyka czerwona, której słup pionowy dwa razy na końcach złamany.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ea/POL_COA_Boreyko.svg/200px-POL_COA_Boreyko.svg.png

Początki herbu datowane na na XIV - XV wiek. Do herbu przynależą rodziny: Borejko, Boreyko, Borejka, Borzym, Estkowski, Radzichowski, Radziechowski

Legenda herbu:
Prawdopodobnie ornamentyka związana jest z początkami Rusi Kijowskiej. Od pogańskich czasów ta oznaka była malowana na tarczach wojowników. Zgodnie z kronikami, książę kijowski Oleg, który w wieku IX razem z wikingami zdobył Konstantynopol, umocował swoją tarczę z wielką czerwoną swastyką na bramie miasta. Szlachetny dom Boreyków, pochodzący z Rusi Kijowskiej, także umieścił swastykę na tarczach swej broni.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:11:32

Bojcza
W polu czerwonym potrójny krzyż złoty. W klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a8/POL_COA_Bojcza.svg/200px-POL_COA_Bojcza.svg.png

Brak pieczęci z tym herbem. Pierwszy znany zapis sądowy z 1453 roku (Mazowieckie zapiski herbowe jako Modzele i Pyasseczna). Do herbu nalezą rodziny: Babiński, Borawski, Bucki, Czochański, Czuchański, Dąbrowski, Drozdowski, Klepacki, Leśniewski, Leśniowski, Modzela, Modzelewski, Rakowski, Rekowski, Rybałtowski, Twarowski, Zakliczewski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:14:46

Bożawola
W polu błękitnym podkowa srebrna barkiem w górę. Pomiędzy ocelami krzyż kawalerski srebrny i na barku taki sam krzyż zaćwieczony. Pod podkową półksiężyc złoty barkiem w dół. W klejnocie nad hełmem z korony trzy pióra strusie. Z hełmu spływają labry błękitne podszyte srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/45/POL_COA_Bo%C5%BCawola.svg/200px-POL_COA_Bo%C5%BCawola.svg.png

Pierwsza wzmianka o herbie pochodzi z 1428 roku. W źródłach pierwsze legendy i hipotezy o jego powstaniu pojawiają się na przełomie XVI i XVII wieku
Do herbu przynależą rodziny: Affanasowicz, Artyński, Bachmatowicz, Bankowski, Bańkowski, Boch, Chaćbiejewicz, Chazbijewicz, Chrostnica, Djus, Drawdzik, Druszkiewicz, Dzieżyc, Dzius, Dziusa, Dziusz, Dziusza, Gąsecki, Gorski, Gościemiński, Gościmiński, Gościmski, Górski, Jemielicki, Jemielita, Jemielity, Jemielski, Jęmielicki, Juchnowicz, Kołupajło, Komorowski, Kościmiński, Łunkiewicz, Mackiewicz, Madyjowski, Madyowski, Mickiewicz, Mojrzym, Moyrzym, Nowokrzeski, Olsztyński, Ostrowicz, Ostrowidzki, Ostrowiec, Radzimiński, Rejmunt, Reymunt, Romanowski, Rosalski, Rossalski, Rowieński, Rowiński, Rymkowicz, Rzeczkowski, Siedlecki, Siesicki, Sołtanowicz, Spichalski, Spiecholski, Stocki, Sucharzewski, Szczyrkowski, Szczyrski, Williusz, Zadwojń, Zakabłukowski, Zdarzyński, Żadwojn, Żodwojń.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:19:23

Bożezdarz
W polu błękitnym krzyż srebrny, na skraju ramion po jednej lilii czarnej. Nad hełmem w koronie taki sam krzyż na pięciu piórach pawich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/Bo%C5%BCezdarz_POL_COA.svg/200px-Bo%C5%BCezdarz_POL_COA.svg.png

Herb został nadany przez Władysława Warneńczyka ok. 1442 roku. Do herbu należą: Szwarc, Wieczorek, Wieczorkowski, Cieszkowski, Kamiński, Rymkiewicz, Rynkiewicz.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:22:25

Brochwicz
W polu srebrnym jeleń czerwony z nogami w górę wspięty, z koroną złotą na szyi. W klejnocie nad hełmem pawie pióra.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/POL_COA_Brochwicz.svg/200px-POL_COA_Brochwicz.svg.png

Herb jest pochodzenia niemieckiego, na śląskich pieczęciach występuje od drugiej połowy XIII wieku. Pierwsze wzmianki 1544. Do herbu należą: Arendt, Bach, Bornowski, Brochowicki, Brochwicz, Broszkowski, Brygiewicz, Bryszkowski, Bujakowski, Burgrafski, Dobrocieski, Donimirski, Dubaniewski, Falęcki, Foltyński, Gockowski, Goiszewski, Goszczewski, Grabania, Gustkowski, Hotork, Idzik, Kącki, Korczyc, Korczycki, Kleman, Lewiński, Mokrzański, Olszowski, Oreski, Orzelski, Ossowski, Palbicki, Palęcki, Pałęcki , Parasiewicz, Połomski, Potkański, Pruszkowski, Raduchowski, Rogoyski, Roik[potrzebne źródło], Ruszczykowski, Sernik, Słoński, Sobek, Sobiewolski, Starorypiński, Stocki, Sulejowski (Sulejewski), Szalowski, Szczucki, Szmakowski, Szydłowski, Szymaniecki, Trawnicki, Trembecki, Wiktor, Witowski, Wojakowski, Worakowski, Wronikowski, Wroński, Zakrzewski, Zawrocki, Żelewski (Brochwicz III), Zieliński, Zuchta, Żeromski, Żuromski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:24:17

Brodzic
W polu czerwonym trzy złote krzyże, zaćwieczone na takiejż toczenicy w rosochę. W klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/POL_COA_Brodzic.svg/200px-POL_COA_Brodzic.svg.png

Pierwsza zapiska dotycząca herbu pochodzi z rou 1414, pierwsza pieczęć z 1444.
Do herbu przynależą: Baranowski, Bartoszewicz, Bilina, Blum, Bonikowski, Bonisławski, Boniuszko, Bońkowski, Borodzic, Borodzicz, Brodzic, Brodzicki, Brodzicz,Brodzik, Brodziński, Brodzki, Brzezieński, Brzeziński, Bunin, Ciołko, Dąbrówka, Dobrzycki, Dobszewicz, Dolanowski, Dubowski, Dybowski, Dylewski, Frąckiewicz, Fronckiewicz, Gąsiorowski, Janczewski, Jeżewski, Kapleński, Kapliński, Kazanowicz, Kliczewski, Kluczewski, Koniecki, Kosianowicz, Krzynowłocki, Krzynowłoski, Kuczkrajowski, Kulwicki, Kulwiec, Kunecki, Kuniecki, Kurządkowski, Kurzątkowski, Kuszelewski, Lewandowski, Lipiński, Łącki, Łoski, Majewski, Milański, Milkint, Miłocki, Modelski, Mojecki, Mojek, Mrokowski, Noiszewski, Nojszewski, Noyszewski, Olszewski, Ostrzykowski, Padewski, Pilitowski, Pilityński, Piltowski, Piński, Podhorski, Pogorzelski, Pokutyński, Politowski, Poluchowski, Przewłocki, Radomiski, Radomski, Radzanowski, Radzimiński, Radzymiński, Regulski, Rzym, Rzymski, Siermoski, Sieromski, Sinciłło, Sinciło, Siromski, Siuciłło, Socha, Suroż, Suskrajowski, Suskrojowski, Szczutowski, Talibski, Talipski, Tyborowski, Wosiński, Wroczeński, Wroczyński, Zaborski, Zachajżewicz, Zacharkiewicz, Zawacki, Zawadzki, Zawałowski, Zochowski, Żochowski, Żublewski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:28:57

Bronic
W polu czerwonym dwa jelce szablowe w krzyż skośny złote. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/POL_COA_Bronic.svg/200px-POL_COA_Bronic.svg.png

Do herbu przynależą: Bekowski, Borodziec, Bronic, Broniec, Bykowski, Citowicz, Gausowicz, Gawryłowicz, Hawszewicz, Narwojn, Turodowski, Wadomski, Wardomski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:35:38

Cholewa
W polu czerwonym miecz (lub krzyż ćwiekowy) między dwiema klamrami oblężniczymi srebrnymi barkami ku sobie. W klejnocie nad hełmem w koronie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5a/POL_COA_Chludzi%C5%84ski.svg/220px-POL_COA_Chludzi%C5%84ski.svg.png

Najwcześniejsza wzmianka dotycząca herbu pochodzi z 1408 roku. Rody herbowe: Babeccy, Białodniowscy, Boboliccy, Borawscy, Borowieccy, Borowscy, Brynnicy, Charczewscy ,Cholewowie, Cholewiccy, Cholewińscy v. Cholewczyńscy, Cholewscy,Chudzińscy, Ciszewscy, Czarnowscy, Czermińscy, Daniszewcy, Dobrosielscy, Galas, Gazdeccy, Gazewscy, Głażewscy, Gniewkowscy, Grzymscy, Kamińscy, Kamieńscy, Kitkowscy, Kitnowscy, Kleczkowscy, Kołomyjscy, Kotarscy, Kramkowscy, Krzybawscy, Kwasiborscy, Kwasieborscy, Malonowscy, Marszewscy, Miłodrowscy, Moczulscy, Moraczewscy, Moszewscy, Nowakowscy, Obrębscy, Opolscy, Opatkowscy, Paproccy, Pawlikowscy, Petrzyńscy, Peszeńscy, Pieszkiewiczowie, Rojowscy, Peszyńscy, Sawiccy, Sawiczewscy, Skarbkowie, Sobieszczki, Sokołowscy, Stypniccy, Szawłowscy, Terleccy, Tłudnowscy, Tytlewscy, Ubyszowie, Umińscy, Wieliccy, Wiszkiewiczowie, Zakroccy, Złowodzcy Chludziński wywodzący się z miejscowości Chludnie mający tam przed wiekami wielki majątek ziemski, Babeccy z Babca, Dobrosielscy, Obrębscy, Radeccy,Rożewscy, Wieliccy, Pawlikowscy, Moraczewscy i Mirczewscy.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:38:09

Chomąto
W polu czerwonym chomąto (jarzmo złote) w lewo skos, w klejnocie nad hełmem w koronie takie samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/POL_COA_Chom%C4%85to.svg/200px-POL_COA_Chom%C4%85to.svg.png

Nieznane są średniowieczne pieczęcie przedstawiające herb Chomąto. Herb najbardziej rozpowszechniony wśród rodzin pruskich. Umieszczony jest na epitafium kanonika warmińskiego Bartłomieja Boreschowa z roku 1426; pierwsza znana zapiska sądowa wymieniająca ten herb pochodzi dopiero z 1547 r. (F. Piekosiński, Heraldyka polska wieków średnich, Kraków 1899, s. 249-250). Rodziny przynależne do herbu:
Bocheński, Bochliński, Bolemiński, Bolimiński, Buchwal(ł)dzki, Chomicz, Cicholewski, Ciecholewski, Cygenberg (Cygiemberg), Czadliński, Czechłowski, Dębicki, Knibawski, Knybawski, Krzybawski, Krzykowski, Lamsdorf, Maricius (nobilitacja), Orlewski, Orłowski, Orłowski-Cygiemberg, Paraziński, Sadliński, Schaffter, Suchostrzycki, Sudliński, Sumowski, Szadliński, Topoliński, Ulkowski, Wulkowski, Zaleski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 15:41:49

Chrynicki
W polu czerwonym krzyż kawalerski srebrny, odwrócony, rozdarty u góry w wąs (kotwica odwrócona, zakończona krzyżem).
Klejnot w obu wariantach: pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/27/POL_COA_Chrynicki_II.svg/200px-POL_COA_Chrynicki_II.svg.png

Bezbarwny wizerunek herbu pojawia się po raz pierwszy w Herbach rycerstwa polskiego Bartosza Paprockiego oraz w Gnieździe cnoty tego samego autora. Juliusz Karol Ostrowski pisze, że jest to jeden ze starszych herbów ruskich. Kasper Niesiecki podaje, że używała go rodzina Chrynickich z Wołynia. Herbem pieczętują się: Chrynicki (Chrennicki, Hranicki), Chyczewski (Hyczewski).

Legenda herbowa
Według Kaspra Niesieckiego, herb z krzyżem i wędą miał otrzymać rycerz, który, zaskoczony przez Tatarów przy łowieniu ryb, część z nich pokonał w walce, część zaś wziął w niewolę. Za swe męstwo otrzymał tenże herb.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:20:16

Cielątkowa
W polu błękitnym półtora półksiężyca złotego ustawione w rosochę, na końcach gwiazdy złote sześciopromienne. W klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/POL_COA_Ciel%C4%85tkowa.svg/200px-POL_COA_Ciel%C4%85tkowa.svg.png

Najstarsza zapiska sądowa pochodzi z roku 1399 (B. Ulanowski, Inscriptiones clenodiales ex libris indicialibus palatinatus Cracoviensis. Starodawnego prawa polskiego pomniki, t. VII, Kraków 1882-1885). Herb najbardziej rozpowszechniony na ziemi krakowskiej. Do herbu przynależą: Bzowski, Cielątko, Cielątkowa, Cielątkowski, Łyko, Mordwin, Orlewski, Orliński, Sambor, Szambor, Szczodro, Szałowski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:29:30

Ciołek
W polu srebrnym ciołek stojący czerwony. W klejnocie pół ciołka wspiętego.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f7/POL_COA_Cio%C5%82ek.svg/200px-POL_COA_Cio%C5%82ek.svg.png

Najstarszy wizerunek pieczętny pochodzi z 1385 roku, najstarszy zapiska z roku 1401. Ogółem do herbu należało 181 rodzin. Najbardziej Znani herbowni to Stanisław August Poniatowski i Tadeusz Boy-Żeleński.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:31:51

Dąb
W polu czarnym dąb złoty z trzema żołędziami, dwoma liśćmi i pięcioma korzeniami w takim samym kolorze. Klejnot: samo godło, bez korzeni.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/POL_COA_D%C4%85b_II.svg/200px-POL_COA_D%C4%85b_II.svg.png

Przyniesiony z Czech w XVI wieku. Według Szymańskiego herb ten został nadany Janowi Aichlerowi, rajcy krakowskiemu w 1541 przez cesarza Karola V,

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:35:15

Dąbrowa
W polu błękitnym na barku podkowy srebrnej krzyż kawalerski złoty. Przy ocelach podkowy zaćwieczone ukośnie takie same dwa krzyże. W klejnocie skrzydło czarne przeszyte strzałą srebrną w lewo.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/POL_COA_D%C4%85browa.svg/200px-POL_COA_D%C4%85browa.svg.png

Pierwsza wzmanka o herbie Dąbrowa pochodzi z 1421 r. ("Starodawne prawa polskiego pomniki", Kraków 1870, VII nr 1583 str. 597). Pierwsza pieczęć z Dąbrową pochodzi z roku 1456 (pieczęć Zygmunta z Nowosielc).
Do herbu przynależą: Anszlewski, Balukiewicz, Białoskórski, Biały, Boberski, Boczkowski, Bogdziewicz, Bogowicz, Boguszko, Boguta, Bogwiłł, Budziński, Budzyński, Chełchowski, Chociwski, Chomienko, Ciciborski, Ciechanowiecki, Ciechanowski, Ciechański, Czechański, Dambrowski, Damięcki, Dąbrowa, Dąbrowicz, Dąbrowny, Dąbrowski, Dembowicz, Dombrowicz, Dombrowski, Drocieski, Gardliński, Garliński, Giedwiłło, Gimbut, Gimbutowicz, Głodkowski, Głodowski, Głotkowski,Dłużniewski, Godell, Goleński, Górski, Grodkowski, Gromacki, Gromadzki, Gruhnfeld, Grzywo-Dąbrowski, Gurski, Herburtowski, Jabłoński, Jachimowicz, Jachimowski, Jaczyński, Jakimowicz, Jambramowski, Jankowski, Januszewicz, Januszewski, Januszkowicz, Januszowski, Jarzębiński, Jazdowski, Jeżowski, Józefowicz, Karasiński, Karaś, Karniewski, Karniński, Karniowski, Karniski, Kiszka, Kizimowski, Klimaszewski, Klimaszowski, Kobliński, Kobuszewski, Kobuszowski, Kobyliński, Koc, Kocowski, Kocz, Koczowski, Kognowicki, Koldras, Kołacki, Korniewski, Korolkiewicz, Kosko, Kostecki, Kostka, Kowalik, Krajewski, Laskowski, Lauxmin, Lenkowski, Lepkowski, Łaukszmin, Łebkowski, Łepkowski, Łępkowski, Łoś, Maczeski, Maczyński, Marciszewski, Marczewski, Mazanowicz, Mazonowicz, Miernikiewicz, Miernikowicz, Mikosza, Mikoszewski, Mikszewicz, Milewicz, Młodzianowski, Morawski, Murawski, Napierski, Naykowski, Obidziński, Openkowski, Opęchowski, Pajewski, Pągowski, Płodownicki, Podjaski, Podkowa, Podolec, Porzecki, Porzycki, Proniewicz, Prostyński, Przechocki, Purzycki, Radczenko, Rostek, Rostkowski, Rymejko, Rymejkowicz, Rymeyko, Rymeykowicz, Rzechowski, Secymiński, Seczymiński, Secemiński, Sidorowicz, Siemieński, Sienieński, Sieniński, Sierzputowski, Sierzpowski, Sławczyński, Smolechowski, Strumiłło, Strumiło, Sucymiński, Szczepanowski, Szkotowski, Szostak, Talko, Talmon, Talmontowicz, Tołokoński, Tymowski, Tynowski, Wachowicz, Wałdowski, Wąsowski, Wdzięk, Wdziękoński, Wdziękoński, Więcławski, Zaleski, Zalkowski, Zełkowski, Zgierski, Zgirski, Zielonacki, Żalkowski, Żelkowski, Żelkowski, Żełkowski, Żgierski, Żukowski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:41:21

Dąbrowski
W polu czerwonym ukoronowana niewiasta z rozpuszczonymi włosami w sukni srebrnej, trzyma przy ustach dwie trąby złote. U szczytu taka sama niewiasta między dwiema złotymi trąbami.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a8/POL_COA_D%C4%85browski.svg/220px-POL_COA_D%C4%85browski.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Czepelin, Dąbrowski, Kremski, Sczupliński, Szczupliński. Najbardziej znanym herbowym był generał Jan Henryk Dąbrowski.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:42:57

Dębno
W polu czerwonem, krzyż srebny z takąż łękawicą pod lewym ramieniem. Klejnot między dwoma rogami myśliwskimi krzyż trójlistny, srebrny, z promieniami pomiędzy ramionami.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8c/POL_COA_D%C4%99bno.svg/200px-POL_COA_D%C4%99bno.svg.png

W źródłach pisanych po raz pierwszy pojawia się w roku 1410. Herbem Dębna pieczętowali się m.in.: Krzyżanowscy, Oleśniccy, Potworowscy, Siemieńscy.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:45:04

Dęboróg
W polu błękitnym pień wykorzeniony złoty z zaćwieczonymi takimiż dwoma rogami jelenimi. Klejnot pół dzikiego męża trzymającego maczugę srebrną w prawicy, między dwoma rogami jelenimi. Labry błękitne, podbite złotem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/POL_COA_D%C4%99bor%C3%B3g.svg/200px-POL_COA_D%C4%99bor%C3%B3g.svg.png

Najwcześniejsza wzmianka dotycząca herbu pochodzi z Nobilitacji Jana Hayna z 5 kwietnia 1564 roku. Do herbu przynależą: Bylczyński, Dęboróg, Dowskurd, Ficki, Gabriałowicz, Gabryałowicz, Gabryjałowicz, Ganiewicz, Gezgołd, Giezgołd, Hancewicz, Hayn, Hayno, Honcewicz, Honckiewicz, Mileński, Turowicz, Wieliński.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:48:12

Doliwa
W polu błękitnym pas srebrny w lewo skos, na nim trzy czerwone róże. W klejnocie między dwiema czarnymi trąbami trzy czerwone róże w słup.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4e/POL_COA_Doliwa.svg/200px-POL_COA_Doliwa.svg.png

Najstarszy znak pieczętny pochodzi z roku 1311 (pieczęć Gerarda z Przyprostni), najstarsza zapiska z 1383. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Ogółem do herbu przynależy 377 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:51:42

Dołęga
W polu błękitnem krzyż kawalerski złoty na barku srebrnej podkowy. Ze środka podkowy wychodzi strzała srebrna żeleźcem na dół. W klejnocie skrzydło czarne przeszyte strzałą srebrną.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bd/POL_COA_Do%C5%82%C4%99ga.svg/200px-POL_COA_Do%C5%82%C4%99ga.svg.png

Najstarsza pieczęć pochodzi z roku 1345, pierwsza wzmianka w źródłach pisanych z 1402 roku, w wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Ogółem do herbu należy 545 rodzin.

Legenda herbowa:
Herb ten się w Polsce urodził: bo gdy Bolesław Krzywousty z Prusakami wojował, rycerz Dołęga nazwany, herbu Pobóg, z boku z zasadzki, wodza Pruskiego wojska, tak dobrze z kuszy ugodził, ze go z konia zwalił i z życia wyzuł; czym przestraszeni ludzie jego, snadniej potem od Polskiej szabli porażeni zostali. Za tę przysługę od Króla do ojczystego herbu swego, wziął strzałę w przydatku, a herb od imienia jego Dołęga nazwany. Mnie się zda, że starszy ten herb od czasów Bolesława Krzywousta: bo dobrze za panowania jego, już tego domu familianci w senacie zasiadali. Niektórzy przydają, że herb Niezgoda, od Dołęgi wziął swoje początki.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:55:00

Denhoff
W srebrnym polu czarny łeb dzika obrócony w prawą heraldycznie stronę. W klejnocie dzik czarny wspięty w prawo, przeszyty dwiema włóczniami na skos, a ich groty ku górze zwrócone.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/POL_COA_Denhoff.svg/200px-POL_COA_Denhoff.svg.png

Herb przyszedł do Polski po przyłączeniu Inflant do Rzeczypospolitej (pakt wileński - 1561 r.) wraz z osiadłą tam gałąźą niemieckiego rodu szlacheckiego Dönhoff. Zasilili oni szeregi polskiej szlachty. Do herbu przynależą: Biront, Denhof, Denhoff.

Henryk Horoch - 2012-04-01 19:57:13

Drogomir
W czerwonym polu trzy nogi srebrne, zbrojne ostrogami, zgięte w kolanach, połączone w środku. W klejnocie nad hełmem trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/POL_COA_Drogomir.svg/220px-POL_COA_Drogomir.svg.png

Rodziny pieczętujące się Drogomirem to: Drogomir, Grosicki, Kikuł, Kulikowski, Latosławski, Niesten, Nieten, Ramotowski

Legenda Herbowa
Za panowanie księcia Bolesława III Krzywoustego Henryk V król niemiecki zaatakował ziemie polskie przychodząc z pomocą bratu Bolesława III Zbigniewowi. Decydująca o losach wojny bitwa rozegrała się w 1109 roku na Psim Polu w okolicach Wrocławia. W bitwie na Psim Polu wziął udział rycerz Drogomir (Drogomier) wraz z trzema swoimi synami, z których każdy stracił w czasie tej bitwy nogę. Nagradzając rozpacz ojca, męstwo i poniesione rany książę Bolesław III Krzywousty nadał rodzinie herb z nazwą pochodzącą od jego imienia oraz opatrzył wszystkich nadaniami ziemskimi.

Henryk Horoch - 2012-04-01 20:00:55

Drogosław
W polu czerwonym na barku srebrnej połutoczenicy takaż rogacina opierzona w słup. W klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/72/POL_COA_Drogos%C5%82aw.svg/150px-POL_COA_Drogos%C5%82aw.svg.png

Herb trafił do Polski ze Śląska. Miało to miejsce w roku 1333, za panowania króla Kazimierza Wielkiego. Do herbu należą rodziny: Bakowiński, Bartkiewicz, Bartoszewski, Buchowiecki, Bukojecki, Bukowiecki, Bukowiński, Chełstowski, Chodaszewicz, Chomaczski, Chomanczski, Chomandzki, Chomantski, Chomecki, Chomęcki, Chorstopski, Cudnikowski, Czapalski, Czapliński, Czepeliński, Czudnikowski, Dąbrowski, Dobrowolski, Gorzycki, Herstopski, Hersztopski, Hulidowski, Koszla, Kozłowski, Kuszel, Kuszell, Laskowski, Lewkowicz, Łunkiewicz, Ostrejko, Otruszkiewicz, Otruszkowicz, Palecki, Pierscień, Przylepski, Rdułtowski, Romankiewicz, Rudułtowski, Skórzewski, Strzemski, Szłopanowski, Śrzemski, Tołwiński, Troska, Truskowicz, Truszko, Truszkowski, Twardzicki, Więckowski, Więczkowski, Zołoński.

Legenda herbowa:
Kiedy wróg otoczył pierścieniem oddział wojska, przodek rodu dzięki swej odwadze i swojemu mieczowi zdołał przerwać okrążenie. Drogosław jako pierwszy pieczętował się tym herbem i od jego imienia herb otrzymał nazwę.

Henryk Horoch - 2012-04-01 20:06:37

Dryja
Trzy kamienie złote w ozdobnej oprawie, na pasie czerwonym ukośno-lewym. Pole czerwone. U szczytu trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/POL_COA_Dryja.svg/200px-POL_COA_Dryja.svg.png

Najstarsza pieczęć z wizerunkiem herbu Dryja komesa Wojciech z Lubieniowa pochodzi z roku 1276, pierwsza wzmianka w zapiskach sądowych z 1395.W 1413 przeniesiony na Litwę w wyniku unii horodelskiej.  Herb pochodzenia Burgundzkiego, do polski przyniesiony przez rycerza osiadłego w XIII wieku w Polsce o nazwisku Mutyna. Ogółem do herbu przynależą 124 rodziny.

Henryk Horoch - 2012-04-04 13:53:29

Drzewica
W polu błękitnym półksiężyc złoty, pod nim i nad nim po gwieździe złotej. W klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/POL_COA_Drzewica.svg/200px-POL_COA_Drzewica.svg.png

Herb średniowieczny z okresu Dynastii Piastów, rok powstania między 1248 a 1296. Najwcześniejszy zapis z 1396. Legenda mówi, że godło to otrzymał od Leszka Czarnego Prokop z Drzewicy w nagrodę za dostarczenie informacji o jego wyborze na Księcia Krakowskiego.
Do herbu należą rodziny: Bagrowski, Burakowicz Popławski, Burokiewicz-Popławski, Chochlik, Czapiewski, Czapniewski, Demlicz, Demritz, Demryc, Demrycz, Dębina, Dobrowolski, Drzewicki, Drzewiecki, Duchnicki, Duchnowicz, Dziaduski, Essen, Feldman, Gibroń, Gostomski, Gran, Hrehorowicz, Hryhorowicz, Jeż, Józefowicz, Kadłubowski, Kieselewski, Kieselowski, Kisłowski, Kisselowski, Korycki, Krakówka, Kulikowski, Kuszelewski, Ławiński, Łowieński, Łowiński, Ługowski, Marcinkowski, Markowski, Mikułowski, Mniszkowski, Modrzewski, Mucha, Ottowicz-Życki, Pacoski, Pasz, Paszewicz, Pieślak, Pinabel, Płoszyński, Podlesiecki, Pokotiło, Pokotyłło, Popławski, Potasowicki, Protasewicz, Protasiewicz, Protasowicki, Protasowicz, Protaszewicz, Przemieniecki, Rabiec, Raczkowski, Radliński, Rośniski, Ryściński, Sierzchowski, Sinikiewicz, Siuniekiewicz, Skaczkowski, Skorka, Sławiński, Sokołowski, Stokowski, Suszkowski, Syrewicz, Szuszkowski, Szylański, Szynkiewicz, Tylański, Wasielewski, Wasilewski, Wasiłowski, Wierzchowski, Witaliszewski, Wojszycki, Zajączkowski, Zajkowski, Zieleniewski, Zychcki, Zychecki, Zychocki, Żabiński, Żychcki, Żychecki, Żychocki, Życki, Żyszkow, Żywicki.

Henryk Horoch - 2012-04-04 13:57:44

Działosza
W polu czerwonym biały róg jeleni i czarne skrzydło orle w słup. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/POL_COA_Dzia%C5%82osza.svg/200px-POL_COA_Dzia%C5%82osza.svg.png

Najstarsza wzmianka dotycząca herbu znajduje się w Akcie Unii Horodelskiej w 1413 roku gdzie herb Działosza został przeniesiony na Litwę. Herb przyjął bojar litewski Wołczko Rokutowicz (przy akcie unii horodelskiej brakuje jednak pieczęci Działoszów i nie wiadomo również kto reprezentował ród herbowy po stronie polskiej).
Znana jest jedna pieczęć średniowieczna z herbem Działosza - Hińczy z Rogowa przy dokumencie traktatu toruńskiego z roku 1466. Ogółem do herbu należy 69 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 14:02:07

Gierałt
W polu czerwonym pomiędzy czterema złotymi kulami, krzyż rozdarty srebrny. Klejnot: cietrzew srebrny (czarny).

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/82/Herb_Giera%C5%82t.PNG

Pierwsze pisemna wzmianki o herbie pochodzi z roku 1361, wizerunek pieczętny z roku 1384. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Rodziny posługujące się tym herbem to: Bełcznicki, Dobromirski, Dobromyski, Dymieński, Fasciszewski, Fastykowski, Faściszewski, Gerald, Gerlach, Giec, Gieralt, Gierałt,Gierałtowski, Gierzyński, Ginejt, Gniewek, Jaguczyński, Janikowski, Kentrzyński, Kętrowicz, Kętrzyński, Koczonowski, Kostech, Krzystkowski, Magnus, Mozgawa, Mozgawski, Osmoróg, Ośmioróg, Reszyński, Rosław, Rzeszyński, Siemiechowski, Skrętowski, Słonecki, Surgut, Surkont, Surzycki, Szadziewicz, Timka, Towiański, Wężycki, Wierzchosław, Wieścki, Wiszycki, Wolski, Wrobliski, Wróbliński, Wróbliski, Wyrzycki, Wyżycki, Zemleszczery.

Henryk Horoch - 2012-04-04 14:09:48

Giejsz
Tarcza dzielona w słup. W polu prawym, czerwonym skrzydło orle czarne w lewo. W polu lewym, srebrnym krzyż kawalerski uszczerbiony z prawej. Klejnot: Trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/POL_COA_Giejsz.svg/200px-POL_COA_Giejsz.svg.png

Pierwsza wzmianka o herbie pochodzi z roku 1416. Do herbu przynależą rodziny: Aleszewicz, Budrewicz, Drogiejko, Dziad, Dzid, Dzida, Dziel, Eliaszewicz, Fladrzyński, Fledrzyński, Gedygold, Gejsztoft, Gibasiewicz, Gibaszewicz, Giedygołd, Giejsz, Giejsztowt, Giszter[potrzebne źródło], Gierulski, Giesztowt, Gieysz, Herulski, Iliaszewicz, Iliszewicz, Iljaszewicz, Lenartowicz, Narwojn, Narwoyn, Norwojń, Orwid, Orwidowicz, Orwiel, Orwit, Orwitowicz, Szurowski, Tyc, Tyt, Tytow.

Henryk Horoch - 2012-04-04 14:12:57

Glubicz
W polu błękitnym złota ryba, w klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/72/POL_COA_Glaubicz.svg/200px-POL_COA_Glaubicz.svg.png

Herb pochodzenia niemieckiego, pierwsza pieczęć z tym herbem pochodzi z roku 1326, pierwsza zapiska z 1451. Do herbu należą: Bracławski, Garwoliński, Glaubicz, Glaubsowicz, Głowbicz, Goniewski, Gostkowski, Menstwiłł, Mudrejko, Okuniewski, Pianocki, Pianowski, Płonczyk, Płonczyński, Przecławski, Przełaski, Przeborowski, Przuławski, Przybiński, Rokassowski, Rokosowski, Rokossowski, Rokoszowski, Sabinek, Sabinka, Sabiński, Sawin, Wyszegrodzki.

Henryk Horoch - 2012-04-04 14:16:12

Godzemba
W polu czerwonym sosna barwy naturalnej, o trzech konarach i pięciu korzeniach. W klejnocie pół rycerza w zbroi, trzymającego w prawej ręce taką samą sosnę.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/POL_COA_Godziemba.svg/200px-POL_COA_Godziemba.svg.png

Najstarsza znana pieczęć Augustyna podsądka ziemi płockiej pochodzi z roku 1363. Najstarsza znana wzmianka o herbie w zapiskach sądowych pochodzi z 1403. W 1413 w wyniku unii horodelskiej przeniesiony na Litwę. Ogółem do herbu przynależy 245 rodzin.

Legenda herbowa:
Interesującą legendą owiane jest powstanie tego herbu. W roku 1094 wojewoda krakowski Sieciech wkroczył na czele polskich wojsk na Morawy. Szybko też doszło do starcia. Polski rycerz Godziemba (Godzamba) stracił w walce broń. Jeden z nieprzyjaciół widząc Polaka bezbronnym skoczył, aby go pojmać. Godziemba nie tracąc ducha podjechał do pobliskiego lasu i wyrwawszy z ziemi młodą sosnę stanął do walki, po czym pokonał wroga i pojmał go w niewolę. W nagrodę za swój czyn otrzymał herb z wizerunkiem sosny.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:36:27

Gozdawa
W polu czerwonym, srebrna lilia podwójna, z pierścieniem złotym w środku. W klejnocie siedem piór pawich, na nich takaż lilia.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/POL_COA_Gozdawa.svg/200px-POL_COA_Gozdawa.svg.png

Podanie głosi że herbem tym Władysław Herman obdarzył rycerza Krystyna z Gozdawy za męstwo na polu walki; lilia symbolizowała niepokalane rycerstwo, a pawie pióra w klejnocie – mądrość. Herb ten nasuwa jednak przypuszczenia, że niektóre rodziny musiały przybyć do Polski z Węgier w XIV wieku, gdyż panowała tam wówczas andegaweńska rodzina o podobnym herbie. Prof. Przemysław Dąbkowski w swoich rozprawach wyraża przypuszczenie, że mogli to być Niemcy, przybyli z Węgier. Prawdopodobnie przyszli z północnego wschodu z m. Bartfeld, gdzie żywioł niemiecki był wówczas bardzo silny. Herbem tym pieczętował się również pochodzący z Saksonii (Nowosólc) wielki mistrz Hermann von Salza.
Ogółem do herbu przynależy 516 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:37:45

Grabie
W polu złotym grabie srebrne w słup stojące na trawie. W klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/POL_COA_Grabie.svg/200px-POL_COA_Grabie.svg.png

Najstarsza pieczęć Jerzego z Kociny pochodzi z 1345. Pierwszy raz w źródłach pisanych herb pojawia się w 1398. Ogółem herbem pieczętuje się 141 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:39:09

Gryf
W polu czerwonym gryf srebrny, wspięty z orężem złotym. W klejnocie pół godła, bez łap przednich, z trąbą złotą z prawej.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/15/Gryf_herb.svg/200px-Gryf_herb.svg.png

Herb podobno pochodzi z Dacji i powstał wg legendy herbowej między 600 a 960 rokiem.
Wizerunki pieczętne z I połowy XIII wieku.
W 1359 w lasach Płoniny na Wołoszczyźnie, w klęsce poniesionej przeciwko armii mołdawskiej, chorągiew Gryfitów miała wpaść w ręce nieprzyjacielskie. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę (herb przyjął Butowt Montygajłowicz). Epitafium Wierzbięty z Branic 1425. Ogółem herbem pieczętuje się 481 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:40:25

Gryzima
W polu czerwonym trzy lisy kroczące, srebrne, w słup. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/POL_COA_Gryzima.svg/200px-POL_COA_Gryzima.svg.png

Najstarszy wizerunek znajduje się na pieczęci z 1396 roku. Do herbu przynależą rodziny: Bork, Borkowicz, Borkowski, Dudzicki, Gostyński, Grudziński, Gryzima, Gryziński, Gryzyński, Jaszkowski, Lincz, Lisicki, Maliński, Międzychodzki, Osiecki, Paszkowski, Ptaszkowski, Starzyński, Wezemburg, Wilski, Włoszczkowski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:41:56

Grzymała
W polu złotym mur czerwony o trzech blankowanych basztach, w bramie rycerz zbrojny z mieczem w prawej i tarczą w lewej ręce. W klejnocie nad hełmem w koronie na pięciu piórach strusich - trzy wieże.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1f/POL_COA_Grzyma%C5%82a.svg/200px-POL_COA_Grzyma%C5%82a.svg.png

Znane są następujące średniowieczne pieczęcie: 1262 komes Mroczek; 1276 Stefan i Janusz Michałowscy; 1276 komes Bogusz Pogorzelski; 1302 komes Budziwoj Michałowski (pieczęcie śląskie); 1343 Mikołaj z Błażejewa, sędzia ziemski poznański; 1352 Przecław, kasztelan poznański i Przecław z Prus; 1377 Domarat z Iwna, starosta wielkopolski. Pierwsza znana zapiska sądowa wymieniająca herb Grzymała pochodzi z 1402 roku. (B. Ulanowski, Materiały do historyi...,nr 49).Aktem unii horodelskiej herb został przyjęty przez rodziny litewskie. Ród Grzymałów reprezentował Domarat z Kobylan (brak pieczęci), adoptowany został Jan Rymwidowicz. (W. Semkowicz, O litewskich rodach..., RTH t. VII). Do herbu przynależy 477 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:43:45

Herburt
W polu czerwonym jabłko zielone lub złote przebite trzema mieczami: w skos, w skos lewy i na opak. Klejnot: trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/POL_COA_Herburt.svg/200px-POL_COA_Herburt.svg.png

Przyniesiony do Polski z Westfalii (Dolna Saksonia) przez Morawy w pierwszej połowie XIV wieku. Najstarszy wizerunek pieczętny z pochodzi z 1353 roku, najstarsza zapiska z roku 1571. Do herbu należą: Arłamowski, Chełmowski, Dobromilski, Falsztyn, Fulstein, Fulsztyn, Fulsztyński, Gerberski, Hajbowicz, Helman, Herberski, Herbortowski, Herburt, Hewel, Hewell, Heybowicz, Katyna, Kobyliński, Kozika, Kozieka, Kozieł, Koziełł, Lewgowd, Milatowskic, Mierzewski, Modzelewski, Modzelowski, Nicz, Nosicki, Nowicki, Odnowski, Ponyrko, Powęzowski, Rymgayło, Rymgayłowicz, Wismułowicz, Wisnarzewski, Woronicz, Zyniew.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:45:41

Hippocentaurus
Na tarczy ma być pół Człowieka nagiego od głowy do pasa; od pasa koń, zamiast ogona wąż, głowę podniesioną ma ku owemu Człowiekowi. Lecz i Człowiek obrócony, albo nakręcony do węża, z łuku naciągnionego obyma rękami strzela strzałą w pysk wężowi, jednak jeszcze z łuku strzała nie wypuszczona, w Hełmie trzy pióra strusie, w jakim polu nie niemacz.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/POL_COA_Hippocentaurus.svg/200px-POL_COA_Hippocentaurus.svg.png

Jan Aleksander Gorczyn pisał, że jest to herb rzymski. Mieli go ze sobą przywieźć na Litwę Rzymianie i dlatego go tam mało nie wszystkie domy co przednieysze używało. Według Kuropatnickiego herb z Włoch do Polski przyniesiony. Herbowi:Aleksandowicz, Bachcza, Bachuz, Bortko, Dannemark, Dorszprung, Dowmont, Dubrawski, Dubrowicki lub Dubrownicki, Dydziel lub Dydziul, Ejmuntowicz, Eymuntowicz, Gałagan, Giecewicz, Gieczewski, Giedgowt, Giedowt, Giedroyć, Giedruś, Giezgowt, Ginwił(ł), Gogul, Goitus, Gojtus, Holszański, Hornostaj(ski), Hurynowicz, Jamont(owicz), Jurażyc, Kamieński, Katank, Konjugowicz, Kozłowicz, Kulwiec, Kulwieć, Lebiedziowski, Lickiewicz, Lutyn, Mickiewicz, Micko(wicz), Mieciecki, Mieciński, Mizgayłło, Nielub, Ostyk(owicz), Paliszewski, Płaskowski, Polewicz, Polewicz-Jamont, Pukielewicz, Rakiewicz, Rodkiewicz, Rukiewicz, Rukowicz, Rutkiewicz-Dowmont, Ruykiewicz, Siesicki, Sołomiej(y), Strawiński, Suchta, Szawelski, Szemiot, Szerejko(wicz),Szołomicki, Świrski, Talmont(owicz), Trabski, Urmowski, Utenus(z)owicz, Wiaze(ie)mski lub Wiazeński, Wittort, Wojn, Wołożyński, Zdanowicz, Żdan, Żdanowicz, Żywibunt.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:47:43

Hołobok
Pół łososia srebrnego od głowy w polu czerwonym, głową do góry, grzbietem w lewo obróconego. U szczytu taki sam łosoś między dwiema trąbami. Nieznany jest klejnot herbu.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/POL_COA_Ho%C5%82obok.svg/200px-POL_COA_Ho%C5%82obok.svg.png

Najstarsza pieczęć Piotra Czekowskiego pochodzi z roku 1464 i Piotra de Brańcze, sędziego ziemskiego lwowskiego. Na obu pieczęciach połułosoś jest jednak w pas. Do tego herbu należą rodziny: Barcicki, Bierult, Borecki, Branicki, Ceber, Cebrowski, Cedrowski, Cekowski, Czekowski, Czesach, Czesaw, Droźwiński, Głowniewski, Główczewski, Herejko, Hołdakowski, Hołobok, Latyczyński, Lipnicki, Łuszczyc, Nieczwojewski, Niezwojewski, Niklowicz, Nikłowski, Olkowski, Osielski, Olszamowski, Piktanowicz, Ratuld, Tarło, Unisławski, Wirkowski, Zrudzki.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:49:05

Hutor
W polu czerwonym tarczy- srebrna figura przypominająca poziomo obróconą literę-H-utworzoną z połączonych zawiasów kotłowych. W klejnocie trzy strusie pióra.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/POL_COA_Hutor.svg/200px-POL_COA_Hutor.svg.png

Herbowi: Hutor, Hutorowicz, Rohaczewski, Symonowski, Kamiński.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:53:05

Janina
W polu czerwonym tarcza fioletowa lub brunatna. Klejnot: pawi ogon.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/POL_COA_Janina.svg/200px-POL_COA_Janina.svg.png

Najstarsza pieczęć Pełki z Czyżowa pochodzi z roku 1379. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Herb rozpowszechniony głównie w w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, łęczyckiej i sieradzkiej. Używało go prawie 140 rodzin. Najbardziej znanym jest ród Sobieskich (król Jan III Sobieski).

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:54:34

Jasieńczyk
W polu błękitnym Klucz złoty zębami w prawą stroną stronę tarczy obrócony, temiż prosto do góry stojący. W klejnocie nad hełmem w koronie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/47/POL_COA_Jasie%C5%84czyk.svg/200px-POL_COA_Jasie%C5%84czyk.svg.png

Herb pochodzi z początku XII wieku. Najstarszy przekaz piśmienny pochodzi z roku 1406. Do herbu przynależą: Barcikowscy, Barczykowscy, Bardzikowscy, Barzykowscy, Bielscy, Boscy, Bosko, Braneccy, Buccy, Burn, Burnowie, Burscy, Buscy, Cebrzyńscy, Chustka, Czeczerscy, Ćwikłowie, Dobrohostowie, Duccy, Egintowicze, Faliccy, Gaba, Gamba, Gol, Grzegorzewscy, Gąba, Hanowie, Hanowscy, Haynowie, Horoszkowie, Jabłonowscy, Jabłońscy, Janowscy, Jasieńczykowie, Jasieńscy, Jasinkowscy, Jasiukowicze, Jasnogorscy, Jasnogórscy, Jaśkowscy, Jenczykowie, Kamionkowie, Karczewscy, Klimowicze, Kluczeńscy, Kluczewicze, Kluczyńscy, Klukowscy, Kluszewscy, Kociszewscy, Kokoszkowie, Kołbielscy, Kołubielscy, Kołubulscy, Kołybielscy, Konczewscy, Kończewscy, Korytkowscy, Kowalscy, Krajeszewicze, Krajewscy, Królikiewicze, Krulikiewicze, Kwesewicze, Lichańscy, Lichnowscy, Lichowscy, Ludwikowscy[potrzebne źródło], Lychowscy, Łabuzkowie, Łasiccy, Łojewscy, Łojowscy, Łychowscy, Małcużyńscy, Michałowscy, Miedzechowscy, Miedzichowscy, Miedzychowscy, Międzychowscy, Mijakowscy, Mikitowie, Montuszowie, Obuchowicz, Ochotniccy, Olsanowscy, Olszamowscy, Olszanowscy, Ostanieccy, Ostonieccy, Ostowieccy, Pawłowicze, Pieczyfortscy, Piotrkowscy, Płoscy, Przeraccy, Przeradzcy, Przybysławscy, Przyradzcy, Pstrągowie, Pstrągowscy, Radońscy, Radowiccy, Radowscy, Radzińscy, Radońscy, Radzyńscy, Skorupowie, Słuchoccy, Słuchowscy, Stoccy, Strupiechowscy, Szyrynowie, Szyryńscy, Śliwscy, Tworek, Warpechowscy, Warpęchowscy, Warpęsowie, Warpęsze, Worainowie, Woraińscy, Woranowie, Zborscy, Zbroiscy, Zbroscy, Zbrowscy, Zbrożkowie, Zywoltowie, Żebrowscy, Żegoccy, Śliwowscy.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:56:51

Jastrzębiec
W polu błękitnym podkowa na opak, złota, z takimż krzyżem kawalerskim w środku. Klejnot: jastrząb zrywający się do lotu w barwach naturalnych, z dzwonkami sokolimi, trzymający godło w prawym szponie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/Jastrz%C4%99biec_herb.svg/200px-Jastrz%C4%99biec_herb.svg.png

Najwcześniejsze przedstawienie herbu to wizerunek pieczętny z roku 1319 (pieczęć Adama z Kamienia). Inne wczesne pieczęcie datowane są na lata: 1378 (Jakusz z Łukawicy), 1408 (Piotr z Janowic), 1405-10, 1413, 1436 (Wojciech Jastrzębiec), 1423, 1442 (Janisław biskup sufragan krakowski), 1445 (Ścibor z Wiszni), 1449 (Mikołaj i Piotr Myszkowscy), 1454, 1466 (Dersław z Rytwian), 1466 (Jan z Rytwian). Herb zachował się ponadto na licznych zabytkach architektury sakralnej.
Najwcześniejsza wzmianka pisana pochodzi z 1335. Alfred Znamierowski podał w swojej publikacji rok 1339, zaś Franciszek Piekosiński najwcześniejsze zapiski sądowe datował na lata 1386 i 1389 (Zarasy). Kolejne zapiski powstały w latach 1401, 1412, 1416 (Łazęka, lub Łazęki, ponadto, w 1401, także Jastrzębce), 1419 (Nagórą), 1433 (Lubrza), 1434, 1436 (Bolesty, Boleścice).
Chorągiew biskupa Wojciecha Jastrzębca była jedną z prywatnych chorągwi, które wzięły udział w Bitwie pod Grunwaldem. Dowodził nią rycerz Jarand z Grabia.
Aktem unii horodelskiej herb Jastrzębiec został przeniesiony na Litwę. Ród Jastrzębców reprezentował Wojciech Jastrzębiec, biskup krakowski, zaś adoptowany został Jan Niemir (Niemira).
Herb ten przynależy do najliczniejszego Rodu Herbowego. Jastrzębcem pieczętuje się 1740 rodzin.

Legenda herbowa:
Ten klejnot ...dlatego ma nazwisko Jastrzębiec, że przodkowie jego jeszcze w pogaństwie nosili w herbie samego tylko Jastrzębia. Atoli potem za czasów Bolesława Chrobrego króla, około roku 999, Łysą Górą mil dwie od Bożęcina, którą teraz S. Krzyża zowią, poganie nieprzyjaciele opanowali i na niej jak w fortecy jakiej ubezpieczeni stojąc, z wojska się naszego urągali mówiąc: “Jednego z między siebie stawcie, który by za Chrystusa waszego chciał z którym z naszych na pojedynek wyjść”. Usłyszawszy to rycerz jeden, Jastrzębczyk, żarliwością wiary i chwały boskiej wzruszony, wynalazł podkowy pod kopyta końskie, którymi konia podkowawszy, szczęśliwie się na Łysą Górę przedarł, tam z hardo przedtem natrząsającym się poganinem pojedynek stoczywszy, pojmał go i do króla przyprowadził. Innym nawet kawaleryi polskiej żołnierzom, podawszy ten sposób, gdy konie swoje podkowali, na górę śliską i lodem oblaną przebyli, nieprzyjaciela znieśli i zwyciężyli. W nagrodę przemysłu swego od tegoż króla wziął herbu swego odmianę, że podkowę z krzyżem na tarczy mu złożono. Jastrzębia zaś na hełm wyniesiono.

Henryk Horoch - 2012-04-04 16:58:35

Jelita
W polu czerwonym dwie kopie w krzyż skośny, złote, na nich takaż trzecia na opak w słup. W klejnocie pół kozła wspiętego srebrnego z czarnymi rogami.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Jelita_herb.svg/200px-Jelita_herb.svg.png


Jeden z najstarszych herbów polskich. Pierwszy wizerunek zachował się na pieczęci Tomisława z Mokrska z 1316 roku. Najstarszy zapis pochodzi z 1398 roku.
Inne źródła podają, że na tarczy znajdują się nie kopie, ale włócznie. Fryz heraldyczny w ufundowanej przez Wierzbiętę z Paniewic, starostę generalnego Wielkopolski (1352-1369), kaplicy w klasztorze w Lądzie przedstawia herb Jelita jako trzy nieskrzyżowane włócznie - środkowa w słup, pozostałe w skos lewy i prawy, ostrzami do góry. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę.
Ogółem do herbu przynależy 550 rodzin.


Legendy herbowe:
Początek historii herbu według jednej z najsłynniejszych polskich legend przyjęty jest na 1331 rok gdy, 27 września pod Płowcami , Władysław Łokietek czterdzieści tysięcy zbił Krzyżaków tak, że z jego ludzi czterdziestu tylko i kilku na placu legło, a nazajutrz objeżdżał pobojowisko, między trupami polskimi napadł na jednego swego rycerza Floriana Szaryusza ( Floriana Szarego ), który mężnie w tej batalii potykając się, wiela ranami zwątlony, jelita swe własną reką w wnętrzności tłoczył. Ujrzawszy to Król, z politowaniem rzekł do swoich; "O, jaką ten zacny żołnierz ponosi mękę". Na co on sił ostatnich prawie dobywszy odpowiedział: "nie tak mie to dolega i trapi, co widzisz Królu, jako zły sąsiad w jednej ze mna wiosce mieszkąjacy". Nie turbuj się, prawi, jeżeli wynidziesz z tego razu, uwolnię cię od sąsiedzkiej niewoli". Jakoż i uwolnił go Łokietek i pańsko udarował. Niektórzy rozumieją, że wtenczas ojczysty jego herb kozła na hełm wyniósł, a trzy kopie, którymi go przeszytego widział, na tarczy osadził.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:00:04

Jełowiecki
W polu czerwonym srebrna brama obozowa zwieńczona takimż krzyżem kawalerskim. Klejnot: pięć strusich piór. Tarcza okolona jest płaszczem książęcym i zwieńczona mitrą książęcą.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/POL_COA_Je%C5%82owicki.svg/200px-POL_COA_Je%C5%82owicki.svg.png

Jeden z najstarszych herbów na Wołyniu. Herb przynależy do kniaziów Kropotko na Jełowiczach, zwanych Jełowickimi – rodzina kniaziowska pochodząca od ks. Perejesławskich, będących najpewniej smoleńską gałęzią, Rurykowiczów, jedna z najstarszych na Wołyniu.
Nazwisko pochodzi od miejscowości Jełowicze i jest jednym z najstarszych, w pełni ukształtowanym nazwiskiem wołyńskim już w początkach XV wieku, dowodzącym posiadanie dziedzicznego (alodialnego) posiadania włości Jełowicze od około polowy XIV wieku (N. Jakowenko) i tak np. dokumenty Paszka Jełowickiego z lat 1420. używają już w pełni ukształtowanego nazwiska co, biorąc pod uwagę tereny Rusi, jest okresem bardzo wczesnym.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:02:39

Jeż
W polu czerwonym jeż czarny. Klejnot: trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/POL_COA_Je%C5%BC.svg/200px-POL_COA_Je%C5%BC.svg.png

Pierwsza wzmianka o herbie pojawiła się w Herbach rycerstwa polskiego Paprockiego. Do herbu należą rodziny: Gąsiorecki, Hiż, Hyżewicz, Jeż, Lisowski, Łosowski, Sulkiewicz, Wyżewicz.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:04:14

Jezierza
W polu czerwonym na złotym krzyżu kawalerskim kruk z pierścieniem złotym w dziobie. Klejnot: trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/POL_COA_Jezierza.svg/200px-POL_COA_Jezierza.svg.png

Herbem Jezierza posługiwało się 25 rodzin: Bogusławski, Ćwikłowski, Drozdowski, Drzymalski, Galczewski, Gałczewski, Gronostajski, Gutowski, Jezierza, Jerzyński, Łojewski, Niemierza, Niemierzycki, Niemira, Niewmierzycki, Sczyciński, Szczycieński, Szczyciński, Sztejner, Szteyner, Szymanowski, Tołpych, Tołpyżyński, Trasiński, Żelazo.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:07:42

Jasieńczyk
W polu czerwonym krzyż podwójny rozdarty w wąs, srebrny. Klejnot: pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/af/POL_COA_Ju%C5%84czyk.svg/200px-POL_COA_Ju%C5%84czyk.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Boguszewski, Bolesławski, Bołdysz, Enczyk, Flodzyński, Gomontowicz, Inczyk, Jucewicz, Jucowicz, Juńczyk, Juński, Pietrykowski, Pietrzykowski, Rostocki, Rostowski, Skrutkowski, Szulce, Szulecki, Wabiszczewicz.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:09:45

Junosza
W polu czerwonym na kępie zielonej baran srebrny . Klejnot: pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/81/POL_COA_Junosza.svg/200px-POL_COA_Junosza.svg.png

Herb pochodzi z XIII wieku. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1335 roku. Do herbu przynależy 522 rodziny.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:13:47

Kalinowa
Herb pochodzi  z XIII wieku. Pierwsza zapiska dotycząca herbu jest z roku 1335.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/POL_COA_Kalinowa.svg/200px-POL_COA_Kalinowa.svg.png

Herbem pieczętują się: Cel, Hurynowicz, Kalinowski, Kolb, Kołb, Micieński.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:15:16

Karp
W polu błękitnym trzy gwiazdy sześcioramienne złote, dwie powyżej jednej. W klejnocie cztery pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/36/POL_COA_Karp.svg/200px-POL_COA_Karp.svg.png

Herbem tym pieczętują się: Karp, Karpienko, Tedwen, Tedwin, Tetwin, Tödwen, Zimliński.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:19:24

Kierdeja
Tarcza dzielona w słup, w polu prawym błękitnym, trzy lilie w słup, pole lewe czerwone, w klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/POL_COA_Kierdeja.svg/200px-POL_COA_Kierdeja.svg.png

Według źródeł był to herb nadany przez Ludwika Węgierskiego Kierdejowi, który miał być pochodzącym z Krymu potomkiem chana Tatarów Perekopskich. Ponieważ Kierdej wyróżnił się podczas zdobywania zamku bełzkiego w 1377 otrzymał w nagrodę indygenat polski. Świadectwem tego wydarzenia są lilie wzięte z herbu królewskiego rodu Andegawenów. Od tegoż Kierdeja pochodzić miały rody, które przybrały nazwiska od przypadłych im po wielkim protoplaście posiadłości: Hosckich z Hoszczy, Tajkurskich z Tajkur, Czapliców-Szpanowskich ze Szpanowa.
Znane są średniowieczne znaki pieczętne: 1451 - Hryczko Kierdejowicz z Pomorzan, wojewoda podolski; 1454 - Wańko z Kwasiłowa, kasztelan chełmski. Pierwszy raz pojawia się w źródłach pisanych, sądowych 1436 roku.
Herb wielu rodzin szlacheckich pochodzących z Wołynia, Litwy i ziemi chełmskiej. Należą do nich: Czaplic, Dzius, Dziusa, Dziusz, Dżusa, Girdziewicz, Girsztowt, Hojski, Hoscki, Hościł, Hoścki, Jarmund, Kierdej, Kierdeja,  Kierdejowicz, Kiernicki, Koziński, Krzywicki, Krzywiecki, Mniszyński, Mylski, Pohorecki, Szpanowski, Wielhorski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:24:31

Kietlicz
W polu złotem; trzy złote sznury w ósemkę złożone: dwa i jeden, w środku tarczy stykające się. Klejnot: trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b5/POL_COA_Kietlicz.svg/200px-POL_COA_Kietlicz.svg.png

Herb powstał w XIV wieku. Do herbu przynależą rodziny: Brem, Cygan, Kietlicz, Owelt, Owilski, Pilli, Pluzeński, Preteszewski, Preteszowski, Przedwolszowski, Rajmir, Rajski, Rayski, Skedziński, Skidziński, Skiedeński, Skierkowski, Stresz, Studeński, Zagan, Zigan.

Legenda herbowa.
Według legendy rodowej Kietlicze (Kittlitz) pochodzili od książąt słowiańskich. Jeden z książąt miał czterech synów, kiedy najstarszy z nich został władcą wypędził pozostałych braci z kraju. Wtedy to ich matka dała im na drogę złoty łańcuch na szyję, który podzielili na trzy części. W ten sposób powstał herb Kietlicz.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:25:32

Kopaszyna
W polu czerwonym dwie krzywaśnie (rzeki) srebrne z góry płynące, pomiędzy nimi miecz (dawniej krzyż) w słup, z rękojeścią złotą, klingą w dół. W koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/POL_COA_Kopaszyna.svg/200px-POL_COA_Kopaszyna.svg.png

Herb nadany przez Bolesława Śmiałego. Dowodem na średniowieczne pochodzenie herbu jest pieczęć z 1282 roku oraz zapis sądowy z 1416. Do herbu przynależą: Barczkowski, Budek, Budkowski, Cząstecki, Kidałowski, Kopaliński, Kopasiński, Kopaszyna, Międzygórski, Sikorski, Słąka, Slanka, Słąnka, Zaborski, Zdrohecki.

Legenda herbowa:
Za czasów Bolesława, Śmiałego Króla Polskiego, wojsko nieprzyjacielskie, między dwiema rzekami rozłożyło się, postrzegłszy to rycerz nazwany Kopasina, w noc głęboką na niespodziewających się, z innymi swymi uderzył i naprzód konie im wszystkie zabrawszy, tak potem siekł i bił do woli, aż wszystkich wyciął; za co (...) też same dwie rzeki w herbie wziął i miecz.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:29:31

Korab
W polu czerwonym korab złoty z takąż murowaną blankową wieżą. W klejnocie samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/af/POL_COA_Korab.svg/200px-POL_COA_Korab.svg.png

Najstarsza pieczęć pochodzi z 1299 roku, zaś najstarszy zapis z 1403. Ogółem do herbu przynależy 446 rodzin.

Legendy herbowe głoszą, że herb ma przedstawiać okręt, którym przodek Korabitów przypłynął do Polski. Różne wersje legendy twierdzą że tymi przodkami byli: biskup krakowski Robert, który w XII wieku przybył do Polski bądź też rycerze normańscy o nazwisku Lacy, przybyli za czasów Krzywoustego

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:31:35

Korczak
W polu czerwonym, trzy wręby srebrne w pas, zwężające się w dół, w klejnocie, pół szczenięcia wyżła srebrnego w naczyniu złotym.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/POL_COA_Korczak.svg/200px-POL_COA_Korczak.svg.png

Pierwsza wzmianka z 1368 roku, najstarsza znana pieczęć z 1432 roku. Spotykany głównie u rodzin szlacheckich zamieszkujących Ruś Czerwoną i Małopolskę. Pierwszym rodem pieczętującym się tym herbem byli Gorayscy a najbardziej znaczącym rodem noszącym go byli Braniccy. Ogółem do herbu przynależy 418 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:33:06

Kornic
W polu czerwonym na trzech stopniach krzyż św. Antoniego złoty (lub srebrny) z takimiż połubocheńcami na końcu ramion. Klejnot: Pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/POL_COA_Kornic.svg/200px-POL_COA_Kornic.svg.png

Najstarsza zapiska dotycząca herbu pochodzi z 1420 roku., najstarsza pieczęć z około 1440 roku. Do herbu przynależą:  Laskowscy Ślęzak Szlęzak, Zemanek.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:35:43

Korybut
W polu czerwonym księżyc na opak, złoty, z krzyżem zdwojonym zaćwieczonym na barku takimż i z gwiazdą w środku złotą. W klejnocie mitra książęca.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d1/POL_COA_Korybut.svg/200px-POL_COA_Korybut.svg.png

Herb przynależy książęcej Rodzinie Wiśniowieckich. Wiśniowieccy są gałęzią kniaziów Nieświckich i chociaż ich pochodzenie od lat było sporne wśród historyków – autorzy najnowszych opracowań coraz częściej wywodzą ich od Rurykowiczów a nie Giedyminowiczów, jak sami utrzymywali. Dowodem na to jest m.in. ich całkowite pozostawanie w momencie wyodrębniania się rodu pod wpływami kultury ruskiej: język ruski, prawosławie; jeden z nich (Dymitr Bajda Wiśniowiecki) był nawet legendarnym przywódcą kozackim. Tytuł kniaziowski Wiśniowieckich został zatwierdzony przy zawieraniu unii lubelskiej.
Herbem tym pieczętowały się też rodziny: Daszkiewicz, Galiński, Korybut, Łahiszyński, Nikitinicz, Orłowski, Purycki, Woroniecki, Woroniecki Korybut, Woroniecki ze Zbaraża, Zbaraski, Zbarazki, Zdanowicz, Żdanowicz.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:37:16

Kot Morski
W polu czerwonym kot srebrny siedzący, z ogonem między tylnymi łapami, z przednimi łapami uniesionymi i ze złotą przepaską wpół. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a9/POL_COA_Kot_Morski.svg/200px-POL_COA_Kot_Morski.svg.png

W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Nieznany herbowny przypuścił wówczas do herbu Wojsznara Wilkolewicza. Rok 1413 jest rokiem pierwszego przedstawienia sfragistycznego, jak i pierwszej wzmianki pisemnej (Akta Unii Polski z Litwą, str. 54, nr 49).
Nie są znane średniowieczne przedstawienia tego herbu. Najwcześniejsze źródła pochodzą z XVI wieku i ukazują godło herbu jako małpkę kotawca. Nazywano tak małe małpki, które marynarze zabierali na statek, zapewne w celach rozrywkowych. Przepaska, czy raczej obroża, miała oddawać fakt, że chodzi o zwierzę udomowione. Herbem tym pieczętuje się 21 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:39:54

Korwin
W polu czerwonym na pniu naturalnym, ociętym, ułożonym w pas, o dwóch sękach u góry i dwóch u dołu stoi kruk czarny w lewo z pierścieniem złotym, diamentem ku dołowi w dziobie. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b5/POL_COA_Korwin.svg/200px-POL_COA_Korwin.svg.png

Herb najbardziej rozpowszechniony na ziemi krakowskiej i sandomierskiej. Do Polski przyniesiony dobrze przed rokiem 1224. bo już w tym roku Wawrzęta Korwin herb swój na Ślepowrona zamienił, co znać z listu Konrada książęcia Mazowieckiego w tym czasie danym. Że zaś wielkie jest podobieństwo tego herbu do herbu Ślepowron, dla tego niektórzy Korwin Ślepowronem zowią, i Ślepowron Korwinem.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:41:23

Korzbok
W polu błękitnym trzy karpie złote, w klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d1/POL_COA_Korzbok.svg/200px-POL_COA_Korzbok.svg.png

Najstarsza wzmianka o herbie pochodzi z 1322 roku. Herb pochodzenia śląskiego.
Herbowni: Herbem Korzbok posługiwały się następujące rodziny: Gliński, Kamieński, Karchowski, Korzebok, Kozłowski, Kurzbach, Łącki, Niegolewski, Niesiołowski, Samotworski, Sarnowski, Stryjkowski, Soplica, Seydlitz, Seidlitz, Tuchołka, Witkowski, Zajdlicz, Zawadzki, Zeydler.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:43:09

Kos
W polu srebrnem trzy czerwone pasy prawo-ukośne. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/POL_COA_Kos.svg/220px-POL_COA_Kos.svg.png

Herbem pieczętują się rodziny: Amsel, Balaszewicz, Bałaszewicz, Bokszczanin, Borski, Burski, Kasak, Kobyliński, Kos, Kosak, Kossacki, Kossak, Maas, Mas, Plastwig, Pluszwic, Poleski, Raba , Rabcewicz, Rossen, Rzęczkowski, Siemirowski, Stoliński, Wapels lub Waplewski, Zakrzewski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:44:46

Kościesza
W polu czerwonym rogacina rozdarta, przekrzyżowana, srebrna. W klejnocie głowa niewiasty czerwona z warkoczem i oślimi uszami srebrnymi. W późniejszych przedstawieniach herbu, skutkiem m.in. oszczędności wydawców herbarzy oryginalny klenot zastępowano pękiem trzech strusich piór.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/POL_COA_Kosciesza_I.svg/200px-POL_COA_Kosciesza_I.svg.png

Pierwsze pieczęcie herbu pochodzą z XIV wieku: 1317 (starosta wielkopolski i kujawski Stefan Pekawka), 1361 ( dziekan sandomierski Jakub), 1362 (sędzia ziemski sieradzki Jaksa), 1387 (późniejszy starosta lwowski Gniewosz z Dalewic). Do herbu przynależy około 150 rodzin.

Legenda herbowa:
Herb ten powiadają być nadany od Bolesława Śmiałego Króla Polskiego w roku 1072. gdy bowiem pod Snowskiem żwawej bitwie rycerz Kościesza nazwany, mężnie i długo się z nieprzyjacielem potykał, wiele też i ran w ciele swoim z tej okazji wyniósł: widział to Bolesław, a osobliwie strzałę w ciele jego utkwioną rozdartą, i miecz w ręku, którym czy bił, czy się zastawiał nieprzyjacielowi w tej potyczce, znacznie albo złamany, albo otłuczony, dla tego na pamiątkę jego odwagi, hojny na kawalerskich ludzi monarcha, tęż mu samą Strzałę i miecz przez nią, niby na Krzyż złożony, w herbie nadał: który potem Kościeszą od imienia tego rycerza nazwany, luboć go zowią drudzy inaczej Strzegomia.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:47:47

Kostrowiec
W polu czerwonym - krzyż, rozdarty u dołu w kształcie wąsów. U szczytu trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/POL_COA_Kostrowiec_II.svg/200px-POL_COA_Kostrowiec_II.svg.png

Herbem pieczętują się: Hołowiński, Kostrowiec, Lwowicz, Morachowski,

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:50:49

Kotwicz
W polu srebrnym pas czerwony. W klejnocie ramię zbrojne. Labry srebrne, podbite czerwienią.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0f/POL_COA_Kotwicz.svg/200px-POL_COA_Kotwicz.svg.png

Pierwsza wzmianka o herbie Kotwicz pochodzi z 1281 roku, kiedy dwaj bracia z domu austriackiego zwani Pohnerami pieczętujący się herbem Kotwicz przybyli na ziemie śląskie. Do herbu należą: Bandziński, Bodner, Chmielnik, Ćwieki, Czaplicki, Dłuski, Dzieganowski, Gilewicz, Gilewski, Gilowski, Golicki, Głanicki, Gołaniecki, Gołycki, Gorczyński, Grodlinski, Hajański, Hełmidowski, Hemidowski, Herniczek, Hoitkiewicz, Ibrański, Ippohorski, Ippohorski-Lenkiewicz, Pochorski-Łenkowicz, Jasiecki, Jasieniecki, Jedlecki, Kalecki, Kalenkowski, Kalęcki, Kalęczyński, Kaliniewicz, Kalęnczyński, Kęsmiński, Kęśmiński, Kolinkiewicz, Komorowski, Korycki, Korzycki, Kotficz, Kotwicki, Kotwicz, Krzycki, Kunikowski, Lengiewicz, Łenkowicz, Linkiewicz, Marchlewski[1], Mikosza, Mąkoliński, Muchlicki, Muchliński, Muczyński, Olbrotowski, Pochner, Radomicki, Remar, Sasin, Siestrzencowicz, Silheim, Silhen, Smolicki, Smolik, Smulikowski, Strupińsk, Strzaliński, Strzała, Swęderski, Sylchanowski, Sylchen, Temric, Tołkacz, Tylkowski, Wężykowski, Wilkowski, Wryszkolski, Wryszkowski, Wyrzykowski, Zceleraty, Zeceleraty, Zgorski, Zgórski, Zukiński, Żukiński, Żukliński.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:52:30

Kownia
W polu czerwonym trzy miecze srebrne o rękojeściach złotych, ostrzami u dołu złączone. W klejnocie nad koroną trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/39/POL_COA_Kownia.svg/220px-POL_COA_Kownia.svg.png

Nie są znane średniowieczne pieczęcie z wyobrażeniem tego herbu. Pierwszy zapis pochodzi w roku 1391. Herb znajduje się w Klejnotach Długosza i w herbarzyku Ambrożego. Najbardziej rozpowszechniony w ziemi krakowskiej i sandomierskiej. Do herbu przypisani są: Chodorowiczowie, Czechuccy. Domaradzcy, Domaraccy, Domereccy, Głęboccy, Jurach(h)owie, Klempiccy, Konieccy, Konwiccy, Kuroczyccy, Kwapińscy, Łośniewscy, Nisz(s)kiewiczowie,Pacholscy, Pachołowieccy, Paszochowie, Ptaczek, Ptak, Repczyńscy, Rożenkowscy, Seredyńscy, Strzeszowie, Strzałkowscy, Suskrajewscy, Tuchlińscy, Turowie, Turłajowie, Wy(i)sieccy, Wyszeccy, Zaszczyńscy.

Henryk Horoch - 2012-04-04 17:59:12

Kroje
W polu czerwonym trzy kroje w rosochę. W klejnocie ogon pawi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/POL_COA_Kroje.svg/180px-POL_COA_Kroje.svg.png

Herbem pieczętuja się rodziny: Budek, Chalecki, Daniusiewicz, Domamewski, Domaniewski, Kalinkowski, Kroja, Krokier, Krzerzewkowski, Krzerzewski, Krzesz, Krzeszewicz, Krzeszewski, Krzeszowski, Kubiłojć, Łoktowski, Perhorowicz-Kopeć, Rylski, Skotnicki, Staszkiewicz, Tarnawski, Wawrzecki.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:00:23

Krupka
W polu czerwonym dwie lilie srebrne w pas. Klejnot - między dwoma rogami bawolimi - lilia jak w godle. Labry czerwone, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b6/POL_COA_Krupka.svg/200px-POL_COA_Krupka.svg.png

Herb nadany synom Piotra Krupka, alias Langa, rajcy krakowskiego. Potwierdzenie nobilitacji 2 marca 1515. Pierwsze przedstawienie i wzmianka pisemna pochodzi z Gniazda cnoty Paprockiego. Do herbu przynależą rodziny: Krubczyński, Krukwa, Krupczyński, Krupek, Krupiński, Krupka, Krupowicz, Przecławski, Syczewski, Szyczewski, Tomaszewski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:02:10

Krzywda
W polu błękitnym podkowa srebrna ocelami w dół zwrócona. W środku niej krzyż kawalerski złoty. Na niej umieszczony krzyż kawalerski złoty bez prawego ramienia. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/POL_COA_Krzywda.svg/200px-POL_COA_Krzywda.svg.png

Brak średniowiecznych zapisek i pieczęci. Nie znają go Paprocki i Długosz. Herb powstał przypuszczalnie w XVI stuleciu jako mutacja herbu Lubicz. Najbardziej rozpowszechniony na Mazowszu, Litwie i w Prusach. Występuje również na Podkarpaciu. Do herbu przynależy 111 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:07:33

Krzyżostrzał
W polu błękitnym strzała srebrna bez opierzenia w słup, przekrzyżowana, z wąsem pod lewym ramieniem krzyża. Nad hełmem w koronie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/POL_COA_Krzy%C5%BCostrza%C5%82.svg/200px-POL_COA_Krzy%C5%BCostrza%C5%82.svg.png

Herb ruski, używany przez rodziny Proskurów i Suszczańskich.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:09:04

Księżyc
W polu błękitnem – nad półksiężycem złotym – trzy gwiazdy sześciopromienne złote: jedna i dwie. Nad hełmem w koronie – trzy pióra strusie. Labry błękitne podbite złotem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/32/POL_COA_Ksi%C4%99%C5%BCyc.svg/220px-POL_COA_Ksi%C4%99%C5%BCyc.svg.png

Do herbu należą: Wiecki, Trzebiatowski, Wietecki, Szumliński.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:12:41

Kur
W polu czerwonym kogut srebrny z orężem, oraz grzebieniem i podbródkiem złotymi, obrócony w prawą (heraldycznie) stronę, stojący na murawie zielonej. Nad hełmem korona szlachecka, a nad nią umieszczony klejnot w postaci takiego koguta srebrnego, ale z rozpostartymi skrzydłami

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/32/POL_COA_Kur.svg/200px-POL_COA_Kur.svg.png

Heb Kur wraz ze swoją proklamą pojawia się w polskiej heraldyce w roku 1496. Najwcześniejsze wzmianki potwierdzające jego graficzną formę, ale bez identyfikacji zawołania, pochodzą z roku 1300. Do herbu przynależą rodziny: Bosowski, Gall, Horodyński, Karszański v. Karszeński, Kazimierski, Kiczka, Kokot, Kur, Kurakowski, Kurek, Kurowski, Kurski, Kurzecki,
Kurzewski, Kurzyk, Kurzyna, Szaprowski, Oppersdorff.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:14:26

Kurcz
W polu czerwonem srebrna litera T wywrócona, rozdarta i pod rozdarciem przekryżowana; z lewej jej strony półksiężyc złoty rogami w prawo, z prawej gwiazda złota sześciopromienna. Klejnot: trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/POL_COA_Kurcz.svg/200px-POL_COA_Kurcz.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Kurcewicz (Koryatowicz-Kurcewicz), Bułyha (Bułyha-Kurcewicz),
Bielski, Brzeski, Bułykabułat, Kniaź, Kurcz, Kurczewicz, Mazepa-Koledyński (Mazepa-Kołodyński), Opnowicz (Opanowicz, Oponowicz), Taras.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:16:23

Larysza
W polu czerwonym dwa lemiesze srebrne. Klejnot: trzy pióra strusie. Labry czerwone podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/POL_COA_Larysza.svg/200px-POL_COA_Larysza.svg.png

Pierwsza wzmianka dotycząca herbu pochodzi z roku 1446. Do herbu przynależą rodziny: Chocholaty, Chochołaty, Domański, Dumański, Karwin, Larisch, Lariss, Larson, Lebla, Łastowiecki, Madaleński, Madaliński, Mendalski, Męczalski, Niedzielski, Palimączyński, Perzanowski, Reczyński, Wnuczek, Zdanowski, Zdunowski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:18:43

Leliwa
W polu błękitnym półksiężyc złoty, nad którym takaż gwiazda. W klejnocie na ogonie pawim – samo godło. Labry herbowe błękitne, podbite złotem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/POL_COA_Leliwa.svg/200px-POL_COA_Leliwa.svg.png

Najstarsza zachowana wzmianka w dokumentach sądowych pochodzi z 1399 r.: "...de clenodio lune et stelle, et de proclamacione Lelywa". W bitwie pod Grunwaldem w 1410 wzięły udział trzy chorągwie pod znakiem Leliwa. Były to chorągwie braci: Jana z Tarnowa (wojewody krakowskiego) i Spytka z Jarosławia oraz Wincentego z Granowa (kasztelana śremskiego i starosty wielkopolskiego). Aktem unii horodelskiej w 1413 r. herb Leliwa został przeniesiony na Litwę (przyjął starosta wileński Moniwid, adoptowali wojewoda krakowski Jan Tarnowski i Jadwiga z Leżenic) Herbem pieczętuje się 830 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:22:01

Leszczyc
W polu czerwonem bróg złoty. Klejnot: na ogonie pawim godło w skos.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/POL_COA_Leszczyc.svg/200px-POL_COA_Leszczyc.svg.png

Herb Leszczyc jest jednym z najstarszych herbów polskich. Pierwsza znana pieczęć z tym herbem pochodzi z roku 1318 i pieczętował się nim Bogusza - kasztelan bydgoski. Wizerunek herbu z 1343 zamieszczony jest na pieczęci Wojciecha z Pakości - wojewody brzeskiego, następny na pieczęci Piotra Wysza, biskupa krakowskiego z r. 1406 i Macieja z Łabiszyna, wojewody brzeskiego z 1419. W zapiskach sędowych pojawia się w początku XV wieku. Herbowi: Balęcki, Białecki, Białęski, Bieganowski, Biegański, Bierzwieński, Biezdrowski, Bijański, Bitner, Bojkowski, Bolemowski, Bolimiński, Bonczkowski, Bończkowski, Boszlowski, Brożyna, Chmieleński, Chmieliński, Chodorowski, Chojnicki, Chrypski, Chrzypski, Darnowski, Dobrzycki, Dokowski, Donoski, Donowski, Falęcki, Gabarzewski, Gąbarzewski, Giełtowski, Głodecki, Gołutowski, Gościejewski, Grabianka, Grabionka, Gułtowski, Gustowicz, Gutowski, Hawryszenko, Hawryszew, Herbst, Holy, Jabłkowski, Janowski, Jasieniecki, Jaskold, Jaskolski, Jaskołd, Jaskólski, Jaskulski, Kaczliński, Karmazynowicz, Klonowski, Korunowski, Kossowski, Kostecki, Koszuck, Koszutski, Kościelec, Kretowicz, Krotoski, Krotoszyński, Krotowski, Krzekotowski, Krzyszkowski, Kujawa, Kuranowski, Lesisz, Leszczewski, Leszczyc, Luboniski, Luboński, Lubstowski, Łabiski, Łopuchowski, Łubowski ,Łubkowski, Łukawski, Makuda, Mierosławski, Mierucki, Mierzejewski, Mierzwiński, Miłaszewski, Mirosławski, Młodocki, Mroczek, Nagórski, Radoliński, Rysiński, Pachnik, Pakoścki, Pałuka, Piekarski,Pierzchliński Siemieński, Skarszewski, Stawski, Sulisławski, Supiński,Surmiński, Szumiński, Śmiełowski, Świecki, Waliszewski, Wieruszewski, Żyznowski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:30:57

Lewalt
W polu czerwonym ramię zbrojne srebrne, trzymające pierścień z turkusem. Klejnot: panna w koronie trzyma taki sam pierścień oraz trzy czarne pióra.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/20/POL_COA_Lewalt.svg/200px-POL_COA_Lewalt.svg.png

Herb ten pochodzi z Kurlandii (Inflant). Nadany ok. 1500-1550 roku. Do herbu należą: Meyer, Majer, Mejer, Lewalt, Liber i Lewalski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:32:15

Lewart
W polu czerwonym (lub błękitnym)  lampart wspięty ukoronowany. Klejnot: pół takiegoż lamparta. Labry czerwono-srebrne.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/POL_COA_Lewart.svg/200px-POL_COA_Lewart.svg.png

Herb nadany w czasach króla Władysława Łokietka. Do herbu przynależą rodziny: Firlejowie, Lewart, Lewandowski,Lewartowski, Kiżewski, Markuszewski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:35:05

Lis
W polu czerwonym rogacina dwa razy przekrzyżowana, srebrna. W klejnocie pół lisa czerwonego wspiętego.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/POL_COA_Lis.svg/200px-POL_COA_Lis.svg.png

Herb średniowieczny (co najmniej od 1282). W 1359 w lasach Płoniny na Wołoszczyźnie, w klęsce poniesionej przeciwko armii mołdawskiej, chorągiew Lisowczyków miała wpaść w ręce nieprzyjacielskie. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Herbem Lis posługiwało się 269 rodzin.

Legenda herbu:
W roku 1058 Kazimierz Odnowiciel w pościgu za pustoszącymi kraj Litwinami i Jadźwingami doszedł pod Sochaczew. Wysłany na zwiad z garstką żołnierzy rycerz z rodu Lisów natrafił nad rzeką na silny oddział nieprzyjaciół. Nie mogąc atakować, przemyślnie wystrzelił wysoko zapaloną strzałę, wzywając posiłki. Pomoc wkrótce nadeszła i wziętych w dwa ognie nieprzyjaciół pokonano bez trudu. Wdzięczny Kazimierz Odnowiciel nadał dzielnemu rycerzowi herb ze strzałą w tarczy, jego dawny znak – lis - został umieszczono w klejnocie.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:36:53

Lubicz
W polu błękitnym podkowa srebrna z krzyżem kawalerskim złotym zaćwieczonym na barku i takimż samym krzyżem w środku. Klejnot: trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/POL_COA_Lubicz.svg/200px-POL_COA_Lubicz.svg.png

Najstarszy wizerunek herbu widnieje na pieczęci z roku 1343. Herbem pieczętowało się 892 rodzin. Najbardziej znanym herbowym był hetman Stanisław Żółkiewski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:39:17

Łabądź
W polu czerwonym, srebrny łabędź. Klejnot samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3b/Herb_%C5%81ab%C4%99d%C5%BA_1.svg/200px-Herb_%C5%81ab%C4%99d%C5%BA_1.svg.png

Jeden z najstarszych polskich herbów szlacheckich. Po raz pierwszy (w zachowanym dokumencie) pieczęć z herbem Łabędź użył w 1326 Miecław z Konecka, rycerz kujawski. Pierwszy znany zapis sądowy dotyczący herbu Łabędź pochodzi z 1406.
W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę (herb przyjął Andrzej Goligunt, adoptował Dziersław ze Skrzynna).

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:54:16

Łada
W polu czerwonym podkowa srebrna, barkiem do góry, na niej zaćwieczony złoty krzyż kawaleryjski. Po obu stronach podkowy srebrne strzały grotem na dół, gdzie strzała po lewej heraldycznie stronie, rosochato rozdarta w miejsce opierzenia. W klejnocie - pół lwa złotego, ukoronowanego, wspiętego sponad korony hełmowej, w prawą heraldycznie stronę, dzierżącego w prawej łapie, wzniesiony srebrny miecz.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/06/POL_COA_%C5%81ada.svg/200px-POL_COA_%C5%81ada.svg.png

Najdawniejsze wzmianki odnoszące się do proklamy herbowej dotyczą roku 1401 - są to zapiski sądowe, natomiast herb z pieczęci znajdujemy przy dokumencie Pokoju toruńskiego z 1466. Do herbu przynależą 204 rodziny.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:55:32

Łodzia
W polu czerwonym łódź złota. Klejnot godło na ogonie pawim.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/POL_COA_%C5%81odzia.svg/200px-POL_COA_%C5%81odzia.svg.png

Herb z X wieku. Wizerunek pieczętny z 1313 roku (wojewoda kaliski Wojciech). Pierwsza zapiska dotycząca herby pochodzi z roku 1411. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Do herbu przynależy 98 rodzin.

Henryk Horoch - 2012-04-04 18:59:40

Łuk
W polu czerwonym łuk napięty srebrny, z takąż strzałą.W klejnocie trzy pióra strusie. Labry czerwone, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cf/POL_COA_%C5%81uk.svg/200px-POL_COA_%C5%81uk.svg.png

Herb znany od XVI w. Nadany Kornelowi Onisymowiczowi Perewalskiemu (Przewalskiemu) 10 listopada 1581 roku. Do herbu przynależą rodziny: Alechnowicz, Assanowicz, Bajraszewicz, Bajraszewski, Bałakir, Bernaszewski, Bogusz, Bohdziewicz, Bohusz, Borysowski, Brzumieński, Brzumiński, Bublik, Burczymucha, Choromowicz, Chorumowicz, Churanowicz, Czyczud, Dargiewicz, Derewiński, Dobszewicz, Drohomirecki, Eggert, Egort, Ejdziatowicz, Eydziałowicz, Eydziatowicz, Galer, Gąckiewicz, Gulkiewicz, Gułak, Halecki, Halkiewicz, Honckiewicz, Hulkiewicz, Huszcza, Jakowlewicz, Jakóbowicz, Jankiewicz, Kaliński, Kamieński, Kaszarowski, Kierszański, Kierszniewski, Kirszański, Knichycki, Kniehiniński, Kniehynicki, Knihinicki, Kosanowski, Kosarski, Kosicki, Kossarzewski, Koszarowski, Koszycki, Kośmiński, Kozarewski, Kozarzewski, Krukowicz, Kuleśnicki, Lewiński, Łojko, Łoś, Łoyko, Łuk, Łukasiewicz, Łukaszewicz, Łukaszewski, Łukaszowicz, Łukomski, Łukoszewicz, Łukowicz, Łukowski, Łunkiewicz, Minczewski, Murawski, Murzenko, Murzicz, Murzycz, Narkiewicz, Nienadkiewicz, Olechnowicz, Ołyk, Ołyka, Paluszkiewicz, Paszczyc, Paszyc, Peliski, Piskarewicz, Piskarzewski, Pluskiewicz, Pluszkiewicz, Pniewski, Podwiński, Przedrzymieski, Przedrzymirski, Przedżymirski, Perewalski (nob. 1581) - Przewalski, Radziewicz, Radzinowicz, Reger, Reniger, Rodkiewicz, Rodziewicz, Safarewicz, Saffarewicz, Samotyja, Samowicz, Serbin, Snitowski, Suchocki, Sudnik, Sulejman, Sulejmanowicz, Sulimanowicz, Szabłowski, Szafarewicz, Szapka chotalski, Szczucki, Szehidewicz, Szułowski, Śnitowski, Tatarowicz, Tatarożyński, Tatarzyński, Tołłoczko, Tołoczko, Torczyński, Tur, Turczynowicz, Turczyński, Waliński, Zabłocki, Zabołocki, Zarzycki.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:04:05

Mądrostki
W polu czerwnem - nad srebrnem uchem kotłowym albo zawiasą barkiem na dół - strzała srebrna z opierzeniem, w środku przekżyżowana. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/POL_COA_Madrostki.svg/200px-POL_COA_Madrostki.svg.png

Wzmianka o herbie pochodzi z roku 1302. Do herbu należą: Bąbelski, Berdowski, Borzniewski, Borzniowski, Bydliński, Chobęcki, Galowski, Golecki, Gołecki, Kruszyna, Lissowski, Małyszczycki, Mądrostka, Mądroszkiewicz, Wielkanocki, Wielkonocki, Wilczek.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:06:31

Masalski
W polu czerwonym krzyż łaciński złoty zaćwieczony na takimż inicjale "M". Klejnot: Pięć piór strusich. Labry czerwone, podbite złotem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/POL_COA_Masalski.svg/200px-POL_COA_Masalski.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Bakiewicz, Chmielnicki, Dzieszczowski, Kotowicki, Krzywicki, Krzywiecki, Masalski - Massalski - Maszalski - Moszalski, Mielwid, Milwid, Mołochowiec, Nehledyński, Pernarowicz, Pernerowski - Pernorowski, Swłyński, Swołyński, Tuchanowski, Tuhanowski, Weryha - Werycha.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:07:57

Mogiła
W polu czerwonym mogiła srebrna z zaćwieczonym takimż krzyżem łacińskim u góry i takimiż krzyżami kawalerskimi ćwiekowymi w pas po bokach. Klejnot: trzy pióra strusie. Labry: czerwone podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/POL_COA_Mogi%C5%82a.svg/200px-POL_COA_Mogi%C5%82a.svg.png

Herbem pieczętują się rodziny: Andruszkiewicz, Białowolski, Bichowski, Bielewicz, Billewicz, Bogarewicz, Bogdanowicz, Bohdanowicz, Bublewski, Bychowiec, Ciechanowicz, Czernicki, Daugiert, Daugird, Dawgird, Dawgirt, Dowgird, Dowgirdowicz, Dworzecki, Karczewski, Łopato, Łopatto, Maruchowicz, Maruszewski, Mogień, Monstwił, Monstwiłło, Montwid, Montwit, Mostwił, Rodziewicz[potrzebne źródło], Rukiewicz, Sołouch, Sołuch, Stankiewicz, Szajewski, Wysocki, Zadeyko, Zodejko, Zodeyko, Zygmanowski, Żadeyko, Żodejko.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:09:33

Mohyła
Dwie gołe szable ułożone na krzyż, rękojeściami do góry, końce na dół, każdy koniec ma krzyż na sobie. Tarcza koloru krwawego.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/POL_COA_Mohy%C5%82a.svg/200px-POL_COA_Mohy%C5%82a.svg.png

Herbem pieczętuje się jedynie bojarski ród Mochyłów. Według legendy, początki potęgi rodu sięgają czasów Stefana Wielkiego, kiedy jej protoplasta Purice miał być nagrodzony przez wielkiego hospodara wielkimi dobrami za podanie konia w czasie bitwy i przyjął wówczas nazwisko Movilă. W XVI w. Mohyłowie związali się węzłami pokrewieństwa z dynastią Muszatowiczów - wieli logofet Ion Mohyła poślubił Marię, córkę Piotra Raresza. Pod koniec XVII w. Mohyłowie objęli tron hospodarski w Mołdawii, a wkrótce także - chwilowo - na Wołoszczyźnie. Często wspierali ich magnaci polscy - m.in. Jan Zamoyski, związani przez małżeństwa z Mohyłami Stefan Potocki, Samuel Korecki i Michał Wiśniowiecki. Ostatnim panującym przedstawicielem rodu był Mojżesz Mohyła, który w 1634 musiał uciekać do Polski.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:12:11

Mora
W czerwonym polu głowa Murzyna przewiązana srebrną nałęczką. Klejnot: trzy strusie pióra.

http://www.dresselgenealogy.us/images/coa_mora.jpg

Najstarsza wzmianka z akt sądowych z nazwą Mory pojawia się dopiero w 1412 r. Jan Długosz w Liber beneficiorum wzmianuje o herbie pod nazwą Morowa. Najstarsza znana pieczęć średniowieczna, z XV w. przypisywana jest Mikołajowi, arcybiskupowi gnieźnieńskiemu. Herb Mora występuje najliczniej na Mazowszu. Do herbu należą: Busz, Cibarzewski, Deleszakn, Gardziński, Grzymała, Grzymałowski, Hossel, Kaszubski, Kosuba, Kozuba, Kobuzowski, Kozubowski, Kostycz, Korytowski, Korytkowski, Kruszyna, Krzyźanowski, Kudak, Listopad, Liszawski, Liszewski, Malijewski, Marczonko, Marshal, Marszał, Mieczkowski, Mieszkowski, Mięskowski, Mora, Moraczyński, Morenda, Morgulski, Moryno, Moryń, Morzycki, Nietyksa, Nietyksza, Nietyxa, Olszyński, Skalski, Sławski, Sorc, Szorc, Stoessel, Swędorski, Szulborski, Żwan.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:13:23

Nabram
Pięciokrotnie w słup pola czarne i srebrne. Klejnot: trzy strusie pióra.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/POL_COA_Nabram.svg/200px-POL_COA_Nabram.svg.png

Herb pochodzi z czasów Piastowskich. Przynależą do niego rodziny: Bor, Boremski, Brodelski, Borodelski, Chotecki, Czasławski, Honckiewicz, Hondorf, Huppe, Jedleński, Jedliński, Kałczyński, Kazimirski, Kubiczek, Kubiczek de Waldorf, Mietrowski, Nadratowski, Nadrodorf, Nadrowski, Nagórka, Pejszowski, Pielgrzym, Piels, Pielstowski, Porębski, Preiss (Prajs), Prejszkowski, Rogalowski, Rogowski, Rosperski, Rospierski, Sieroszewski, Sosnowski, Underowicz, Undorf, Waldorf, Wendorf, Wolwanowski, Wolicki, Wulwanowski, Żołecki.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:16:58

Nałęcz
W polu czerwonym pomłość lub nałęczka (Pomłość występowała w średniowiecznych przedstawieniach herbu) srebrna.
W klejnocie, pomiędzy rogami jelenia – panna w sukni czerwonej, z włosami rozpuszczonymi, złotymi, spowitymi nałęczką srebrną. Dziewczyna trzyma się oburącz rogów. Labry zdobiące herb są czerwone podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/POL_COA_Na%C5%82%C4%99cz.svg/200px-POL_COA_Na%C5%82%C4%99cz.svg.png

Pierwsza zapiska sądowa wzmiankująca herb pochodzi z 1398 i podaje nazwę Nałęcz jezioro. Podobny zapis pojawia się jeszcze kilka razy. Zapis z ksiąg sądowych z 30 maja 1425 podaje nazwę Pomłość: (łac.) "..et de nostro Clenodio et proclamacione Nalancz wulgariter nancupato, in quo deferimus erpicurium dictum Pomloszcz". Przywilej z 1505 nazywa zaś godło herbu choczennicą.
W bitwie pod Grunwaldem w 1410 wzięły udział dwie chorągwie pod znakiem Nałęcz. Były to chorągwie Sędziwoja z Ostroroga (wojewody poznańskiego) i Dobrogosta Świdwa z Szamotuł.
W wyniku unii horodelskiej w 1413 herb został przeniesiony na Litwę (herb przyjął bojar litewski Koczan, adoptował go wojewoda poznański Sędziwój Ostroróg oraz sędzia poznański Mikołaj z Czarnkowa.
Do herbu przynależą 933 rodziny. Do najbardziej znanych rodów pieczętujących się Nałęczem należą: rodów takich jak Ostrorogowie, Małachowscy i Raczyńscy.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:19:18

Newlin
W polu błękitnym między dwiema gwiazdami złotymi złota strzała w słup, przeszywającą belkę złotą w pas takiejż barwy.
Nad hełmem w koronie skrzydło orle czarne przeszyte strzałą złotą.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/POL_COA_Newlin_0.svg/200px-POL_COA_Newlin_0.svg.png

Herb nadany Szymonowi i Ernestowi Ronenbergom, nobilitowanym 24 kwietnia 1572 roku. W 1658 roku przyjęła go indygenowana rodzina Mazarakich. Do herbu przynależą: Brudzewski, Doliński, Kliński, Łukowicz, Mazaraki, Newliński, Ronneberg.

Henryk Horoch - 2012-04-04 19:22:30

Nieczuja
W polu czerwonym ostrzew srebrna lub naturalna z zaćwieczonym krzyżem złotym lub srebrnym. Sęków pięć lub sześć, zazwyczaj trzy po stronie prawej. W klejnocie między czarnymi skrzydłami orlimi samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/POL_COA_Nieczuja.svg/200px-POL_COA_Nieczuja.svg.png

Najstarsza znana pieczęć jest z 1286, najstarsza pisemna wzmianka pochodzi z roku 1397. Do herbu przynależą 303 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-19 15:10:05

Niesobia
Tarcza dwudzielna w pas, w polu pierwszym czerwonym rogacina srebrna zakończona w polu drugim złotym orlim ogonem czarnym, w klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Herb_Niesobia.svg/200px-Herb_Niesobia.svg.png

Znany jest zapis sądowy z roku 1424 i pieczęć średniowieczna z wizerunkiem tego herbu z 1357 i 1363 Wierzbięty z Paniewic. Herbem pieczętują się rodziny: Bilanowski, Biskupski, Biskupski Wierzbięta, Doroszewski, Doruchowski, Gąsczyński, Gąszczyński, Gąściński, Gęszczyński, Gubakowski, Kempisty, Kempiński, Kępiński, Kępski, Kępisty, Kierzyński, Kieszczyński, Kompaniec, Krzywosąd, Krzywosądzki, Leczycki, Lędzki, Liwski, Łęczycki, Łęczyński, Mijomski, Mirocha vel Mirowski, Mironienko, Mironow, Miromski, Mirowski, Mirski, Niemczyk, Niesobia, Niesobski, Omenta, Omęnta, Omęta, Piekarski, Pieszczafa, Ponęcki, Pryzkint, Pryżgint, Sępiński, Średnicki, Użwencki, Złodziey.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-19 15:12:10

Niezgoda
W polu błękitnym podkowa srebrna, przez nią w pas takiż miecz osieczony, zaś pośrodku strzała żeleźcem (grotem) w dół.
Klejnot – pawie pióra. Labry zapewne błękitne podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/POL_COA_Niezgoda.svg/200px-POL_COA_Niezgoda.svg.png

Jest to jeden ze starszych herbów polskich. Do herbu przynależą:  Baranowski, Bogdanowicz, Bohdanowicz, Boniszko, Bugwicz, Bujewicz, Butwiłło, Butwiło, Doborski, Gorsek, Grochocki, Haysiewicz, Jossek, Kajsiewicz, Kłonicki, Kołomycki, Kołomyski, Lewandowski, Łętowski, Marynowski, Minkowski, Naganowski, Niezgoda, Nitowść, Nutowć, Nutowiec, Oranowski, Paustowski, Pawstowski, Prażnicki, Radoszewski, Radzeszowski, Radziszowski, Smardzewski, Strzetelski, Tracewski, Uderski, Wyżlaciński, Wyżlatyński, Zaszczyński, Zdramowicz.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-19 15:14:36

Nowina
W polu błękitnym zawiasa kotłowa srebrna z zaćwieczonym mieczem. Klejnot noga zbrojna złota.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/POL_COA_Nowina.svg/200px-POL_COA_Nowina.svg.png

Wizerunek pieczętny z 1293, zapis sądowy z 1392. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę (herb przyjął bojar litewski Mikołaj Bejnar). Rozpowszechniony w ziemiach: krakowskiej, lubelskiej, poznańskiej, sandomierskiej. Do herbu przynależy 266 rodzin.

Legenda herbowa:
Legenda opowiada o rotmistrzu Nowina, synu kotlarza, służącym Bolesławowi Krzywoustemu. Podczas odwrotu po przegranej wskutek zdrady wojewody krakowskiego Skarbimira bitwie z Rusinami w 1121 r. koń władcy był już zmęczony, co widząc Nowina odstąpił księciu swego. Wdzięczny Krzywousty nadał rotmistrzowi herb przedstawiający ucho kotła, na pamiątkę zawodu ojca bohatera, i miecz otłuczony. Błękitne pole tarczy herbowej jest upamiętnieniem przegranej bitwy. Nowina pojmany został później w Czechach wraz ze swym hetmanem i skuty z nim za nogę jednym łańcuchem. Dzielny rotmistrz uciął sobie nogę do kolana i umożliwił w ten sposób ucieczkę dowódcy, z nogą Nowiny zresztą przywiązaną do pasa. Dopiero po trzech dniach, kiedy hetman był już daleko. Nowina wezwał straże. Czesi docenili jego męstwo i po opatrzeniu rany odesłano Nowinę do Polski, gdzie w nagrodę dodano do herbu klejnot z nogą zakutą w zbroję złotą. Od klejnotu herb ten zwany jest też Złotogoleńczyk. Inni inaczej nieco tłumaczą okoliczności utraty nogi przez bohatera. Kaleką Nowina miał zostać broniąc pieszo, po oddaniu konia Krzywoustemu, swego pana albo na Psim Polu, albo w boju z Haliczanami. Również legenda o pobycie w niewoli i samookaleczeniu ma też pewną odmianę, według której król więżący Nowinę, doceniając jego miłość ojczyzny dał mu złoty goleń i klejnot herbowy.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-19 15:16:27

Odrowąż
W polu czerwonym strzała biała, z końcami na obie strony zakrzywionymi. W klejnocie ogon pawi, a w nim tenże herb, przecież na bok obrócony.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/POL_COA_Odrow%C4%85%C5%BC.svg/200px-POL_COA_Odrow%C4%85%C5%BC.svg.png

Najstarszy wizerunek herbu pochodzi z 1350 roku z pieczęci kasztelan dobrzyński Piotr. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę (herb przyjął bojar litewski Wyszegerd, adoptował kasztelan lubelski Jan ze Szczekocin). Do herbu przynależą 362 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-19 15:19:06

Odwaga
Tarcza dwudzielna blankowaniem w pas, pole pierwsze srebrne, drugie czerwone. W klejnocie nad hełmem w koronie chorągiew na drzewcu w skos w części zawieszona.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/POL_COA_Odwaga.svg/200px-POL_COA_Odwaga.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Grzymała, Heeselecht, Knebel, Konopacki, Konopatski, Kontrym, Kossowski, Milewski, Sperling, Tauernitz, Vülow.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-19 15:21:06

Odyniec
W polu błękitnym srebrna strzała bez opierzenia, żelaźcem do góry, z poprzecznicą srebrną w środku. Strzała przy końcu swoim złamana i na prawo, w górę skos zakrzywiona. W klejnocie pięć piór strusich. Labry zdobiące herb - błękitne, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/POL_COA_Odyniec.svg/200px-POL_COA_Odyniec.svg.png

Do herbu przynależą: Bahrymowski, Barynowski, Bnozowieck, Bohusz, Brzozowiecki, Holcowski, Odyniec, Odyniecki, Odyńcewicz, Omeliński, Omyliński, Rafałowicz, Rasałowicz, Rykała, Szyszko-Bohusz, Szostowski, Wysłouch, Ząbkowski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-19 15:22:35

Oginiec
W polu błękitnym na barku czerwonej klamry (bramy obozowej) krzyż srebrny u góry rozczepiony. Tarczę okrywa płaszcz książęcy z mitrą.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/POL_COA_Brama.svg/200px-POL_COA_Brama.svg.png

Jeden z najstarszych herbów ruskich. Wg Piekosińskiego wywodzący się od skandynawskiej runy. Herbem pieczetuje się książęcy ród Ogińskich.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:42:26

Ogończyk
W polu czerwonym pół toczenicy srebrnej, na której zaćwieczona takaż rogacina. W klejnocie dwie ręce panieńskie w szacie srebrnej, wzniesione do góry.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/POL_COA_Ogo%C5%84czyk.svg/200px-POL_COA_Ogo%C5%84czyk.svg.png

Najstarsza znana pieczęć pochodzi z roku 1384 – Piotr, kasztelan lubelski. Najstarsza zapiska sądowa pochodzi z 1401 r. Aktem unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Ród Ogończyków reprezentował Wojciech z Kościoła, kasztelan brzeski i Mikołaj z Taczowa. Do rodu został adoptowany Jerzy Sangaw. Herb znajduje się w Klejnotach Długoszowych i w herbarzach: Gelre, Złotego Runa, Lyncenich, Bellenville, Codex Bergshammar i w herbarzyku Ambrożego.
Herb był najbardziej rozpowszechniony na ziemiach: dobrzyńskiej, krakowskiej i sandomierskiej. Pieczętuje się nim 557 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:43:32

Oksza
W polu czerwonym topór bojowy (oksza) ostrzem w prawo. W klejnocie nad hełmem w koronie także oksza wbita ostrzem w koronę.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/57/POL_COA_Oksza.svg/200px-POL_COA_Oksza.svg.png

Herb przyszedł z Czech wraz z rodem Werszowców. Kosmas z Pragi w swojej Chronica Boëmorum pisał. Gdy książę czeski Świętopełk II za rzekomą zdradę wygubił czeski ród Werszowców, niedobitki ruszły na Śląsk i na Węgry. Wg Marcina Bielskiego, Jan Werszowiec (Werszowic, Wrszowic, Wierszowiec, Wersowicz, Wrsowicz) w XI wieku w oblężeniu Wrocławia przeszedł ze swoim oddziałem na stronę Polaków i zabił Świętopełka II, przyczyniając się walnie do ich zwycięstwa. Książę Bolesław III Krzywousty nagrodził go za ten czyn związaną z nim ziemią (ziemie nadwarciańskie), do której również należała wieś Siemkowice, gdzie Werszowicowie, jak w 1551 r. wzmiankował Marcin Bielski, "postawili tu mocny zameczek na wyspie między wody". Z biegiem czasu potomkowie Jana Werszowica, protoplasty rodu Okszyców. Herbem pieczętuje się 160 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:44:20

Orla
W srebrnym polu, szaszor czerwony, o złotym uzbrojeniu, nad którym złota gwiazda. W klejnocie, pięć piór strusich. Labry zdobiące herb czerwone podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/POL_COA_Orla.svg/200px-POL_COA_Orla.svg.png

Najstarszy wizerunek herbu jest na pieczęci Andrzeja Koszanowa - kasztelana poznańskiego z roku 1340 i 1343 roku. Herbem pieczętują się rodziny: Bardski, Bardski, Bardyjowski, Bardzki, Barski, Berkman, Bukojewski, Bukowski, Chabewiecki, Chabiewiecki, Chabiewski, Chobieniecki, Chobieniecki, Chynek, Chynka, Figa, Gielczewski, Giełbowski, Gierałtowski, Gieratowicz, Gołkiewicz, Gorajski, Goroyski, Graboszewski, Hubert, Hurłowski, Hynek, Jarogniewski, Kęmbłowski, Kielbowski, Kiełbowski, Koszanowski, Koszonowski, Lgocki, Ligocki, Ligowski, Maciański, Myśliński, Olbieg, Orla, Orłowski, Oszewski, Oszmianiec, Ośmianiec, Ośnicki, Pacek, Pacewicz, Paczek, Palcowski, Palczewski, Peliszewski, Plejer, Przewłocki, Ptaczyński, Ramsz, Rogowski, Rzegnowski, Salmonowicz, Salmanowicz, Salomonowicz,Suski, Szarszawski, Szaszewski, Szaszowski, Sząszor, Wielamowski, Wilamowski, Wojenko, Woyenko, Załoga, Zapałowski, Ziemborowski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:46:07

Osorya
W polu czerwonym złote koło wyszczerbione ze srebrnym krzyżem. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/POL_COA_Ossorya.svg/200px-POL_COA_Ossorya.svg.png

Herb przeniesiony do Polski z Czech. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Na Mazowszu znany pod nazwą Poświst. Do herbu przynależą rodziny: Bukowscy, Buszkowscy, Cieplińscy, Cierpiccy, Dobieccy, Kondraccy, Tworkowscy, Wodeccy, Ruseccy, Ruszeccy, Złotniccy.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:46:51

Ostoja
W polu czerwonym, między dwoma półksiężycami złotymi barkami ku sobie w pas, takiż krzyż ćwiekowy. W klejnocie między dwoma księżycami złotymi głowa smoka z szyją czarna, ziejąca ogniem czerwonym. Labry czarne, podbite złotem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/43/POL_COA_Ostoja_%C5%9Bredniowieczna.svg/200px-POL_COA_Ostoja_%C5%9Bredniowieczna.svg.png

Najstarszy zapis sądowy pochodzi z 1383 roku (Starodawne Prawa Polskiego Pomniki VIII s. 260 nr. 4730). W zapisie z 1402 pojawia się nazwa Mościc, zaś z 1420 – Ostoja. Znane są pieczęcie średniowieczne: 1358 – Czcibor, dziekan poznański, 1370 – Jakusz z Błociszewa, wojewoda lwowski, 1381 – Dobiesław z Koszyc, podsędek ziemski krakowski, 1456 – Jan Rokosz z Koszyc, sędzia ziemski krakowski. Do herbu przynależą 773 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:47:52

Owada
W czerwonym polu – na zielonym pagórku – brama złota ukoronowana o dwóch drzwiach – nad nią korona królewska – nad hełmem w koronie – trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f7/POL_COA_Owada.svg/200px-POL_COA_Owada.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Cejzik, Cyzik, Gronowicz, Owada, Pętlicki, Reganowski, Wilicki.

Legenda herbowa:
Herb ten nadano rycerzowi strzegącemu Bolesława Śmiałego w wyprawie na Kijów. Za to, że król bezpiecznie dotarł do kijowskiej Złotej Bramy.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:48:52

Paprzyca
Herb zwany też Kuszaba
W polu srebrnym kamień młyński czarny z paprzycą po środku, srebrną. W klejnocie osiem głów szczenięcych srebrnych w dwóch rzędach; u góry dwie w prawo, dwie w lewo, na dole jedna w prawo, trzy w lewo.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/POL_COA_Kuszaba.svg/200px-POL_COA_Kuszaba.svg.png

Herb z okresu dynastii Piastów. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę: adoptowany został Monstold. Do herbu przynależą rodziny: Baran, Bielicki, Bielicki, Bokum, Bokun, Boksza[potrzebne źródło], Chrebra, Ciechliński, Ciecholewski, Czokołda, Dąbrowski, Dobrowski, Fabirowski, Ganiewski, Ganowski, Garowski, Gowin, Grochowski, Grochovatski[potrzebne źródło], Grochowski, Grodziński, Grodziński, Grotowski, Iwicki, Jarzyczewski, Kuczabski[potrzebne źródło], Kurczab[potrzebne źródło], Kussowski, Kuszaba, Lubiński[potrzebne źródło], Lubowiecki, Lubowiedzki, Łochowski, Miedwiediew, Monstold, Monsztołd, Nieprzecki, Nieprzeski, Niewiński, Niwiński, Ociesalski, Ocosalski, Oczesalski, Oczosalski, Owen, Pabierowski, Pabirowski, Paparzyński, Paprzyc, Paprzyca, Paprzycki, Petrykowski, Pieczewski, Pluta, Potrykowski, Przesmycki, Prześmiński, Rybarski, Sieklucki, Sieprawski, Stasiewicz, Staszewicz, Strusieński, Swirzawski, Szczeniowski, Śnieżawski, Świcki, Świeżawski, Świżawski, Uchacki, Uhacki, Warszewicki, Warszowicki, Widłowski, Wielgosz[potrzebne źródło], Wygonowski, Zberkmuł, Zbierzynek, Zgliczyński, Zgliński, Zrzobek, Zubek, Źróbek, Żupek.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:49:29

Pelikan
W polu czerwonym pelikan srebrny, zwrócony w lewo, karmiący swoje pisklęta krwią z rozdartej piersi.
Klejnot – trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/20/POL_COA_Pelikan.svg/200px-POL_COA_Pelikan.svg.png

Herb Pelikan pojawił się w Polsce za sprawą nobilitacji Janusza Imbrama z 7 marca 1564, potwierdzonej 14 kwietnia 1579. Do herbu przynależą rodziny: Bohowityn, Bohowitynowicz, Chay, Elert, Ellert, Fabrycy, Foltański, Gatcuk, Gerlee, Hoffman, Hoffmann, Ilaszewicz, Illaszewicz, Imbra, Jachimowicz, Jagmin, Kocieł, Kociełł, Kociełło, Kocioł, Lakitycz, Lauda, Łabiński, Łahiński, Łakieński, Łakiński, Łakitycz, Łąkiński, Łoginowicz, Łohynowicz, Miciński, Micuński, Mieciński, Murza, Nankowski, Orwicz, Pelikan, Pilar, Pillar, Pizar, Proscewicz, Proszczewicz, Prościewicz, Rychter, Rychterski, Scholtz, Szybicki, Thugutt, Ugiański.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:50:28

Pielesz
W polu czerwonym dwa miecze o głowniach srebrnych i rękojeściach złotych, na opak, skrzyżowane. W klejnocie trzy pióra strusie. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/POL_COA_Pielesz.svg/200px-POL_COA_Pielesz.svg.png

Herbem pieczętują się rodziny: Badowski, Baniewicz, Białosuknia, Bichniewicz, Bieniawski, Bieniewski, Broksza, Butowt, Buttowd , Buttowt, Chotkowski, Chraniewicz, Ciborowski, Czapiewski, Dabszewicz, Dobszewicz, Dranuszwicz, Drauszwicz, Dumrowski, Firant, Garbowski, Gołocki, Grzyb, Imbra, Jelski, Jemielicz, Jemielita, Jemielity, Jemielski, Katyński, Kietowicz, Klimantowicz, Klimontowicz, Kossykowski, Koszykowski, Koszytkowski[potrzebne źródło], Kośnicki, Kotowicz, Kurzyna, Kwapiszewski, Kwaszniński, Kwaśnicki, Kwaśniewski, Kwaśniński, Laudgin, Laugmin, Lawdgin, Łukowicz, Micuński, Mikulski, Mocarski, Musiałowicz, Petrażycki, Petryżycki, Pielaczyński, Pielasz, Pielesz, Pieleszyc, Pieślak, Pietrażycki, Pietreżycki, Pnuszak, Połowiecki, Popkowski, Praszkiewicz, Pruszak, Pruszakiewicz, Pukiński, Rusel, Russel, Ruszel, Smoniewski, Smuniewski, Tokosz, Wieszeniewski, Wojnowski, Wołejszo, Złoty.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:51:11

Pierzchała
W polu czerwonym wieża szachowa srebrna. Klejnot samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/57/POL_COA_Pierzcha%C5%82a.svg/200px-POL_COA_Pierzcha%C5%82a.svg.png

Jeden z najstarszych herbów polskich. Najstarsza zapiska sądowa pochodzi z 1409 Najstarsze zachowane pieczęcie z herbem pochodzą z: 1344 (Klemens Pierzchała, biskup płocki), 1375, 1392 i 1402 (Iwan z Radomina), 1413 (Henryk z Radomina - pieczęć przy akcie unii horodelskiej).
W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Ród Pierzchałów reprezentowali Piotr z Włoszczowa (kasztelan dobrzyński) i Henryk z Radomina. Do rodu został adoptowany bojar litewski Dauksza.
Do herbu przynależą rodziny: Bielicki, Bruleński, Chorążyczewski, Cieciszewski, Czosnowski (hrabia), Dauksza, Głowiński, Grabie, Hołowczyc, Kamelski, Kluska, Kulig, Kuńczewicz, Leśniowolski, Lucławski, Łącki, Mroczek, Nadolski, Oborski, Pawłowski, Perkowski, Piasecki, Pierzchała, Radomiński, Roch, Serocki, Sieniecki, Swędrak, Szczodrowski, Szukowski, Tokarski, Turowski, Umiastowski (hrabia), Walewski (hrabia), Wiszowaty (Wisowaty, Wyszowaty), Wittan, Wróblewski, Żaboklicki, Zakrzycki, Zaniewski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:52:37

Pilawa
W polu błękitnym półtrzeciakrzyż srebrny. W klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/POL_COA_Pilawa.svg/200px-POL_COA_Pilawa.svg.png

Ostateczny kształt herb ten uzyskał w końcu XIV wieku. Znane są opisy tego herbu z 1387, 1388, 1389, który wtedy przedstawiał srebrną literę Z i półtrzeciakrzyż (pół krzyża w prawo) w polu błękitnym. Do herbu przynależą rodziny: Balcer, Batulewicz, Bogdaszewski, Boleścic, Borowski, Bóbr, Buczacki, Buczacki Tworowski, Buterlewicz, Bystrzykowski, Charewicz, Charewiczowski, Charkowski, Chechelski, Chrzczonowski, Cieszkowski, Denewski, Dmitrowski, Drozdowski, Dulowski, Felsztyn, Ilkosz, Ilkusz, Janowski, Jerzewski, Jurkowicki, Jurkowiecki, Jurkowski, Kamieniec, Kamieniecki, Kaminiec, Kliczkowski, Klikowicz, Knoth, Kubiatowski, Lachowski, Lalowski, Lechiński, Lechowski, Lichiński, Lichnowski, Lutostański, Łabuszewski, Łachowski, Łechowski, Mars, Masłowski, Misiowski, Modzelewski, Monasterski, Moskorzewski, Murca, Mysiowski, Myślikowski, Nagórski, Namieniecki, Niewodowski, Notocki[potrzebne źródło], Okieński, Okiński, Petecki, Petrowicki, Pęczalski, Pęczelski, Piec, Piecewski, Piecowski, Pieczyski, Pierzyński, Pilawa, Pilawski, Piotrkowczyc, Piotrowicki, Płatuść, Podgajewski, Podgórski, Potocki, Przełubski, Przyłubski, Rawa, Rawski, Rynkowski, Rzymkowski, Skałowski, Słostowski, Smalawski, Stanisławski, Sychowski, Szewiga, Szychowski, Światły, Twarowski, Tworkowski, Warot, Wierzychowski, Wojasz, Wojczik, Wojsik, Wojsz, Wojszik, Zagórski, Zakliczewski, Żelisławski, Żyrosław.

Legenda herbowa:
Protoplastą rodu Pilawitów miał być rycerz Żyrosław z Potoka (Potok lub Patok, miejscowość na szlaku z Węgier do Polski). Żyrosław miał brać udział w wyprawie księcia Bolesława Kędzierzawego przeciwko Prusom. Miał tam zabić nieznanego z imienia wodza pruskiego w pojedynku pod Piławą, co spowodowało paniczną ucieczkę wroga. W 1166 książę Bolesław dla upamiętnienia tego zwycięstwa nadał mu herb nawiązujący nazwą do miejsca bitwy.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:53:10

Plater
W polu czerwonym, trzy pasy srebrne na nich położony skos srebrny. W klejnocie trzy strusie pióra, srebrne między czerwonym i błękitnym.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/36/POL_CoA_Plater_I.png/205px-POL_CoA_Plater_I.png

Herbem pieczętowały się rodziny: Plater, Broël-Plater, Plater-Zyberk. Odmiana tego herbu przysługuje gałęzi Platerów, z której Konstanty Ludwik, starosta inflancki i Kazimierz Konstanty, podkanclerzy litewski, otrzymali w 1758 i 1772 tytuł hrabiowski Rosji. w polu złotym trzy pasy czarne, na nich prawo skośny pas czerwony. Nad tarczą korona hrabiowska, nad nią hełm z koroną szlachecką, w klejnocie dwa skrzydła złote z trzema pasami czarnymi, przecięte pasami czerwonymi, lewo skośnym na skrzydle prawym, prawo skośnym na lewym.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a7/POL_CoA_Plater_Hrabia_I.png/200px-POL_CoA_Plater_Hrabia_I.png

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:54:24

Pobóg
W polu błękitnym podkowa srebrna, z zaćwieczonym na barku krzyżem kawalerskim, złotym. W klejnocie pół charta srebrnego, wspiętego, z obrożą złotą i smyczą. Labry  Błękitne, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Herb_Pobog_barokowy.svg/200px-Herb_Pobog_barokowy.svg.png

Herb pochodzi z X wieku. Średniowieczne pieczęcie z tym herbem pochodzą z 1353 - Jakub z Dębna herbu Pobóg /Źródło:Lidia Luchter-Krupińska, "Poczet pań i panów na Dębnie", Tarnów 2005 /, 1396 - Bartłomiej Biernatowicz z Chalina, 1413 - Piotr z Popowa, 1419 - Jakub Koniecpolski, wojewoda sieradzki. Najstarsza zapiska sądowa pochodzi z 1403 r. Pobogowie wystawili swoją chorągiew walczącą pod Grunwaldem w 1410 roku, o czym pisze Długosz.
Aktem unii horodelskiej w 1413 r. herb Pobóg został przeniesiony na Litwę. Ród Pobogów reprezentował wojewoda sieradzki Jakub Koniecpolski, pieczęć została jednak przywieszona przez innego członek rodu - Piotra z Popowa (o ile trafnie odczytano niezbyt wyraźny napis otokowy na pieczęci). Adoptowany został bojar litewski Rało.
Kolebką rodu Pobogów było województwo sieradzkie, skąd wielu z nich wyemigrowało przede wszystkim na ziemie wschodnie Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego na przełomie XV / XVI wieku.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:55:20

Pogoń Litewska
W polu czerwonym na koniu srebrnym jeździec w takiejż zbroi, z wzniesionym w prawicy takimż mieczem, trzymający tarczę błękitną z krzyżem podwójnym, złotym. Uprząż, siodło i pasy błękitne. W klejnocie nad hełmem w koronie ogon pawi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/POL_COA_Pogo%C5%84_Litewska.svg/200px-POL_COA_Pogo%C5%84_Litewska.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Aczkiewicz, Algiminowicz, Algminowicz, Alkimowicz, Biciutek, Boremlski, Boremski, Bułhakow, Byciutek, Chowański, Dowmont, Dulski, Hurko, Izasławski, Izopolski, Klajowski, Kobryński, Konierewicz, Kopylski, Korecki, Korjatowicz, Koryatowicz, Koszerski, Koszyrski, Kowelski, Krzywicki, Krzywiecki, Krzywięcki, Lingwieniewicz, Litwinowicz, Łukomlski, Mackiewicz, Morski, Możarowski - Możajski, Mścisławski, Niedzielski, Nowosielski, Olelkowicz, Olgierd, Pluskow, Pluszkow, Pokłoński, Postawka, Postawko, Proński, Pruński, Radzikiewicz, Rybicki, Słucki, Sudwoj, Świderski, Wandza, Worotyniec, Zasławski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 09:56:46

Pogoń Czartoryskich
W polu czerwonym rycerz na koniu wspiętym nad trzema wieżami z mieczem w prawej ręce, a w lewej ręce tarcza niebieska ze złotym krzyżem litewskim. Tarcza, uprząż, siodło i pasy przedstawione są w kolorze niebieskim. Całość otacza płaszcz heraldycznym podbity gronostajem zwieńczony mitrą książęcą.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/POL_COA_Czartoryski.svg/200px-POL_COA_Czartoryski.svg.png

Herb przynależy do książęcego rodu Czartoryskich wywodzącego się od Konstantego, księcia na Czartorysku, syna księcia litewskiego Olgierda, wnuka wielkiego księcia Giedymina. Bratem stryjecznym założyciela rodu Konstantego był Władysław Jagiełło. Ród miał dwie główne linie, ważniejszą z siedzibą w zamku Klewań (wygasła w 1810 r. na Józefie Klemensie) i drugą linię z centrum w miejscowości Korzec. Szczyt potęgi rodu przypadał na wiek XVIII.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:03:24

Pokora
W polu błękitnym podkowa srebrna ku dołowi otwarta. W pośrodku poziomo obłożona kluczem srebrnym zębem w lewo na dół zwróconym. W zębie krzyż wycięty, który dzieli go na dwa mniejsze zęby. W klejnocie nad hełmem w koronie szlacheckiej trzy pióra strusie (białe). Labry z pokryciem błękitnym i podbiciem srebrnym.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/97/POL_Pokora_COA.svg/200px-POL_Pokora_COA.svg.png

Herbem pieczętują się rodziny: Boromeusz[potrzebne źródło], Chmieliński, Cichnicki, Ciechnicki, Golimuntowicz, Gutwiński, Kęstowicz, Kiwilewski, Kossopolański, Kozopolański, Kulicki, Kuliński, Lialański, Lichtański, Lichtyński, Lulkowski, Pokora, Pokorski, Pol, Polakowski, Polański, Puntus, Puzik.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:06:05

Półkozic
W polu czerwonym głowa ośla wprost, srebrna. Klejnot pół kozła srebrnego.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/78/POL_COA_P%C3%B3%C5%82kozic.svg/200px-POL_COA_P%C3%B3%C5%82kozic.svg.png

Najstarsza pieczęć pochodzi z 1354 roku (Mikołaja, sędziego ziemskiego krakowskiego), zaś zapis z 1382.
W 1359 w lasach Płoniny na Wołoszczyźnie, w klęsce poniesionej przeciwko armii mołdawskiej, chorągiew Półkoziców miała wpaść w ręce nieprzyjacielskie. Chorągiew z Półkozicem Jana Ligęzy brała udział w Bitwie pod Grunwaldem.
W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Adoptowali: biskup lwowski Jan z Rzeszowa, wojewoda łęczycki Jan Ligęza z Bobrku, kasztelan sandomierski Micha z Bogumiłowic, kasztelan czchowski Jan z Bogumiłowic, sędzia krakowski Paweł z Bogumiłowic i chorąży krakowski Marcin z Wrocimowic. Herb przyjął bojar Wołczko Kulwa. Jednocześnie z 1433 roku pochodzi pieczęć z głową, przypominającą oślą, należąca do dzierżawcy grodzieńskiego Moniwida. Przyczyna tej sprzeczności nie jest znana. Do herbu przynależą 274 rodziny.


Legenda herbowa:
Rycerz polski imieniem Stawisz, w zamku pewnym Eczech nazwanym od pogan oblężony, długo się i mężnie bronił (...), nieprzyjaciel nie mogąc ani szturmem złamać oblężonych serca, ani bogatymi obietnicami zmiękczyć ostatniego się sposobu chwycił, to jest głodem w zamku zamkniętych wymorzyć, i przymusić do poddania się. Wytrzymali przez jakiś czas oblężeni niedostatek, a potem (...) Stawisz fortelu na nieprzyjaciela zażył; osła i kozę zabić kazał, i skóry wołowe tą krwią pomazawszy, z murów zamku wywiesić kazał; ba i sztukami [mięsa] do obozu pogańskiego rzucać kazał: co obaczywszy nieprzyjaciel (...) od zamku ze wstydem ustąpił. Pan tego zamku (...) cnego kawalera (...) uprzywilejował, że mu tegoż osła głowę i pół kozy (...) w herbie ułożył.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:08:17

Połota
W polu czerwonym, ramię srebrne, przeszyte takąż strzałą, trzymające płonącą pochodnię. W klejnocie dwie wieże srebrne z daszkami czerwonymi, płonące. Labry czerwone, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/POL_COA_Po%C5%82ota.svg/200px-POL_COA_Po%C5%82ota.svg.png

Herb nadany wraz z nobilitacją Walentemu Wąsowiczowi  1 stycznia 1580 roku. Do herbu przynależą rodziny: Palej, Połotyński, Pomarzański, Pomaski, Pototyński, Szuma, Wąs, Wąsowicz.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:09:49

Pomian
W polu złotym żubrza głowa czarna mieczem pomiędzy rogami w skos przebita. W klejnocie ramię zbrojne z mieczem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Herb_Pomian.svg/200px-Herb_Pomian.svg.png

Podług Piekosińskiego najstarsza pieczęć pochodzi z 1306 roku (kasztelana kruszwickiego Chebdy). Inne wczesne pieczęcie z Pomianem należały do: Mikołaja kasztelana kowalskiego (1430), Andrzeja (Andruszki) Sakowicza (zachowana na akcie rozejmu w Czartorysku z 1431), Piotra Sakowicza ziemianina litewskiego (1432), Dowgierda wojewody wileńskiego (1433), Jaranda z Brudzewa dziedzica na Dąbrówce, wojewody inowrocławskiego (1435), Jana z Grabi kasztelana spicymirskiego (1442). Szymański wymienia dodatkowo pieczęcie Mikołaja z Niewiesza (1433), Jaranda z Brudzewa (1466), Mikołaja z Brudzewa (1479) Semkowicz - pieczęć Saka (Sakowicza) z aktu unii grodzieńskiej z 15 października 1432, Andruszki Sakowicza przy akcie unii trockiej z 1434 i Bohdana Andruszkowicza Sakowicza, namiestnika bracławskiego, marszałka królewskiego z 1474.
Najstarsza zachowana wzmianka w dokumentach sądowych pochodzi z 1402: "...de Poman duobus". Wszystkie zapiski XV-wieczne używają nazwy Pomian, bądź Pomianowie. Do herbu przynależy 48 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:10:56

Poraj
W polu czerwonym pięciopłatkowa róża srebrna. W klejnocie samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/POL_COA_Poraj.svg/200px-POL_COA_Poraj.svg.png

Nazwę herbu tradycja wywodzi od Poraja, syna księcia czeskiego Sławnika i brata świętego Wojciecha, protoplasty tego rodu w Polsce. Miał on przybyć wraz z orszakiem Dąbrówki i osiąść w Wielkopolsce. Według legend herbowych[3]synowie Sławnika mieli w herbie róże, każdy w innym kolorze.
Duże podobieństwo wykazuje tu czeska legenda o Panach z Różą (czes. Páni z Růže), dotycząca rodu Vitkowców i pochodzących od nich pięciu rodów z różą w herbie ( panowie z Hradce, z Krumlova, z Rožmberka, z Landštejna, ze Stráže a Ústí).
W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Herb przyjął bojar litewski Mikołaj Bylina, adoptował Michał z Michałowa z rodu Różyców. Do herbu przynależą 594 rodziny. Najbardziej znani herbowi to Wincenty Kadłubek- kronikarz polski i poeta Adam Mickiewicz.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:11:53

Poronia
W polu czerwonym - gozdawa srebrna między dwiema takimiż różami w pas. W klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e2/POL_COA_Poronia.svg/200px-POL_COA_Poronia.svg.png

Herb znany w średniowieczu, zaginął w XVI wieku. Herbem tym pieczętowały się rodziny: Bączalski, Gurowski, Jasieński, Mucha, Mucharski, Olearski, Pampowski, Pempowski, Pępowski, Poroski, Strzyżowski, Szumski, Światłowski, Żyłaj.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:13:22

Późniak
W polu czerwonem – mąż przez pół żeleźcem w prawo strzałą przeszyty. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/POL_COA_P%C3%B3%C5%BAniak.svg/200px-POL_COA_P%C3%B3%C5%BAniak.svg.png

Do herbu przynależą rodziny:Apoznański, Poslewicz, Poślewicz, Poźniak, Poźniakowski, Pracki.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:15:35

Prawdzic
W błękitnym polu mur blankowany z czerwonej cegły, spoza którego pół lwa złotego, język i oręż czerwone, w prawą stronę obróconego, z uniesionymi przed siebie łapami, dzierżącego złotą obręcz – („prawdę”).
Według K. Niesieckiego lew żółty powinien być w lewą tarczy obrocony, w przednich łapach trzyma koło żelazne (albo Prawdę). W klejnocie powtórzony jest motyw takiegoż lwa z obręczą, którego połowa wyłania się spoza korony wieńczącej hełm.
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/Herb_Prawdzic.svg/200px-Herb_Prawdzic.svg.png

Herb jest przedstawiony w Roli Marszałkowskiej z 1461 i Herbarzu Geldrii z końca XIV w. Wzmiankowany w zapiskach sądowych od 1407. Spotykany w Wielkopolsce, na Mazowszu, na Litwie (od 1413); najstarsza pieczęć Stanisława z Gulczewa biskupa płockiego z 1372. Do herbu przynależą 533 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:16:59

Prus I
W polu czerwonym półtorakrzyża srebrnego. W klejnocie nad hełmem w koronie ramię zbrojne z mieczem, srebrne.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/POL_COA_Prus.svg/200px-POL_COA_Prus.svg.png

Po męczeńskiej śmierci Św. Wojciecha w 997 r. wielu Prusów przybyło do Polski i przyjęło chrześcijaństwo. Wśród pierwszych przybyłych byli trzej książęta pruscy, którym król Bolesław Śmiały nadał dobra w pobliżu Krakowa i herb Prusy. Zmiana nazwy na Prus nastąpiła w początkach XV wieku.
Pierwszy raz pojawia się w źródłach pisanych: 1389 - zawołanie i herb Turzyna; 1407 - proklamacja Wiskała. Znane są następujące pieczęcie średniowieczne: 1456 - Tomasz Strzempiński, biskup krakowski; 1459 i 1468 - Jan z Pielgrzymowic, podsędek ziemski krakowski. Do herbu przynależą 391 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:18:24

Prus II Wilczekosy
W polu czerwonym dwie wilczekosy srebrne złączone w dole i związką złotą powiązane, tak, że koniec jej wisi, zachodzące ostrzami na siebie z zaćwieczonym tamże półtorakrzyżem srebrnym, którego dolne ramię w lewo, w klejnocie ramię zbrojne w łokciu zgięte z mieczem w lewo zaniesione.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/POL_COA_Prus_II.svg/200px-POL_COA_Prus_II.svg.png

Pojawia się pierwszy raz w źródłach pisanych sądowych w roku 1401.
Znane są następujące pieczęcie średniowieczne: 1402 - Iwan z Radomina; 1413 - Adam Będkowski, kanonik krakowski; 1422 - Mikołaj z Schillingsdorfu; 1434 - Piotr z Będkowa. Do herbu przynależy 105 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:21:48

Prus III  Nagody
Tarcza w słup dzielona, w polu prawym czerwonym - wilczakosa srebrna ostrzem w dół ku środkowi obrócona, w polu lewym błękitnym - pół podkowy srebrnej z zaćwieczonym na nich półtorakrzyżem złotym, którego ramię dolne w prawo, w klejnocie noga zbrojna z ostrogą, w kolanie zgięta, stopą w lewo.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/Herb_Prus_III.svg/200px-Herb_Prus_III.svg.png

Pierwsza wzmianka w źródłach pisanych pojawia się w 1415 - proklamacja Napora. Znana jest tylko jedna średniowieczna pieczęć z 1461 - Ścibora z Gościańczyc. Do herbu przynależy 125 rodzin.

Legenda herbowa:
Syn księcia pruskiego (który na wiarę chrześcijańską przeszedł, a zaślubiwszy jedynaczkę, córkę Maslausa, herbowi swemu Prus, dwie wilczekosy przydał), gdy sobie zaślubił wielkiej fortuny dziedziczkę herbu Pobóg (Kasper Niesiecki wiąże herb Pobóg bezpośrednio z herbem Zagłoba oraz pośrednio z Jastrzębcem), herbowi swemu Prus II, jako i ojciec uczynił, połowę podkowy przydał. Potem, gdy potomek jego Sobor, mężnie na wojnie poczynając nogę utracił, król Bolesław złotą mu w nagrodę przysłał a na hełmie, już nie rękę ale nogę zbrojną, na pamiątkę dzielności jego, nosić pozwolił.
Herb ten inaczej nazywa się Nagody, to znaczy, że dla gód czyli wesela, odmiana tego herbu powstała.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:23:03

Przegonia
W polu czerwonym między dwoma półksiężycami złotymi, barkami ku sobie w słup taki sam miecz na opak w słup, w klejnocie pół smoka ziejącego ogniem, na którym prostopadle do paszczy taki sam miecz i półksiężyce jak na tarczy.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0f/POL_COA_Przegonia.svg/200px-POL_COA_Przegonia.svg.png

Znany jest zapis z 1398 i jedna pieczęć średniowieczna z 1421 i 1424 Piotra Wolframa, kanonika krakowskiego. Do herbu należą rodziny: Bartkowski, Bątkowski, Blizicki, Bortkiewicz, Bratkowski, Domaracki, Dulski, Dyako, Dzwonkowski, Epimach, Głodowski, Gołuski, Hryncewicz, Hryniewicki, Hryniewiecki, Hrynkiewicz, Huba, Hube, Irzykowski[potrzebne źródło], Iżykowski, Jerzykowski, Kowalikowski, Kowalkowski, Kryński, Kryski, Ktahelski, Lisowski, Lissowski, Nićwieciński, Niewieściński, Nikonowicz, Odloczyński, Piechowicz, Plewaka, Plewako, Przegaliński, Przepałkowski, Przezdomski, Sieracki, Strzegocki, Wietrzyński, Wolfram, Zakobielski, Zołczycki, Zwiartowski, Zwonkowski, Żołczycki, Żółcic.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:24:13

Przerowa
W polu czerwonem proporzec złoty ukośny w prawo, z chorągwią na drzewcu. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/22/POL_COA_Przerowa.svg/200px-POL_COA_Przerowa.svg.png

Herb znany od XII wieku. Herbem pieczętują się rodziny: Arnaucki, Baryłowicz, Belski, Beski, Białek, Bielski, Burnatowicz, Cetner, Dąbrowski, Dragan, Drogoń, Drogoński, Drwalewski, Drwalski, Gaźlinski, Głoskowski, Goliański, Gośliński, Grodkowski, Grotowski, Gruntowski, Hussakowski, Jarochowski, Krobowski, Łepkowski, Mianowski, Palczowski, Pielski, Podleśny, Podliszewski, Przerowski, Rosochowski, Rossochowski, Sępochowski, Skurowski, Słonawski, Uleniecki, Uliniecki, Zawisza.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:25:19

Przestrzał
Na czerwonym polu miecz końcem prosto do góry, przez środek strzałą w prawo-ukośnie przeszyty. Nad hełmem w koronie – trzy pióra strusie. Labry czerwone podbite srebrem. Herb ma pochodzenie węgierskie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/POL_COA_Przestrza%C5%82.svg/200px-POL_COA_Przestrza%C5%82.svg.png

Herb nadany Damianowi Stebnickiemu 15 lutego 1569. Do herbu przynależą rodziny: Bemezański, Berezański, Berezowski, Bereżański, Berżański, Czołowski, Łysienko, Miniałgo, Przestrzelski, Przewłocki, Przybysławski, Puzyrewski, Semkowicz, Smereczański, Stebnicki, Stelnicki, Stobnicki, Suszczewicz, Ścielnicki, Terlecki, Unichowski, Uniechowski, Ustrzyc, Ustrzycki, Wojciechowicz, Żołnierowicz.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:27:08

Przyjaciel
W polu błękitnym, serce czerwone, przebite strzałą srebrną grotem w prawo, wewnątrz misy złotej. W klejnocie pięć piór strusia.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e2/POL_COA_Przyjaciel.svg/200px-POL_COA_Przyjaciel.svg.png

Herb nadany przez księcia Henryka Sandomierskiego potomkom rycerza Mirosława w czasie wojny z pogańskimi Prusami. Do herbu przynależą rodziny: Bohusław, Downarowicz, Dramiński, Dranicki, Dulewski, Grabowski, Hryniewicz, Janowicz, Jurowski, Klimkiewicz, Ladziński, Ładziński, Lipiński, Maciejewicz, Mackiewicz, Mickiewicz, Migiewicz, Minasiewicz, Mingajłowicz, Mirosławski, Muraszko, Muśnicki, Dowbor – Muśnicki, Nagrodzki, Nowaczyński, Nowakowicz, Pawłowicz, Połtorzycki, Romanowski, Skirmunt – Strawiżski, Szumowiecki, Tomkowicz, Wojciechowicz, Wolański, Żabiński.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:28:53

Puchała
W polu błękitnym, na srebrnej podkowie półtrzeciakrzyża takiegoż. Klejnot: trzy pióra strusie srebrne.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/Puchala.svg/200px-Puchala.svg.png

Najwcześniejsze wzmianki pochodzi z XIV wiek. Herbem pieczętują się rodziny: Berentowie, Chaszkowscy, Chybińscy, Cywińscy (Ciwińscy), Kotomirscy (Kotomierscy), Kotowscy, Lipiańscy, Lutostańscy, Mystkowscy, Polescy, Puchałowie, Rogaszewscy, Skierscy, Świniarscy, Tyscy.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:29:56

Radwan
W polu czerwonym chorągiew złota kościelna, o trzech polach, z frędzlami u dołu z zaćwieczonym na wierzchu takimż krzyżem kawalerskim. W klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Herb_Radwan.svg/200px-Herb_Radwan.svg.png

Do herbu przynależy 291 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:31:30

Rejtan
W polu czerwonym - na siwym koniu jeździec zbrojny z kopią naprzód wymierzoną. Nad hełmem w koronie - pół rycerza zbrojnego z kopią na dół żeleźcem w prawej, z lewą na biodrze opartą. Labry czerwone podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/POL_COA_Rejtan.svg/200px-POL_COA_Rejtan.svg.png

Herbem pieczętują się dwie rodziny: Reytan (Rejtan), Reyten, Rój, (Roj).

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:32:49

Ramułt
W polu czerwonym pięć róż srebrnych (2, 1, 2). W klejnocie ogon pawi. Labry czerwone, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/44/POL_COA_Ramu%C5%82t.svg/200px-POL_COA_Ramu%C5%82t.svg.png

Herb po raz pierwszy pojawił się w XVI wieku. Pierwsza przedstawienie herbu pochodzi z Panoszy Bartosza Paprockiego (1575), kolejne pochodziły z Gniazda cnoty (1578) i Herbów rycerstwa polskiego (1584) tego samego autora oraz Kroniki polskiej Marcina Bielskiego (1585). Do herbu przynależą: Bąbek, Bombek, Czelatycki, Czermieński, Czermiński, Kosienie, Krzecieski, Krzęciewski, Łagiewnicki, Łążyński, Łosiński, Łośmiński, Mlekicki, Penski, Pęski, Pierściński, Pierzciński, Pierzyński, Ramułt (Ramult, Ramuld), Wiśniewski, Wytręba, Zabłocki.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:33:58

Rawicz
W polu złotym na niedźwiedziu kroczącym, czarnym, panna w czerwonej sukni, rozczesana w koronie złotej. Klejnot: Między dwoma rogami jelenimi pół niedźwiedzia czarnego, wspiętego, z różą czerwoną w prawej łapie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/POL_COA_Rawicz.svg/200px-POL_COA_Rawicz.svg.png

Jeden z najstarszych herbów polskich, przysługujący od XIV w. potomkom Wrszowców, możnowładców czeskich osiadłych od XII w. w Polsce, m.in. w ziemi rawskiej.
W 1359 w lasach Płoniny na Wołoszczyźnie, w klęsce poniesionej przeciwko armii mołdawskiej, chorągiew Rawitów miała wpaść w ręce nieprzyjacielskie. W 1413 w wyniku unii horodelskiej herb został przeniesiony na Litwę.

Legenda herbowa:
Legenda herbowa głosi, że po śmierci króla Anglii Kanuta Wielkiego (syna Swenona I i Sygrydy - córki Mieszka I) państwo dostało się synowi zmarłego monarchy - Swenonowi. Obarczono go również obowiązkiem uposażenia swojej siostry - Klotyldy gdy ta zdecyduje się na zamążpójście. Gdy jednak do Londynu zaczęli zjeżdżać swaci dopytujący o rękę królewny, źli doradcy namówili młodego króla do wydania siostry na pożarcie czarnemu niedźwiedziowi, żyjącemu w jaskini i zagarnięcia posagu dla siebie. Modlitwy dziewicy spowodowały jednak, iż groźny zwierz dał się okiełznać pasem królewny. Niedoszła ofiara wróciła tryumfalnie do zamku, jadąc na grzbiecie niedźwiedzia, używając pasa jako cugli. Przerażony oczywistym cudem brat prosił siostrę o przebaczenie i zwrócił jej zagrabione skarby. Królewna po jakimś czasie wyszła za mąż za księcia Lotaryngii. Szczęśliwe małżeństwo Bóg obdarzył siedmioma synami, z których kilku zamieszkało w innych krajach, gdzie znaleźli dla siebie żony. Dwóch synów Klotyldy osiadło w Polsce, pod Rawą. Na wieczną pamiątkę cudownego wybawienia matki umieścili w swoim herbie rodowym dziewicę z koroną na głowie, siedzącą na czarnym niedźwiedziu. Nazwa herbu wzięła się od ich nowej siedziby.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:35:03

Roch
W polu czerwonym lilia na trzech gradusach srebrne, w klejnocie takaż sama lilia.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/67/Herb_Roch_III.svg/200px-Herb_Roch_III.svg.png

Najwcześniejsze wzmianki pochodzi z roku 1238 i dotyczy komes Rościsław Pierzchały pieczętującego się herbem Roch.
Do herbu przynależą rodziny: Broliński, Karsza, Kościuszko, Łukomski, Niereski, Obuch, Oczko, Omeliański, Piekucki, Pielaszkowski, Pietrzejowski, Pilaszkowski, Plewiński, Plewka, Pogroszewski, Przezdziecki, Przeździecki Pierzchała, Rossudowski, Rosudowski, Rzeźnicki, Siechnowicki, Suzin, Umiastowski, Walużyniec, Woszczatyński.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:36:12

Rogala
W słup, w polu czerwonym róg turzy srebrny, w polu srebrnym róg jeleni czerwony. Klejnot oba godła.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/POL_COA_Rogala.svg/200px-POL_COA_Rogala.svg.png

Podług legendy herb powstał w XII wieku. Przynależy do niego 399 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:38:17

Rola
W polu czerwonym róża srebrna, od której odchodzą takież trzy kroje w rosochę. Klejnot pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/POL_COA_Rola.svg/200px-POL_COA_Rola.svg.png

Wzmiankowany w dokumentach unii horodelskiej w roku 1413 gdzie został przeniesiony na Litwę. Do herbu przynależą 372 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:39:28

Rudnica
Na tarczy dwupolowej dzielonej w słup, gdzie – pole prawe błękitne, a pole lewe srebrne, podkowa srebrna, po środku, barkiem ku górze na obu polach tarczy położona, wewnątrz niej, strzała srebrna, grotem ku górze, ku barkowi podkowy – w słup umieszczona. W klejnocie, trzy pióra strusie sponad korony szlacheckiej wieńczącej hełm. Labry zdobiące herb – błękitne, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8e/POL_COA_Rudnica.svg/200px-POL_COA_Rudnica.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: hrzczonowicz, Chrzenowicz, Downarowicz, Eliaszewicz, Eljasewicz, Jodkiewicz, Jodkowicz, Kasperski, Kniaźnin, Kostecki, Kszanowicz, Leparski, Majewski, Mejer, Merchelewicz, Meyer, Mierchelewicz, Narutowicz, Nowogoński, Nowohoński, Obrocki, Obrócki, Pierzchalski, Przybytek, Przybytko, Pukiński, Radecki, Rajuniec, Rasławowicz, Rodkiewicz, Rodowicz, Rodziewicz, Rudnicki, Sabiłło, Sarnowski, Sipajło, Starzyński, Stulgiński, Szymkiewicz, Warkalewicz, Wiełowicz, Wieszejko, Zdanowicz, Zielanowicz.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:40:55

Samson
W polu błękitnym biblijny Samson barwy naturalnej, rozdzierający rękoma paszczę lwa stojącego, złotego. W klejnocie trzy pióra strusie, złote między błękitnymi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/POL_COA_Samson.svg/200px-POL_COA_Samson.svg.png

Herbem Samson posługiwał się Gniewomir z rycerskiego rodu Samsonów-Watów, który w latach 1248-1251 wzmiankowany jest jako pierwszy znany z imienia kasztelan rogoziński[potrzebne źródło]. Najstarszy zapis pochodzi z 1401 roku. Herbem pieczętowały się rodziny: Barczewski, Barszczewski, Bartoszewicz, Belęcki, Bielicki, Blęcki, Blędzki, Błęcki, Błędzki, Bobowicki, Bodzanowski, Bolęcki, Borkowski, Bulewski, Bulowski, Bylewski, Bylęcki, Chalecki, Chobieński, Chwalkowski, Ciesielski, Dawlaszewicz, Dawleszewicz, Debrzeński, Drachowski, Dzierzyński, Dzierżyński, Eksner, Exner, Gaszyński, Głupoński, Gorzycki, Gościchowski, Grodzicki, Gromadzki, Groszkiewicz, Hejmowski, Heymowski, Jabłoński, Janulewicz, Jaromierski, Jaromirski, Karczewski, Kąkolewski, Knap, Kobacki, Kokalewski, Konopka, Kormanicki, Kormaniecki, Kosicki, Kosiński, Koszycki, Kraśnicki, Kubacki, Kulski, Kurczewski, Kuroczyc, Kuroczycki, Leński, Liński, Lutomski, Łajewski, Łojecki, Łojewski, Łubkowski, Łuczyński, Łupkowski, Makarewicz, Marzyński, Masilewicz, Maskowski, Masłowski, Masondowicz, Młyński, Mosondowicz, Moyrzym, Niemczycki, Niemierzycki, Olewiński, Otuski, Pakosławski, Piotrkowski, Płuksnia, Płuksnio, Proski, Rokalewski, Rosicki, Rosiński, Rożnowski, Rychłowski, Rychwalski, Rzeszotarzewski, Samsonowicz, Samsonowski, Samusewicz, Skrzydlewski, Skrzydłowski, Sprowski, Stawski, Toczełowski, Toczyłowski, Uchorowski, Wata, Watta, Wołotowski, Wygrożewski, Zakrzewski, Zawadzki.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:44:27

Sas
W polu błękitnym półksiężyc złoty, zwrócony barkiem ku dołowi, nad nim – pomiędzy dwiema gwiazdami złotymi – strzała srebrna grotem ku górze skierowana. W klejnocie siedem piór pawich przebitych strzałą srebrną w lewo.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/POL_COA_Sas_I.svg/200px-POL_COA_Sas_I.svg.png

Herb jest związany z rodami wołoskimi (przede wszystkim z rodem Dragów-Sasów) – wśród kilkuset rodzin pieczętujących się tym herbem najwięcej było przesiedleńców z Mołdawii i Wołoszy, osadzonych jeszcze w XIII a może nawet w XII w na Rusi Halickiej. Pierwsze dane o herbie Sas jako herbie polskim pochodzą z 1253 roku. W 1262 odnotowani zostali Drohomireccy herbu Sas, pochodzący z Rusi. Większość rodzin to przeważnie wschodniogalicyjska szlachta zaściankowa, choć nie brakowało także znamienitszych rodów z innych rejonów Polski. Do herbu przynależy 270 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:46:11

Siekierz
W polu czerwonem strzała z jelcami i krzyżem na środku jej, z końcem rozdartym na dwie części, z których jeden w jedną stronę wyciągniony, i na końcu w górę trochę załamany, drugi w drugą stronę takiż, na hełmie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/POL_COA_Siekierz_I.svg/200px-POL_COA_Siekierz_I.svg.png

Herb ten nadany rycerzowi imieniem Siekierz, za jego znaczną dzielność, którą w dobyciu nieprzystępnej fortecy pokazał, i niespodzianą sprawił wiktoryą. Pod tym klejnotem od wielkich książąt Litewskich nadanym, kładzie Okolski Siekierzów Zienkowiczów w województwie Mińskiem. Zienko Siekierz miał syna Wasila. Tegoż klejnotu w ks. Lit. zaźywają, lubo trochę odmiennego, Kimbarowie, Wołkowie i Zienkiewiczowie Cichyńscy.
Do herbu przynależą rodziny: Bienicki (odm.), Burzecki (odm.), Chwetkowicz, Chwietkowicz, Cichiński (odm.), Cichyński (odm.), Fenikowski, Kimbar (odm.), Kombar, Leszczełowski, Leszczeński, Norucki, Perehorski, Peretruski, Siekierz, Siła, Szykier, Wołk (odm.), Zienkiewicz, Zienkiewicz - Cichyński (odm.), Zienkowicz.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:47:14

Ślepowron
W polu błękitnym podkowa srebrna z zaćwieczonym krzyżem kawalerskim złotym, na którym kruk czarny z pierścieniem złotym w dziobie. Klejnot: taki sam kruk z pierścieniem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f5/Slepowron.svg/200px-Slepowron.svg.png

Najwcześniejsze wzmianki pochodzą z lat 1224, 1238, herb powstał za panowania Konrada I Mazowieckiego.
W zapiskach sądowych średniowiecznych herb ten najwcześniej pojawia się w roku 1399 pod zawołaniem Bujny albo Ślepowron. Herbem tym pieczętują się 933 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:49:40

Sokola
W tarczy barwy zielonej przedstawiony jest zwierz kroczący, u którego przednia część ciała, do dzika należąca, w barwie srebrnej jest przedstawiona, zaś zadnia połowa niedźwiedzia jest, barwą czarną oddana. Klejnotem jest czarny niedźwiedź wspięty, labry z wierchu zielone, od spodu srebrne.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/65/POL_COA_Sokola.svg/200px-POL_COA_Sokola.svg.png

Do herbu należą rodziny: Bakłaniec, Bystrzonowski, Drozdeński, Dziadulewicz, Dziedulewicz, Galczewski, Gałczyński, Gorecki, Górecki, Hulewicz, Kołaczkowski, Manicki, Maniecki, Maniewski, Niedźwiecki, Niedźwiedzki, Pigłowski, Sokolikow, Sokoł, Sokołowski, Ulewicz, Zrzelski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:51:20

Szreniawa
W polu czerwonym krzywaśń srebrna, z takimż zaćwieczonym krzyżem kawalerskim. W klejnocie lwia głowa na wprost, między dwoma rogami myśliwskimi z dzwonkami sokolimi złotymi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5a/POL_COA_Szreniawa.svg/200px-POL_COA_Szreniawa.svg.png

Najwcześniejszy wizerunek herbu pochodzi z pieczęci Jana Kmity z Wiśnicza, starosty ruskiego, z 1371 roku. Jego herbem pieczętować się zaczęli rycerze z jego drużyny. Takim przykładem jest pieczęć z 1396 roku z herbem Szreniawa Klemensa Kurowskiego, kasztelana żarnowskiego. W wyniku unii horodelskiej w 1413 roku herb został przeniesiony na Litwę. Do herbu przynależy 180 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-20 18:52:53

Starykoń
W polu czerwonym koń srebrny kroczący, z kopytami złotymi i popręgiem czarnym. W klejnocie topór srebrny.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/22/POL_COA_Staryko%C5%84.svg/200px-POL_COA_Staryko%C5%84.svg.png

Herb z XII wieku. Najstarszy wizerunek pieczętny pochodzi  z roku 1316 (Imbram z Tosznowic ze Śląska). Do herbu przynależą rodziny: Bagłaj, Bahłaj, Balicki, Baniewicz, Barwaldski, Bliziński, Bochnar, Bogdziewicz, Bogumił, Bogumiłowski, Bohdziewicz, Botwinko, Brzeszko, Brzeszkowski, Butrymowicz, Butwiłowski, Bystronowski, Bystrzanowski, Bystrzonowski, Cebulka, Chebda, Chełmski, Chorzemicz, Chorzeński, Cybulka, Czajęcki, Czartorejski, Czartoryski, Czebulka, Donatkowski, Dulęba, Gliwicz, Goremiecki, Goryniecki, Gorzycki, Gorzyczański, Gradecki, Grodecki, Gromnicki, Hebda, Hinek, Hynek, Jasica[potrzebne źródło], Kasprzycki, Kąkolewski, Kempski, Kępski, Kladorubi, Kliczkowski, Knot, Knoth, Konkolewski, Kwaśniewski, Kwaśniowski, Kwaśnoborski, Lednicki, Machnicki, Maj, Majewski, Masecki, May, Mezwecki, Miedzwiecki, Miedzwiedzki, Miedźwiecki, Miedźwiedzki, Miezwiecki, Mieźwiecki, Młodziejewski, Młodziejowski, Modlnicki, Myszkowski, Nahojewski, Nahojowski, Nałęcz-Majewski, Namowicz, Nanayko, Naswojewski, Nawlicki, Nawojewski, Nawojowski, Nenajko, Nosal, Nosala, Nowiński, Opęchowski, Pietruski, Piotruski, Poborowski, Polanowski, Połujański, Ptasiński, Regi, Regis, Siciński, Siemieszowski, Siemiuszewski, Siemuszewski, Siemuszoski, Staniewski, Staszewski, Strachota, Sulimierski, Sulimirski, Synowiec, Szafraniec, Szafrankiewicz, Szafrański, Szarbski, Tiachowski, Trojanowski, Turebski, Turecki, Węnatowski, Wielogłowski, Wielopolski, Włostowski, Wnętowski, Wołczek, Worms, Wronicki, Wroniecki, Wroniński, Zaprzaniec, Zawadzki, Zbicki, Zibulka, Ziemiecki, Ziemięcki, Żarski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:08:12

Sternberg
W polu błękitnym gwiazda ośmiopromienna złota. W klejnocie nad hełmem w koronie ogon pawi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/38/POL_COA_Sternberg.svg/200px-POL_COA_Sternberg.svg.png

Najstarszy zapis dotyczący herbu pochodzi z 1424 roku, najstarsza pieczęć z 1434 roku. Herbem pieczętują się rodziny: Bożowski, Dąbski, Dębski, Gaszyński, Golański, Gołąski, Gorski, Górski, Gurski, Jastrzębski, Kostka, Pomorski, Powidzki, Schewe, Siewnicki, Sławiński, Stemberg, Sternberg, Stojałowski, Sztemborski, Temberski, Ternberski, Witkowski, Witowski, Wittyk, Wolski, Żabieński, Żabiński.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:09:32

Strzemię
W polu czerwonym strzemię złote. W klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/POL_COA_Strzemi%C4%99.svg/200px-POL_COA_Strzemi%C4%99.svg.png

Herb pochodzi z końca X wieku. Najstarszy dokument dotyczący herbu pochodzi z roku 1303. Do herbu przynależy 29 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:10:38

Suchekomnaty
W polu czerwonym róg myśliwski czarny w pas o dwóch strefach, ustniku i wylocie złotych, z takimże sznurem zwiniętym, na którym krzyż złoty. W klejnocie, nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d2/POL_COA_Suchekomnaty.svg/200px-POL_COA_Suchekomnaty.svg.png

Powstanie tego herbu datuje się od 1241 roku. Najstarszy zapis sądowy pochodzi z roku 1416. Nie są znane pieczęcie średniowieczne z tym herbem. Do herbu przynależą rodziny: Bejner, Beyner, Białostocki, Bogdanowicz, Bogdański, Bogorski, Bogurski, Brucki-Stempkowski, Buchorn, Chrzanowski, Danowski, Dąbnicki, Dąbrowski, Drabowicz, Dramiński, Dramnicki, Drąbiński, Dylik, Gęsicki, Głębocki, Grocholski, Grodzanowski, Gutowski, Hamszej, Homszej, Horodelski, Jabłoński, Kaczyński, Kanka, Kaznowski, Kilowski, Komnacki, Kordzikowski, Kosiński, Kossowski, Kotowicz-Obłoczyński, Kownacki, Kozieradzki, Lewański, Lipiński, Łomiński, Łomnicki, Martynowicz, Miączyński, Milanowski, Miłanowski, Niewodowski, Nikłasz, Obłaczyński, Obłoczymski, Obłoczyński, Obrycki, Owłoczyński, Owłuczyński, Pawłowicz, Pęczkowski, Pieńkowski, Pietraszewski, Pinkowski, Ropelewski, Ropelowski, Rusanowski, Russanowski, Rydzewski, Rytel, Ryttel, Rzepnicki, Rzepny, Sabatowski, Sawicki, Sędzinko, Skalski, Skawski, Slendziński, Słowikowski, Smidowicz, Snitko, Sopota, Soroka, Soroko, Stanisławowicz, Stejmowski, Stempkowski, Stępkowski, Stępokowski, Suchekomnacki, Ślendziński, Terlikowski, Tłoczyński, Toczikowski, Toczkowski, Trenczyński, Tuczkowski, Uhrowiecki, Uhrowski, Urowiecki, Wajdyłło, Wojdyłło, Wojdyło, Zakrzewski, Żarowski, Żyła.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:11:52

Sulima
W pas, w polu złotym pół orła czarnego, w polu czerwonym, trzy kamienie złote. W klejnocie pół orła czarnego. Labry: Czerwone, podbite złotem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f5/Sulima_herb.svg/200px-Sulima_herb.svg.png

Po raz pierwszy wymieniony z nazwy w księgach sądowych w 1397, ale używany również wcześniej (najstarsze pieczęcie z Sulimą są datowane na 1352 rok). Występował głównie w ziemi gnieźnieńskiej, kaliskiej, łęczyckiej, sieradzkiej i krakowskiej. Sulimy używał Zawisza Czarny z Garbowa. Herb ten przysługiwał też rodzinie Sułkowskich, którzy doszli do dużego znaczenia jako hrabiowie, a później książęta. Do herbu przynależy 279 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:13:14

Świeńczyc
W polu złotym krzyż srebrny podwójny (patriarchalny). Na hełmie w koronie trzy pióra strusie. Labry złote, podbite srebrem. Czasami krzyż jest też rysowany z równymi ramionami.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b8/POL_COA_%C5%9Awie%C5%84czyc.svg/200px-POL_COA_%C5%9Awie%C5%84czyc.svg.png

Historia herbu wiąże się z wczesnośredniowiecznym kultem relikwii Drzewa Krzyża Świętego i relikwiarzem Drzewa Krzyża Świętego - stauroteką, i ma swe początki w IV wieku, kiedy to św. Helena matka Cesarza Konstantyna zleciła, wykonanie prac wykopaliskowych na Golgocie, w wyniku których odkryto elementy Drzewa Męki Chrystusowej. Kult ten nabrał ponownie szczególnego wymiaru w okresie wypraw krzyżowych do Ziemi Świętej (XII – XIV) i wiązał się z etosem obrony Ziemi Świętej przed niewiernymi. Wielkim czcicielem relikwii był król Władysław II Jagiełło, który wielokrotnie nawiedzał relikwie Drzewa Krzyża Świętego w klasztorze na Świętym Krzyżu. Po swym chrzcie i przyjęciu korony polskiej, krzyż podwójny patriarchalny stał się herbem Jagiellonów, w odróżnieniu od Pogoni herbu Litwy czy Kolumn, herbu dynastii Giedymina. Jagiełło też, nadawał ten herb rycerzom szczególne zasłużonym. Do herbu przynależą rodziny: Dobrowolski, Grabiński, Gubiński, Hanussowski, Jaziernicki, Korczewski, Korczowski, Krażowski, Sieskiewicz, Stalewski, Szostakowski, Urzendowski, Urzędowski, Willand, Święcki.

Legenda herbowa:
Według legendy, syn króla węgierskiego św. Stefana, książę Emeryk wybrał się do Polski, do swojego wuja Bolesława Chrobrego. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem zabrał ze sobą mały relikwiarz, jako rękojmię bezpieczeństwa. Bolesław Chrobry wyjechał na spotkanie swego krewnego i w Górach Świętokrzyskich urządził polowanie na jego cześć. Młody książę Emeryk był zachwycony polowaniem w nieprzebytej puszczy. Jednak w pogoni za jeleniem oddalił się od reszty orszaku i zabłądził. Wtedy złożył ślub, że jeśli ocaleje i odnajdzie drogę, to zostawi na tym miejscu relikwie Drzewa Krzyża Świętego, które miał przy sobie zawieszone na szyi. W trakcie modlitwy ukazał mu się anioł, który wskazał mu drogę do klasztoru na Świętym Krzyżu. Po ocaleniu, na dowód wdzięczności, pozostawił relikwiarz w nowo budowanym klasztorze. Symbolem klasztoru jest podwójny krzyż, którego wyższe ramię jest krótsze od dolnego. Krzyż ten, niezależnie od określeń heraldycznych, jakie nosi nierozłącznie związany jest z kultem i symboliką relikwii Drzewa Krzyża Świętego.

Litwini często najeżdżali polskie pogranicze Mazowsze i Podlasie. Tak było i w 1372 r., kiedy to Litwini i Żmudzini pod wodzą księcia Kiejstuta najechali Księstwo Mazowieckie. Jeden z pododdziałów zapuścił się na Łysą Górę do klasztoru Świętego Krzyża i kompletnie go złupił. Najeźdźcy zrabowali wtedy relikwie Drzewa Krzyża Świętego oprawione w srebro. Była to relikwia już wtedy ciesząca się w Polsce wielkim kultem. W drodze powrotnej wóz z relikwią utknął na przeprawie przez rzekę, konie odmówiły posłuszeństwa, zrabowane przedmioty utonęły w rzece. Srebrny relikwiarz został wyniesiony z rzeki przez żołnierza, który nieszczęśliwym trafem jeszcze w czasie wyprawy zmarł. Uwieziona na Żmudź relikwia stała się nieszczęściem, ktokolwiek ją dotknął umierał. Chcąc pozbyć się nieszczęsnego przedmiotu książę Witold w "braterskim geście", przy okazji koronacji (1386 r.) króla Władysława II Jagiełły, postanowił zwrócić relikwie klasztorowi. Delegacja polskich rycerzy pojechała po relikwie na Żmudź a następnie, z wielką atencją umieszczono relikwie w klasztorze na Świętym Krzyżu, zaś rycerzom, którzy przywieźli relikwie król Władysław Jagiełło nadał herb: "W złotym polu – symbol wierności chrześcijańskiej, chwały, srebrny - symbol prawdy, niewinności, podwójny krzyż – symbol męki i śmierci Chrystusa i Dobrego Łotra. Przy czym dłuższe ramie symbolizuję mękę i śmierć Chrystusa, a krótsze Dobrego Łotra." Herb zatem został nadany za zasługi dla chrześcijaństwa.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:14:35

Świerczek
W polu błękitnym świerczek złoty - wg Plináčka jest to przyrząd wojenny będący kawałkiem metalu wygiętym tak, aby mieć co najmniej dwa ostre końce zwrócone do góry (forma "wilczego haka"), z uchwytem pozwalającym łatwiej rzucić nim w konia przeciwnika lub pod nogi, często łącząc je łańcuchem, zasypując przedpole. W klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/POL_COA_%C5%9Awierczek.svg/200px-POL_COA_%C5%9Awierczek.svg.png

Do herbu przynależą: Arciuszkiewicz, Artecki, Bazarewski, Kadron, Kijewski, Krajkowski, Kraykowski, Kupiatycki, Orzek, Radziewski, Radziowski, Refkowski, Rewko, Rewkowski, Rewnowski, Rodomański, Rondomański,Straczan, Streczan, Strękowski, Świerczek, Świerczewski, Zwysłowski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:15:44

Świnka
W polu czerwonym łeb czarny dzika o srebrnych kłach, pod nim ręka dzierżąca go za dolną szczękę w niebieskim rękawie. W klejnocie kobieta w sukni czerwonej z włosami rozpuszczonymi. Labry czerwone, podbite czernią.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/67/POL_COA_%C5%9Awinka.svg/200px-POL_COA_%C5%9Awinka.svg.png

Najstarszy wizerunek herbu jest przedstawiony w dokumentach unii horodelskiej w 1413, gdzie został on przeniesiony na Litwę. Do herbu przynależą rodziny: Błeszyński, Bogusławski, Bratkowski, Cholawski, Czacki, Czaczkowski, Czajewski, Danewicz, Dewknetowicz, Dewknotowicz, Dowknotowicz, Dziwosz, Gawroński, Grabianowski, Grzebski, Grzębski, Grzybieński, Grzymaczewski, Ikierat, Jentkiewicz, Jeżewicz, Jutrkowski, Kaczkowski, Kakanowski, Kakawski, Kakowski, Kamieński, Kamiński, Kania, Krzczonanowski, Krzczonowski, Krzyżanowski, Malborski, Mączeński, Mączyński, Michelsdorf, Mikuszewski, Naniak, Pęciłło, Piotrowski, Podbrzeski, Pomorzański, Porkus (Prokus), Rucki, Semisłowski, Stroliński, Stwoliński, Strzycki, Strzyski, Świnka, Tomisławski, Weppern, Wierzycki, Zajączek, Zieliński.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:16:56

Syrokomia
W polu czerwonym łękawica srebrna z zaćwieczonym takimż krzyżem kawalerski ćwiekowym. W klejnocie to samo godło.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/37/POL_COA_Syrokomla.svg/200px-POL_COA_Syrokomla.svg.png

Herb znany od XIV wieku. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę. Do herbu przynależą rodziny: Bortkiewicz, Bułhak, Burdzicki, Burdziński, Chominicz, Chorzewski, Chybicki, Diakowicz, Dziewoczka, Gasztowt, Gosztowt, Grocholski, Gucewicz, Gumkowski, Horszewski, Horszowski, Hryhorewicz, Imszeński, Iwanowski,Jałyński, Jeleniowski, Jodławski, Karoński, Kaznowski, Kęsicki, Kiiński, Kijankowski, Kijanowski, Kijański, Kijeński, Kiltynowicz, Kiński, Kirkillo, Kondradzki, Kondrat, Kondratowicz, Kondratowski, Konratowicz, Konratowiski, Korzekwicki, Korzenicki, Kościałkowski, Kurdwanowski, Łapicki, Masło, Masłow, Minelg, Minelgowicz, Mingel, Mingiel, Mingin, Modzelewski, Montrym, Montrymowicz, Ososko, Piaszczyk, Płaszkowski, Puchaczewski, Puciata, Pulia, Putiatycki, Putyatycki, Rekść, Sapalski, Sehem, Sicheń, Sieheń, Sielanka, Siwczyński, Stefanowicz, Stefanowski, Syrokomla, Szwyaszkowski, Śnieszkowski, Świaszkowski, Świeszkowski, Święszkowski, Świężkowski ze Święszek, Turowicki, Wasilewicz, Wielicki, Wieliczki, Wieliczko, Witoniski, Wojczon, Wojczun, Wojtałowicz, Wojtołowicz, Woyczon, Woyniłowicz, Wyrwicz, Zagrocki, Zagrodzki, Zając, Żołędź, Życzyński.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:18:06

Szaława
W polu błękitnym toczenica złota z trzema takimiż krzyżami kawalerskimi zaćwieczonymi wewnątrz, ułożonymi w rosochę.
W klejnot ramię zbrojne z mieczem, barwy naturalnej.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/POL_COA_Sza%C5%82awa.svg/200px-POL_COA_Sza%C5%82awa.svg.png

Według Alfreda Znamierowskiego herb znany od 1354. Franciszek Piekosiński podaje, że znane są dwie bezimienne pieczęcie z tym herbem z roku 1464. Średniowieczny klejnot tego herbu nie był znany, pojawił się dopiero w źródłach XVI-wiecznych: Herbach rycerstwa polskiego i Gnieździe cnoty Paprockiego oraz w Kronice Bielskiego. Do herbu przynależą rodziny: Alkiewicz, Chalkowski, Figurski, Gałko, Gałkowski, Gołajkowski, Hajkowski, Halk, Halka, Hałajkowski, Hałko, Kociełło, Korotyński, Kuczyński, Ledochowicz, Ledóchowski, Leduchowski, Ludochowski, Łopata, Nawojski, Nawratyński, Nawrocki, Nawrotyński, Puciłowski, Romanowski, Strzesz, Strzyż, Strzyżewski, Syratowicz, Syriatowicz, Syryjatowicz, Szalewicz, Szamlicki, Szapka, Szaputowicz, Szatkowski, Świerski, Świrkowski, Świrski, Wigura.

Legenda herbowa:
Według legendy, przytaczanej przez Paprockiego i Niesieckiego, początek tego herbu powiązany jest z chrystianizacją Rusi. Książę Włodzimierz, zapragnąwszy przyjąć chrzest, wyprawił swych posłów do Bizancjum, aby tam zapoznali się z zasadami obrządku prawosławnego. Posłowie tak przekonali się do greckich ceremonii, że przyjęli chrzest i powróciwszy do kraju bardzo entuzjastycznie wypowiadali się o Chrześcijaństwie. To słysząc, poganie z otoczenia księcia szydzili z nich i z nowej religii. Nie mogąc znieść obelg, jeden z posłów wyzwał trzech adwersarzy na pojedynek w zakreślonym przez siebie kręgu i wszystkich pokonał. Dla szaleńczej odwagi przezwano posła szalonym, a na pamiątkę wydarzenia, książę nadał mu herb z trzema krzyżami w kręgu.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:19:16

Szeliga
W polu czerwonym półksiężyc złoty, rogami zwrócony do góry, w środku krzyż łaciński tegoż koloru. W klejnocie pawi ogon lub pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/POL_COA_Szeliga.svg/200px-POL_COA_Szeliga.svg.png

Do herbu przynależy 218 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:20:26

Szembek
Tarcza dzielona skosem złotym, na którym trzy róże czerwone, na pola błękitne i czerwone, w których po kozie skaczącej, srebrnej. w klejnocie pół kozy jak w godle między dwoma skrzydłami; prawym błękitno-czerwonym, dzielonym skosem lewym jak w godle; lewym czerwono-błękitnym, dzielonym skosem jak w godle. Labry z prawej czerwone, podbite złotem, z lewej błękitne, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/POL_COA_Szembek.svg/200px-POL_COA_Szembek.svg.png

Herb nadany Bartłomiejowi Szembekowi 25 lipca 1556. Kasper Niesiecki podaje iż, w rok 1566 herb ten został nadany niemieckiemu szlachcicowi o nazwisku Schombek w drodze indygenatu. Do herbu przynależą: Słupowski (ze Słupowa), Szembek.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:21:33

Szeptycki
W polu czerwonym  podkowa srebrna z krzyżem kawalerskim złotym na barku, lewy jej koniec strzała srebrna przeszywa od dolu do góry, trochę w bok tarczy nakoniwszy się . Nad hełmiem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Herb_Szeptycki_Niesieckiego.svg/200px-Herb_Szeptycki_Niesieckiego.svg.png

Odmiana herbu Dołęga. W roku 1871 Jan Kanty Szeptycki, otrzymał tytuł hrabiowski austriacki, ta gałąź Szeptyckich w herbie ma koronę hrabiowską i dewizę: "A crace salus." Tarczę herbową trzymają z prawej strony lew naturalny, z drugiej gryf. Do herbu przynależą rodziny: Barcewicz, Gidelski, Gedwił (Gidwiłło, Giedwiłło), Granicki, Hromyka, Jodziewicz, Kasperowicz, Ławcewicz, Makarewicz, Montwił (Montwiłło), Nejman, Peslewicz (Peszlewicz, Pieślewicz, Poslewicz, Poślewicz), Przewłocki, Rasulewicz (Razulewicz), Rupejko, Sempliński, Sempoliński, Szeptycki, Strebejko, Sznabowicz, Sznarbachowski (Sznarbochowski), Szpakowski, Sztrem, Szukżda, Szystowski (Szysztowski), Wilbik.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:22:37

Taczała
Na tarczy ściętej, w polu górnym czarnym i dolnym złotym – żuraw szary z lewą nogą podniesioną. Po obu stronach głowy ptaka – po jednej gwieździe srebrnej.W klejnocie żuraw jak w godle. Labry: czarne, podbite złotem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/POL_COA_Tacza%C5%82a.svg/200px-POL_COA_Tacza%C5%82a.svg.png

Herb znany w średniowieczu, najstarszy zapis pochodzi z 1382 roku. Herbem tym pieczętują się rodziny: Bartkowski, Benoe, Berent, Bonoe, Bubzowski, Budzowski, Daniszewski, Fischer, Gerkow, Gerkowski, Gerszewski, Gierałtowski, Gierko, Gierkowicz, Gierkowski, Gierwatowski, Hejdukiewicz, Hejdukowicz, Horwat, Horwatt, Jasud, Jedowiański, Kiełpsz, Krahn, Rezanowicz, Rożnowski, Skroński, Storch, Tabiński, Talat, Talatko, Todowiański.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:25:22

Tarnawa
W polu czerwonym krzyż grecki srebrny, pod którego lewym ramieniem półksiężyc złoty. W klejnocie pięć strusich piór.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/POL_COA_Tarnawa_alt.svg/200px-POL_COA_Tarnawa_alt.svg.png

Najstarszy zapis dotyczący herbu pochodzi z 1406, zaś najstarsza pieczęć z 1507 (Zygmunta z Targowiska). Do herbu przynależą 83 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-21 13:27:14

Tępa Podkowa
W polu niebieskim podkowa barkiem do góry postawiona. W środku podkowy złoty krzyż . Labry niebieskie podbite srebrem i złotem. W klejnocie skrzydło czarne.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/POL_COA_T%C4%99pa_Podkowa.svg/200px-POL_COA_T%C4%99pa_Podkowa.svg.png

Herbem tym pieczętowały się rodziny: Modliński Żychowski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:29:28

Topacz
W polu czerwonym złota noga orła z której wyrasta skrzydło czarne. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/POL_COA_Kopacz.svg/200px-POL_COA_Kopacz.svg.png

Najwcześniejsza wzmianka dotycząca herbu pochodzi z dokumentów unii horodelskiej z roku 1413 gdzie został on przeniesiony na Litwę. Do herbu przynależą rodziny: Białoszycki, Bierułtowski, Blankenburg, Bojszowski, Borzymowski, Bydłowski, Chalczniowski, Chalczynowski, Chalkniowski, Chalknowski, Chalukowicz, Chwalczniewski, Czabelski, Dmosiński, Dziadowicz, Gedorwoch, Giedroch, Grądzki, Grodzicki, Halczynowski, Halknowski, Hałenowski, Iskra,Jakubowski, Kamionacki, Kogkowski, Kopacz, Kopyciński, Kopiczyński, Korybski, Krypski, Krupski, Kupczyński, Kurzeski, Kurzewski, Lisogórski, Loga, Lubowidzki, Łuwczycki, Łysogórski, Masewicz, Miedźwiedzki, Międzybłocki, Moksiewicz, Mosiewicz, Mrochowski, Nawoy, Niedźwiecki, Piędzicki, Plędzicki, Przecieski, Rac, Siegroth, Skidzieński, Sławik, Sroczkowski, Starowieyski, Starowieyski von Rotta Eyberger, Szaszorski, Szegrod, Szygrod, Tomczyk, Tomkowicz, Tomkiewicz, Woyneko, Westemp, Wystemp vel Występ, Występski, Zegartowski, Zegliński, Zerwański, Żegliński.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:30:24

Topór
W polu czerwonym topór srebrny o toporzysku złotym. W klejnocie to samo godło w skos.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/38/POL_COA_Top%C3%B3r.svg/200px-POL_COA_Top%C3%B3r.svg.png

Topór jest jednym z najstarszych z polskich godeł szlacheckich. Najstarszy znany wizerunek to pieczęć Żegoty, wojewody krakowskiego z lat 1282-5. Inne wczesne pieczęcie z Toporem pochodzą z lat: 1320 (Nawoj z Morawicy), 1348-49 (Wojciech, biskup poznański), 1352 (Andrzej, podkomorzy krakowski), 1376 (Drogomir), 1380 (Sędziwoj, wojewoda kaliski), 1387 (Drogosz z Chrobrza), 1389 (Sędziwoj z Szubina), 1397 (Jan z Tęczyna), 1413 (Jan Butrym), 1455 (Andrzej Tęczyński). Chorągiew z Toporem Andrzeja z Tęczyna wzięła udział w bitwie pod Grunwaldem.
Aktem unii horodelskiej herb został przeniesiony na Litwę (przyjął bojar litewski Jan Butrym, adoptował wojewoda kaliski Maciej z Wąsosza). Do herbu przynależy 640 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:31:28

Trąby
W polu srebrnym trzy trąby czarne o okuciach złotych, połączone ustnikami. W klejnocie pięć piór strusich. Labry herbowe czarne, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/POL_COA_Tr%C4%85by.svg/200px-POL_COA_Tr%C4%85by.svg.png

Herb ten jest jednym z najstarszych herbów polskich. Najstarsza pieczęć Wojciecha z Sąsienna pochodzi z roku 1385, najstarsza zapiska sądowa pochodzi z 1388 roku. Według najstarszej znanej proklamacji z roku 1398 herb ten zwany był Brzezina. Aktem unii horodelskiej w 1413 roku herb Trąby został przeniesiony na Litwę (przyjął bojar Krystyn Ościk z Kiernowa, adoptował arcybiskup gnieźnieński Mikołaj Trąba). Do najbardziej znaczacych rodów w Koronie należały rodziny Jordanów i Winiarskich, a na Litwie Ościków protoplastów domu Radziwiłłowskiego. Do herbu przynależy 337 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:33:04

Trąby Radziwiłłów
Na tarczy złotej orzeł czarny w koronie książęcej, na piersiach mający tarczę barwy błękitnej z trzema trąbami czarnymi dwa na jedną. Całość otacza płaszcz heraldycznym podbity gronostajem zwieńczony mitrą książęcą.


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/POL_COA_Radziwi%C5%82%C5%82.svg/205px-POL_COA_Radziwi%C5%82%C5%82.svg.png

Herb jest odmianą herbu Trąby i został przyjęty wraz z uzyskaniem 14 grudnia 1547 od władcy Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego Ferdynanda I Habsburga, tytułu książąt, potwierdzonego w Rzeczypospolitej na mocy aktu unii lubelskiej z 1569 roku. Potęgę rodu zbudowali w XVI w. bracia stryjeczni: Mikołaj Radziwiłł Czarny (zm. 1565) – założyciel linii na Ołyce i Nieświeżu i Mikołaj Radziwiłł Rudy (zm. 1584) – założyciel linii na Birżach i Dubinkach. Mikołaj Radziwiłł Rudy doprowadził do małżeństwa swojej siostry Barbary Radziwiłłówny z królem Zygmuntem Augustem.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:34:07

Trach
Herbu tego tarcza na dwie części przedzielona wzdłuż być powinna, po prawej stronie jest Smok w górę podniesiony, z skrzydłami i nogami rozszerzonymi, jakby coś chciał złapać, bez korony, z uszami długimi, ogon u niego trochę zakrzywiony, jakby stał na nim; po lewej stronie trzy Wręby, ale trochę na ukos idące, na hełmie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/POL_COA_Trach.svg/200px-POL_COA_Trach.svg.png

Najwcześniejsze wzmianki o herbie pochodzi z roku 1494. Oprócz Polski, herb Trach występuje również w herbarzach pochodzenia niemieckiego i francuskiego. W Polsce, początkowo Trach był nierozerwalnie związany z rodem śląskim o tym samym nazwisku - wskazuje to na jego zachodnie pochodzenie. Potomkowie Ottona Tracha, osiedlając się w różnych miejscowościach przyjęli nazwiska pochodzące od ich nazw.Do herbu przynależą: Albingiewicz, Boszczewski, Boszczowski, Bukowiecki, Gniński, Proski, Trach, Zelęcki, Żak.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:35:21

Trestka
W polu srebrnym - ukośna belka czerwona na niej trzy krzyże kawalerskie złote.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/POL_COA_Trestka.svg/200px-POL_COA_Trestka.svg.png

Herbem tym pieczętują się rodziny: Luszkowski, Trestka, Trop, Zembowski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:36:08

Trójstrzał
W polu zielonym korona złota dwiema strzałami przeszyta, w klejnocie hełm z trzema piórami i ręka trzymająca strzałę.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1b/POL_COA_Tr%C3%B3jstrza%C5%82_II.svg/200px-POL_COA_Tr%C3%B3jstrza%C5%82_II.svg.png

Początek herbu sięgają XVIII wieku. Dnia 22 grudnia 1791 został wydany przywilej nobilitacyjny Stanisława Augusta Poniatowskiego, króla polskiego, dla Antoniego Dekerta podchorążego artylerii litewskiej i jego brata Filipa porucznika w armii pruskiej. W czasie Sejmu Wielkiego herb ten otrzymali też: Franciszek Kalinowski, namiestnik kawalerii narodowej wojska koronnych, Franciszek Kosty (Kosta), rotmistrz w pułku szefostwa ks. Józefa Lubomirskiego, Teodor Łukaszewicz, Jan Reynberger (Reinberger), kadet w regimencie pieszym buławy Wielkiej Koronnej oraz Jerzy Fryderyk Poths, dziedzic Młocin i Łomianek.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:37:21

Trzaska
W polu błękitnym księżyc złoty między dwoma ułamanymi mieczami na opak w słup. W klejnocie, toż same godło na ogonie pawim.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/POL_COA_Trzaska.svg/200px-POL_COA_Trzaska.svg.png

Herb ten wzmiankowany w dokumentach unii horodelskiej w 1413 gdzie został przeniesiony na Litwę. Do herbu przynależy 161 rodzin.

Legenda herbowa:
Herb został nadany przez Bolesława Chrobrego rycerzowi nazywanemu Trzaska, za niezwykłą odwagę i poświęcenie w walce z nieprzyjacielem. Otóż w krytycznym momencie bitwy doszło do sytuacji, w której w niebezpieczeństwie znalazł się sam król. Nie bacząc na nic rycerz Trzaska rzucił się do obrony monarchy i czynił to tak zapamiętale, że aż pękł mu miecz – przy samej rękojeści. Na szczęście znalazł się drugi (podobno szybko pożyczony przez samego Bolesława) i rycerz mógł ponownie rzucić się w wir walki. Jednak olbrzymia siła, jaką odznaczał się kawaler Trzaska spowodowała, że i ten drugi miecz wkrótce pękł. Na szczęście niebezpieczeństwo było już zażegnane i rycerz mógł zwrócić resztkę naprędce pożyczonego miecza. Bolesław Chrobry sowicie nagrodził swojego obrońcę i nadał mu herb nazwany od jego imienia.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:38:26

Trzywdar
W polu czerwonym trzy krzyże łacińskie w rosochę, srebrne, z których dolny uszczerbiony z prawej; między nimi po jednej gwieździe złotej. W klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/POL_COA_Trzywdar.svg/200px-POL_COA_Trzywdar.svg.png

Herb ten pojawia się w źródłach pisanych dopiero w XVI wieku. Najwcześniejszą zachowana pieczęć należy do Pawła Zakliczowskiego z roku 1501. Do herbu przynależą rodziny: Burzyński, Butyński, Bużyński, Bylica, Dąbrówka, Gąsiorowski, Jedwabiński, Kitkiewicz, Komelski, Kotelski, Kumelski, Kumulski, Łomieński, Łomiński, Mocarski, Moczarski, Poletyłło, Poletyło, Radłowski, Rajkowski, Rakowski, Raykowski, Rogienicki, Rossowski, Szwander, Tobilewicz, Tychoniewicz, Wyszyński, Żędzian.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:39:06

Wadwicz
Na tarczy dzielonej w słup w polu prawym czerwonym ryba morza srebrna, w polu lewym srebrnym ryba czerwona. W klejnocie nad hełmem w koronie pięć piór strusich lub pawich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a9/POL_COA_Wadwicz.svg/200px-POL_COA_Wadwicz.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Adamkiewicz, Adamkowicz, Ancewicz, Anglicki, Borejsza, Boski, Kamieniecki, Klimkowski, Łodziata, Łojba, Matyaszewicz, Mężyk, Mondigird, Mondigirdowicz, Mondygiert, Mongird, Monkierski, Montygerd, Montygerdowicz, Montygierd, Nadarzyński, Naruszewicz, Okuszkowicz, Roska, Roski, Roszkiewicz, Stankiewicz, Statkiewicz, Stankowski, Stańkowski, Wadwicz, Wandałowicz, Węcławowicz, Węcławski, Węsławowicz, Węsławski, Wirułowicz, Wołczek.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:39:53

Waga
Na tarczy krzyż, prawi, być powinien podwójny, na którym księżyc nie pełny, rogami na dół obiema obrócony, pod nim linie tak są ułożone i powiązane, że trzy tryanguły wyrażają, między tryangułami dwiema u spodu są trzy wręby: pole tarczy niebieskie. W klejnocie trzy pióra śtrusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/68/POL_COA_Waga.svg/200px-POL_COA_Waga.svg.png

Do herbu przynależą rodziny:  Abramowicz, Godelewski, Grzymała, Heeselecht, Knebel, Kołupajło, Konopacki, Konopatski, Kontrym, Korzeniewski, Korzeniowski, Kossowski, Łabuna, Micewicz, Miecewicz, Milewski, Niepokojczycki, Ochocimski, Ochociński, Patej lub Patejewicz, Ryś, Sperling, Stasiulewicz, Szulc, Waga, Wertel, Wojewódzki.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:40:33

Warnia
W polu srebrnym rak czerwony w słup. W klejnocie takiż sam rak.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d2/POL_COA_Rak.svg/200px-POL_COA_Rak.svg.png

Pierwsza wzmianka o herbie pochodzi z roku 1413. Do herbu należą rodziny: Baraniec, Bądkowski, Bątkowski, Boszkowski, Brachowski, Burkat, Bużkiewicz, Czymbajewicz, Ćwirko, Damiecki, Gnoinicki, Gnoiński, Gnojnicki, Godycki, Lekczycki, Leksicki, Leksycki, Lekszycki, Łekszycki, Łększycki, Nosal, Nosala, Palewski, Płaza, Pstroski, Racki, Raczek, Rak, Rapacki, Turski, Zarzecki, Zarzycki, Żołnierzowski

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:41:16

Wczele
Tarczę stanowi szachownica złoto-srebrna. W klejnocie murzynka z takąż szachownicą, lecz niektóre rodziny pieczętowały się herbem z chłopem w klejnocie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/POL_COA_Wczele.svg/200px-POL_COA_Wczele.svg.png

Najwcześniejsza wzmianka dotycząca herbu pochodzi z zapisek sądowych z roku 1401, najstarszy wizerunek pieczętny jest z roku 1368 na pieczęci Czemy z Właściejowic starosty sieradzkiego. Do herbu należą 84 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:42:03

Wąż
W polu czerwonym wąż zielony w koronie złotej, trzymający w pysku jabłko złote z takimż listkiem. W lejnocie pięć piór strusich. Labry: Czerwone, podbite zielenią.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/archive/a/ad/20110222150049%21POL_COA_W%C4%85%C5%BC.svg/200px-POL_COA_W%C4%85%C5%BC.svg.png

Najstarsza pieczęć pochodzi z 1389, najstarszy zapis 1389. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę - przyjął go od nieznanego adoptującego bojar Koczan Sukowicz. Do herbu przynależą 142 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:44:03

Wieniawa
W polu złotym żubrza głowa czarna z kołem złotym w nozdrzach. W klejnocie pół ukoronowanego lwa złotego z mieczem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/POL_COA_Wieniawa.svg/200px-POL_COA_Wieniawa.svg.png

Najstarsza znana pieczęć z tym herbem pochodzi z 1382 roku. Do herbu należy 126 rodzin. Największe znaczenie w oronie mieli: Broniszowie, Długoszowie, Leszczyńscy, Zubrzyccy ,a na Litwie Białłozorowie i Jundziłłowie.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:45:19

Wierzbna
W polu błękitnym, dzielonym na pół złotą belką, 6 złotych lilii. Klejnot: złota kolumna z koroną, przebita strzałą pod kątem od spodu do góry.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e0/POL_COA_Wierzbna.svg/200px-POL_COA_Wierzbna.svg.png

Herb przyszedł ze Śląska. Pierwszy wizerunek tego herbu pochodzi z pieczęci Stefana z Wierzbna z roku 1263. Do herbu należy 17 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:46:10

Wieruszowa
W polu białym Kozieł rogaty w lewą tarczy obrócony, połową. od głowy czarny, i nogi takież przedniej druga połowa szachowana czerwonymi i białymi polami, noga u niego lewa trochę od ziemi podniesiona, na hełmie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/POL_COA_Wieruszowa.svg/200px-POL_COA_Wieruszowa.svg.png

Do herbu przynależą: Bielski, Bockiej, Bokij, Cieszęcki, Domejko, Domeyko, Festenberg, Garecki, Górecki, Hackebeyl, Hackenbeyl, Kempiński, Kempski, Kępiński, Kępski, Kostanecki, Kostaniecki, Kosteniecki, Kowalski, Kowalski de Szmiden, Kwiatkowski, Michałowski, Niemojewski, Niemojowski, Ostelecki, Pakisz, Sałecki, Stlecki, Stolecki, Stolica, Stongorzewski, Walchnowski, Walichnowski, Walknowski, Walknowski Wierusz, Wierusz.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:48:14

Wieże
W polu błękitnem; na zielonej ziemi, dwie kwadratowe ceglane wieże, o szpiczastych dachach i trzech oknach. Klejnot: trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/06/POL_COA_Wie%C5%BCe.svg/200px-POL_COA_Wie%C5%BCe.svg.png

Herb przyszedł ze Śląska, przynależą do niego rodziny: Barutwierdzki, Bejnarowicz, Bejnary, Bojnarowicz, Boreński, Boryński, Kalmowski, Łaniewski, Nadecki, Nidecki, Pełczowski, Raszyc, Raszycki, Ratomski, Resica, Reszyca, Rezica, Rezicza, Wołk, Wołk-Karaczewski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:49:00

Wukry
W polu czerwonem; w dolnej części herbu trzy belki srebne, ku dołowi coraz krótsze. Nad nimi dwa księżyce złote ustawione jakby w koło, pomiędzy nimi krzyż maltański złoty bez jedego ramienia. W klejnocie pięć piór strusich.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/POL_COA_Wukry.svg/200px-POL_COA_Wukry.svg.png

Herbem pieczętuja się: Bakowiecki-Mokosiej, Denisko, Gorajski, Matfiejewski, Mokosiej, Nowosielski, Szybiński, Wujek, Wukry, Wysoczański.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:50:25

Zabawa
Tarcza dwupolowa, dzielona w słup. Pole prawe błękitne, pole lewe szachowane czerwono-srebrne. Klejnot: Pięć piór strusich. Labry: Z prawej błękitne, podbite srebrem, z lewej czerwone, podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/POL_COA_Zabawa.svg/200px-POL_COA_Zabawa.svg.png

Do herbu przynależą rodziny: Bruski, Bubelwic, Bubełwic, Drochecki, Dąbrowski, Koczeński, Koczyński, Koczywski, Kościelecki, Piasecki, Pierocki, Pirocki, Pirucki, Sokół, Spiczak Brzeziński[potrzebne źródło], Szwyradzki, Węchadłowski, Włodek, Zabawski, Świradzki, Świraski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:51:28

Zadora
W polu błękitnym lwia głowa srebrna ziejąca czerwonym płomieniem. W klejnocie to samo godło. Labry: błękitnej podbite srebrem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/POL_COA_Zadora.svg/200px-POL_COA_Zadora.svg.png

Herb pochodzi z XII wieku. Najstarszy wizerunek pieczętny jest z roku 1399 (Zbigniew z Brzezia). W wyniku Unii horodelskiej w 1413 herb został przeniesiony na Litwę. Herb przyjął Szedybor Wolimuntowicz – Kasztelan kowieński, którego adoptował Zbigniew z Brzezia – Marszałek Wielki Koronny. Do herbu przynależą 163 rodziny.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:53:20

Zagłoba
W polu błękitnym podkowa srebrna barkiem ku górze przeszyta w słup srebrną szablą o złotej rękojeści. W klejnocie skrzydło orle srebrne, przeszyte w pas srebrną strzałą, obrócone w prawo.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/POL_COA_Zag%C5%82oba.svg/200px-POL_COA_Zag%C5%82oba.svg.png

Pierwsza zapiska sądowa pochodzi z 1420 roku. Najstarsza zachowana pieczęć Mikołaja biskupa Kamienieckiego jest z 1466 roku. Do herbu przynależy 160 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:54:45

Zaremba
Tarcza dwupolowa w pas, gdzie w pierwszym złotym polu, lwa czarnego połowa, w prawo obróconego, ze wzniesionymi przed siebie łapami, sponad muru czerwonego, czterema blankami zbrojnego, (który to mur drugie pole stanowi), - wyskakuje. Mur ów zdobny trzema w roztrój złotymi kamieniami, tak że dwa w pas, ponad jednym. W klejnocie takiego lwa połowa - o czerwonym uzbrojeniu i języku, sponad korony hełmowej w prawo. Labry zdobiące herb - czarne podbite złotem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/POL_COA_Zaremba.svg/200px-POL_COA_Zaremba.svg.png

Herbem posługiwał się ród Zarembów osiadły w Wielkopolsce juz w XIII stuleciu, należący do najwybitniejszych i najbardziej wpływowych politycznie rodzin rycerskich. Jego przedstawiciele przez wiele lat zasiedlali na najważniejszych urzędach w tej prowincji Królestwa Polskiego. 8 lutego 1296 Przemysł II został zamordowany podczas nieudanej próby porwania dokonanej z inspiracji margrabiów brandenburskich, z którymi współpracowały zapewne wielkopolskie rody Nałęczów i Zarembów. Miało to miejsce 6,5 km na południowy wschód od Rogoźna we wsi Sierniki. Ciało królewskie porzucono na drodze, gdzie zostało odnalezione przez wiernych rycerzy. Bezpośredni mordercy nigdy nie zostali złapani. O udziale Brandenburczyków w morderstwie istnieje wiele przekonywających dowodów. Należy zgodzić się z Kazimierzem Jasińskim, że przeprowadzenie tak sprawnej akcji nie było możliwe bez udziału w niej osób z otoczenia Przemysła II. Nie można jednoznacznie stwierdzić, czy zdrady dopuściły się, obwiniane przez część źródeł, rody Nałęczów i Zarembów. Bardziej podejrzani są Zarembowie, o których winie pisze Rocznik małopolski. Dodatkowo obciąża ich udział w buncie w 1284, który z pewnością spowodował pogorszenie ich stosunków z Przemysłem II. Do herbu przynależy 97 rodzin.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:55:58

Zgraja
W srebrnym polu błękitna tarcza. W klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/POL_COA_Zgraja.svg/200px-POL_COA_Zgraja.svg.png

Herb ten zwany też jest Kunraczyc. Nie któży heraldycy uważają go za odmianę herbu Janina. Pierwsza wzmianka o herbie pochodzi z roku 1384. Do herbu należą rodziny: Gniewski, Gromek, Kanimir, Zgraja, Zieleniewski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:56:54

Zerwikaptur
W polu srebrnym trzy szare głowy kozie w słup. W klejnocie trzy pióra strusie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f5/POL_COA_Zerwikaptur.svg/200px-POL_COA_Zerwikaptur.svg.png

Pieczęci jak i zapisek średniowiecznych brak. Herb znany z Klejnotów Długoszowych, herbarzyka Ambrożego i roli Lankorońskiego. Rody herbu Zerwikaptur zamieszkiwały w ziemi krakowskiej, podlaskiej i na Mazowszu. Do herbu przynależą rodziny: Bionetowski, Cieszkowski, Ciszkiewicz, Dobrogwił, Drogosław, Kasperowicz, Koziegłowski, Minołgański, Pasiowski, Podbipięta, Połłupięta, Tyniewicki, Zbigwicz, Zerwikaptur, Zgleczewski.

Piotr Konstanty Petrowicz - 2014-03-22 07:57:15

Zendrowicz
W polu czerwonym, półpierścień złoty barkiem do góry. Nad nim, krzyż kawalerski złoty. W klejnocie, kruk z pierścionkiem w dziobie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/19/POL_COA_Deszpot.svg/200px-POL_COA_Deszpot.svg.png

Herb znany też pod nazwą Derszpot. Po raz pierwszy, herb pojawia się w źródłach w XVI wieku - w Herbach rycerstwa polskiego Paprockiego i Orbis Polonus Okolskiego, a także w Kronice Bielskiego. Nie zachowały się z tego okresu barwy godła, zaś herb występuje pod nazwą Zienowic. Rekonstrukcja barw pojawia się u Kaspra Niesieckiego. Herbem pieczętują się rodziny: Despot, Deszpot, Kibort, Kijek[potrzebne źródło], Kijek-Kostrzeński, Kostrzeń, Kostrzeński, Kostrzyński, Łopatyński, Mładanowicz, Zejnowicz, Zenowicz, Zieniewicz, Zienowicz, Żyniew.

green coffee bramy garażowe hormann lublin, napędy Piaski pola namiotowe