Artur Ogończyk - 2011-09-18 20:22:39

Ogród Zoologiczny

Ogród został urządzony na terenie Miasta Grodźca i wyposażony w pełną infrastrukturę techniczną oraz budynki, gdzie są przetrzymywane oraz eksponowane publiczności zwierzęta gatunków dziko żyjących. Ogród ma pełnić przede wszystkim rolę edukacyjną i rekreacyjną, jednak jako nowoczesna placówka mają też bazę naukową potrzebną do systematycznych badań nad hodowanymi gatunkami.



http://www.subiektywnyprzewodnik.pl/wp-content/uploads/2011/05/DSC02184.jpg

Artur Ogończyk - 2011-09-18 20:35:38

Paw Zwyczajny

Duży ptak grzebiący z rodziny kurowatych. Jako ptak hodowlany często spotykany w kolekcjach na całym świecie. Samiec bardzo barwny. Głowa i szyja oraz pierś i brzuch błękitne, z metalicznym połyskiem, na głowie czub z piór tworzący koronę, grzbiet zielony z metalicznym połyskiem, skrzydła brązowe z czarnymi prążkami. Właściwy ogon stosunkowo krótki, biało-brązowy. To co nazywa się "pawim ogonem" to w rzeczywistości tren utworzony przez wydłużone pióra pokryw nadogonowych. Na końcówce brązowozielonych piór znajdują się "pawie oka", na które składają się koncentryczne kręgi: czarny, niebieski, płowy i żółty. Samice mają wierzch ciała brązowawy, spód jasny. Nie posiadają trenu, mają natomiast koronę na głowie. Tren samca osiąga ostateczną długość między 3 a 6 rokiem życia. Pawie tworzą haremy, w których na jednego samca przypada 2 do 5 samic.

http://mobini.pl/upload/files/129/526/125/187/779/094_paw.jpg

Artur Ogończyk - 2011-09-21 10:38:00

Niedźwiedź Brunatny

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych. Sierść niedźwiedzia brunatnego jest, jak sama nazwa wskazuje, ciemnobrązowa, choć niektóre jego podgatunki mogą mieć futro jaśniejsze. Niedźwiedź jest potężnie umięśniony i bardzo silny. W pozycji wyprostowanej mierzy - w zależności od płci - od 1,8 m do 3 m. Waga poszczególnych osobników waha się od 200 do 800 kg. Niedźwiedzica wydaje na świat co dwa lata dwoje-troje niedźwiadków. Ciąża trwa około 8 miesięcy. Poród następuje zwykle między grudniem a lutym. Niedźwiedź żyje średnio 20-25 lat. W niewoli jednak może osiągnąć wiek 40 lat. Jest wszystkożerny: żywi się nasionami, grzybami, dżdżownicami, ślimakami, jajami ptaków, chętnie zjada miód, poluje także na zwierzynę leśną, łowi też ryby. Żyje w puszczach, w tajdze, w zalesionych rejonach górzystych. Zamieszkuje Europę Północną i Azję. Obecnie żyje na świecie około 200 tysięcy niedźwiedzi brunatnych.
Zamieszkiwał pierwotnie całą Europę. obecnie największym skupiskiem w Europie jest Rumunia, gdzie żyje około 5500 niedźwiedzi. Występuje w lasach górskich, w Eurazji i Ameryce Północnej, aż do północnego Meksyku. Przysmakiem niedźwiedzi są łososie i inne ryby, a także słodycze, np. miód. Są to jednak zwierzęta wszystkożerne więc nie pogardzą także dużymi ssakami, jak łosie i jelenie, gryzoniami, ptakami, ptasimi jajami, owocami, nasionami, grzybami, dżdżownicami, ślimakami, a w przypadku braku innego pożywienia także trawą. Z braku produktów naturalnych może wyrządzać znaczne szkody wśród bydła i zwierzyny leśnej. Głodny może także atakować ludzi w celu zdobycia ich pokarmu lub nawet ludzkiego mięsa.

http://www.tapeciarnia.pl/tapety/normalne/29512_niedzwiedz.jpg

Artur Ogończyk - 2011-09-21 10:43:07

Niedźwiedź Malajski

Gatunek drapieżnego ssaka lądowego z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae), najmniejszego i jednego z najrzadziej występujących gatunków niedźwiedzi, a zarazem jeden z najsłabiej poznanych. Po raz pierwszy został opisany naukowo pod nazwą Ursus malayanus, następnie zaklasyfikowany do rodzaju Helarctos jako jedyny jego przedstawiciel. Występuje w lasach deszczowych Azji – od wschodnich Himalajów, Birmy i Tajlandii po prowincję Syczuan w Chinach i – na południe – Malezję, Sumatrę i Borneo. Dokładne granice zasięgu jego występowania nie są znane. W Singapurze wyginął.
Dorosłe osobniki nie są większe od dużych psów. Ważą zaledwie 35 kilogramów, przy ok. 70 cm wysokości w kłębie i 1,2-1,5 metra długości ciała. Samce są o 10-20% większe od samic. Charakterystyczną cechą niedźwiedzi malajskich jest żółtopomarańczowa plama na piersi przyjmująca zwykle kształt litery U. Mają krótką, lśniącą sierść, która idealnie pasuje do gorącego klimatu lasów deszczowych.
Niedźwiedzie malajskie. Zoo w Medan (Indonezja)
Niedźwiedzie malajskie są świetnymi wspinaczami. Wchodzenie na drzewa ułatwiają im długie, zakrzywione pazury i nieowłosione stopy zapewniające lepszy chwyt. Podczas wspinaczki potrafią objąć nawet bardzo gruby pień drzewa. Nie zapadają w sen zimowy. Są aktywne nocą. Na drzewach spędzają nie tylko większość dnia, lecz budują także gniazda noclegowe. Śpią na wysokości 2-7 metrów. Żywią się głównie owadami, miodem dzikich pszczół oraz nektarem kwiatowym, który zlizują długim jęzorem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/Sun_bear_medan_old_zoo.JPG/800px-Sun_bear_medan_old_zoo.JPG

Artur Ogończyk - 2011-09-21 10:53:32

Baribal

Niedźwiedź amerykański, zwany też niedźwiedziem czarnym to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae). Najbardziej rozpowszechniony w Ameryce Północnej (od północnej Kanady do Florydy i Meksyku). Masywna budowa ciała, długość ciała samców 140-200 centymetrów, samic 120-160 centymetrów. Masa ciała samców 47-409 kilogramów, samic 39-236 kilogramów. Sierść czarna czasem wpadająca w brąz. Nazwa angielska black bear, czyli "czarny niedźwiedź" nie w pełni odpowiada faktycznej barwie tych zwierząt, które mogą mieć sierść od czarnej po płową, zwaną tu cynamonową. Baribale znakomicie wspinają się na drzewa, zwłaszcza gdy szukają bezpiecznej kryjówki. Drapieżnik zapada w lekki sen zimowy, w czasie którego samica rodzi 2-3 młode. Normalna temperatura ciała tych zwierząt to 38 °C. Fizjologicznie liczba skurczów serca na minutę wynosi ok. 55.

http://www.zdjecia-zwierzat.com/n/brunatny-niedzwiedz-las-baribal.jpeg

Artur Ogończyk - 2011-09-21 11:12:17

Niedźwiedź Polarny

Gatunek dużego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych, zamieszkującego Arktykę. Jest drapieżnikiem szczytowym w zasięgu swojego występowania. Grube futro i warstwa tłuszczu chronią go przed zimnem. Półprzezroczysta sierść ma zazwyczaj kolor biały lub kremowy, przez co umożliwia zwierzęciu dobry kamuflaż. Skóra jest w rzeczywistości czarna. Niedźwiedź polarny ma krótki ogon i małe uszy, co pomaga mu redukować utratę ciepła. Stosunkowo mała głowa i długie, zwężające się ku tyłowi ciało nadają mu opływowy kształt przydatny do pływania. Jest ssakiem niemal morskim potrzebującym do przetrwania jedynie kawałka pływającego lodu i żywności znajdowanej w wodzie. Jego systematyczna (łacińska) nazwa Ursus maritimus oznacza "niedźwiedź morski". Przystosował się do życia na lądzie, morzu i lodzie.
Niedźwiedzie polarne to jedne z najbardziej imponujących niedźwiedzi. Obok kodiaka są obecnie największymi żyjącymi drapieżnikami lądowymi. Samce mogą ważyć dwa razy tyle co tygrys syberyjski. Większość dorosłych samców waży 300-700 kg i osiąga długość 2,4-3,0 metry. Wysokość w kłębie wynosi natomiast 1,3-1,5 metra. Stojąc pionowo, dorosły samiec może osiągnąć wysokość do 3,35 metra. Samica jest zwykle dwa razy mniejsza i waży w granicach 150-300 kilogramów, mierząc 1,9-2,1 metra długości. Po urodzeniu, młode niedźwiadki ważą tylko 600-700 gramy. Największy niedzwiedź to rekordowy duży samiec ważący 1002 kilogramy, zabity w Kotzebue Sound w północnowschodniej Alasce.

http://www.zycie.ca/wp-content/uploads/2009/12/polar_bear1.jpg

Artur Ogończyk - 2011-09-21 11:21:31

Gryzli

Podgatunek niedźwiedzia brunatnego należącego do rodziny niedźwiedziowatych. Zamieszkuje Amerykę Północną w jej zachodniej części, występuje również w Górach Skalistych. Długość ciała dochodzi do ponad 3 metrów, masa do 700 kilogramów. Ubarwienie sierści brązowe z szarym lub srebrzystym nalotem. Wszystkożerny, odżywia się głównie pokarmem roślinnym, padliną, drobnymi zwierzętami, poluje także na większe ssaki, przy czym ofiarą jego pada również wyraźnie mniejszy baribal, zwany niedźwiedziem czarnym.

http://3.s.dziennik.pl/pliki/2193000/2193315-grizzly-882-660.jpg

Artur Ogończyk - 2011-09-21 11:34:41

Panda Wielka

Niedźwiedź bambusowy (Ailuropoda melanoleuca). Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae). Panda wielka zamieszkuje lasy bambusowe na wysokości 1600-3500 m n.p.m. (zimą schodzi do 800 m n.p.m.). Jej przynależność do drapieżnych nie ulega wątpliwości, lecz w rzeczywistości zwierzę odżywia się prawie wyłącznie pędami bambusa, choć – podobnie jak większość zwierząt drapieżnych – nie gardzi jajami i gryzoniami, które zjada wraz z pokarmem roślinnym. Panda je bardzo dużo – na dobę potrzebuje ok. 38 kilogramów paszy. Przez długi czas była zaliczana do rodziny szopowatych jako odległy krewny pandy małej, jednak badania genetyczne wykazały, że panda wielka jest spokrewniona z niedźwiedziami, od których oddzieliła się we wczesnym rozwoju rodziny niedźwiedziowatych. Jej najbliższym krewnym jest niedźwiedź andyjski.
Pandy zwykle żyją samotnie. Zajmują one rewir o powierzchni 4-6 km². Wędrują po swoim terytorium w poszukiwaniu nowych pędów bambusa powoli, aby oszczędzać energię. Najbardziej aktywne są o świcie i zmierzchu, lecz spotyka je się także w nocy i w dzień. Terytoria samców i samic są jednakowej wielkości. Są to niewielkie powierzchnie porównywalne do terytoriów niedźwiedzia brunatnego. Pandy jednak nie przemierzają regularnie całego terytorium. Dorosłe samice zachowują odstęp między swoimi terytoriami, który wynosi około 30 hektarów, natomiast samce nie wahają się zbliżyć do innego przedstawiciela gatunku podczas swoich wędrówek.

http://www.emonety.pl/upload/editor/flora%20i%20fauna/Giant_Panda_2004-03-2.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-24 12:37:36

Renifer

Ssak z rodziny jeleniowatych, zamieszkujący arktyczną tundrę i lasotundrę w Eurazji i Ameryce Północnej. Długość ciała samicy (łani) wynosi około 162-205 cm, a masa ciała od 60 do 170 kg. Natomiast samiec (byk) waży od 100 do 318 kg. Długość jego ciała wynosi od 180 do 214 cm. Wysokość w barkach obu płci dochodzi do 130 cm. Ma gęste uwłosienie, z długą grzywą na szyi. Wyjątkowo gęsta sierść chroni przed mrozem. Pysk również jest owłosiony, co zapewnia ochronę przed zimnem podczas żerowania w śniegu. Latem futro renów przybiera kolor szarobrązowy, zimą białawy. Nogi kończą się mocnymi, szeroko rozstawionymi racicami, ułatwiającymi poruszanie się po śniegu i bagnistym terenie.

U obu płci występuje okazałe poroże, nieco mniejsze u samic. Różni się ono od poroża innych jeleniowatych - jest półkoliście zakrzywione i zakończone rozgałęzieniami. Renifery co roku zrzucają poroże - samce na przełomie listopada i grudnia, samice i młode - późną zimą lub wczesną wiosną. Następnie tworzy się u nich nowe poroże.

Renifery potrafią długo i wytrwale biegać. Większość roku spędzają na wędrówkach, zimą schodzą na południe do zalesionych okolic, na wiosnę wracają do tundry. Samice i ich potomstwo żyją stadnie, ale dorosłe samce poza okresem rui prowadzą samotny tryb życia. Długość życia reniferów dochodzi do 20 lat.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/af/20070818-0001-strolling_reindeer.jpg/800px-20070818-0001-strolling_reindeer.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-24 15:05:55

Wapiti

Gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych, do niedawna uznawany za podgatunek jelenia szlachetnego, do którego wapiti jest bardzo podobny. Nazwa wapiti początkowo dotyczyła podgatunków północnoamerykańskich, później używana była dla podgatunków zamieszkujących lasy strefy umiarkowanej Ameryki Północnej, głównie Góry Skaliste oraz wschodnią część Azji. Na podstawie badania DNA stwierdzono wyraźne różnice pomiędzy wapiti a jeleniem szlachetnym, wystarczające, aby uznać wapiti za odrębny gatunek. Dalsze badania wykazały występowanie trzech grup populacji wapiti: północnoazjatycko-amerykańską, południowoazjatycką i wschodnioazjatycką. Został introdukowany w Nowej Zelandii i Argentynie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Cervus_canadensis2006.jpg/800px-Cervus_canadensis2006.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-24 15:28:13

Jeleń Szlachetny

Gatunek dużego ssaka lądowego z rodziny jeleniowatych. Jego liczne podgatunki zamieszkują Europę (część Półwyspu Skandynawskiego, Europa Środkowa i południowa), Azję (od Morza Czarnego do Morza Ochockiego i Morza Japońskiego), północną Afrykę. W Afryce żyją tylko na północy, dochodząc na południe do Sahary. Introdukowany w Ameryce Południowej, Australii i Nowej Zelandii. Jelenie ubarwione są zazwyczaj jednolicie, tylko młode są cętkowane na bokach i grzbiecie. Latem brązowopłowe do rudawego, zimą szarawe, z ciemniejszym karkiem u samców. Na szyi mają dłuższe włosy tworzące rodzaj grzywy zachodzącej na kłąb. Jeleń szlachetny może osiągać 2,5 metra długości i wysokość w kłębie do 1,5 metra. Waga dużego jelenia dochodzi do 350 kilogramów (maksymalnie 497 kg). Masa ciała jeleni waha się w granicach 150-160 kilogramów.

http://ssakipolski.blox.pl/resource/jelen.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-24 15:50:36

Łoś

Największy współcześnie żyjący gatunek ssaka kopytnego z rodziny jeleniowatych, wyróżniający się charakterystycznym porożem i wyjątkowo długimi kończynami. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Alces. Żyje w podmokłych lasach północnej Eurazji i Ameryki Północnej. Pierwotne łosie pojawiły się w Eurazji pod koniec pliocenu lub w plejstocenie. Skamieliny najbardziej spokrewnionych ze sobą jeleniowatych przypominających dzisiejsze łosie zaliczane są do rodzajów Cervalces, Libralces i Alces. Współczesny Alces alces wywodzi się prawdopodobnie od Alces latifrons. Obecny zasięg występowania łosia obejmuje północną strefę lasu borealnego (tajga) i tundrę półkuli północnej. W Ameryce Północnej jest spotykany na Alasce, w Kanadzie i w północnych Stanach Zjednoczonych. W Eurazji występuje od Półwyspu Skandynawskiego po wschodnie wybrzeża Azji (skąd przedostał się do Ameryki Północnej. Łoś zasiedla leśne i zakrzewione tereny podmokłe, bagna, mokradła, torfowiska, trzęsawiska, tereny zalewowe, nad jeziorami i rzekami. Przed nadejściem zimy przenosi się na wyżej położone tereny, do lasów iglastych. Porusza się powoli i niezgrabnie, zwykle inochodem. Może biec kłusem z prędkością 30 km/h, a na krótkich dystansach 60 km/h. Nigdy nie galopuje. Na mokrym gruncie (bagnie) porusza się hałaśliwie, głośno chlapiąc, ale na suchym lądzie potrafi przemieszczać się bardzo cicho. Jest bardzo zwrotny. Poza okresem godowym rzadko wydaje jakiekolwiek odgłosy.

http://dinoanimals.pl/wp-content/uploads/2013/04/%C5%81o%C5%9B-%C5%82osie-DinoAnimals.pl-04-.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-24 16:06:44

Sarna

Gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych. Jedno z ważniejszych zwierząt łownych Europy. Samica jest nazywana kozą, samiec rogaczem, kozłem, młode zaś koźlętami. Istnieje również łowieckie określenie sarniak na dorosłego samca sarny. Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje Europę, Azję Mniejszą i region Morza Kaspijskiego. W Azji występuje blisko z nią spokrewniona sarna syberyjska, do niedawna traktowana jako podgatunek sarny europejskiej. Zasięgi występowania obydwu gatunków graniczą ze sobą w górach Kaukazu. Jej siedliskiem są równinne i górskie (do 2400 m n.p.m.) rzadkie lasy liściaste i mieszane oraz zarośla. W Europie – oprócz populacji leśnej – występuje populacja polna, która przystosowała się do życia na otwartych terenach uprawnych, łąkach, a nawet w ogrodach w pobliżu osiedli i miast. Sarna ma wysokość w kłębie ok. 75 centymetrów, długość 95-140 centymetrów (w tym tułowia ok. 70 cm), przeciętna masa ciała to ok. 25 kilogramów (koza ok. 10% mniej). Poroże samców (parostki) osiąga 25-30 centymetrów.

http://eagle44.strefa.pl/Sarna%20(Capreolus%20capreolus)_0394.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-25 09:59:47

Muflon

Gatunek ssaków łożyskowych z rzędu parzystokopytnych (Artiodactyla). Pierwotnie występował tylko na Korsyce i Sardynii, ale został introdukowany w wielu miejscach Europy. Przodek owcy domowej. Najmniejszy przedstawiciel dzikich owiec. Czyste muflony bez domieszek obcej krwi występują jedynie na Korsyce i Sardynii. Aklimatyzowano go w wielu miejscach Europy dla celów łowieckich. Na swoim pierwotnym obszarze występowania przystosowany do życia na porośniętych skąpą roślinnością górzystych terenach. Tam na twardym gruncie ścierały się kopyta zwierząt. W wielu miejscach gdzie muflon został introdukowany brak takiej możliwości powoduje u tych zwierząt zbyt duży rozrost racic. Zbyt długie kopyta przeszkadzają zwierzętom się poruszać. Na żer wychodzi zwykle o zmierzchu, lecz tam gdzie nie jest niepokojony muflon pasie się również w ciągu dnia. Jest bardzo sprawnym zwierzęciem: dobrze widzi, w razie potrzeby szybko biega i skacze. Żywi się roślinami zielnymi, liśćmi krzewów i owocami. Zimą zadowala się suchymi liśćmi, korą drzew, gałązkami i porostami.

http://www.cezarykorkosz.pl/galeria/max/_CKO7674.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-25 10:37:31

Kozica

Ssak z rodziny krętorogich (Bovidae), zamieszkujący wysokie góry, takie jak Alpy, Kaukaz, Taurus, Bałkany, Karpaty Wschodnie oraz Tatry. Kozice są zwierzętami stadnymi, żyją w niewielkich stadach zwanych kierdelami, które mają określona strukturę, na czele stoi zawsze doświadczona samica z młodym tzw. licówka, w skład kierdela wchodzą też inne samice z młodymi oraz tzw. roczniaki i dwulatki, samce żyją najczęściej samotnie lub tworzą grupy kawalerskie dołączając się do kierdli jesienią na czas godów. Kozice mają odpowiednie przystosowania do życia w trudnym górskim terenie jak np. dłuższe tylne kończyny, które pozwalają im żerować na stromych zboczach, zwinniej wspinać się w górę stoku, oraz łatwiej przeskakiwać ze skały na skałę, utrudnia to wprawdzie schodzenie w dół, co kozice niwelują przez podkurczanie zadu. Również budowa racic jest bardzo istotna. Kozice posiadają bardzo ruchome racice, co powoduje, że mają nie cztery, ale nawet osiem punktów oparcia, w skrajnych sytuacjach za punkt oparcia mogą służyć ostro zakończone raciczki znajdujące się wyżej racic i na płaskim podłożu nie dotykają one ziemi. Na krawędzi każdej racicy znajduje się rogowy kant, który latem ściera się odsłaniając lepką jak guma podeszwę.

http://foto.recenzja.pl/foty/kozica-220-57536c3b20e66699865100d1c8aabeb4.jpeg

Jakub Pilch - 2011-09-25 11:00:23

Lis Rudy

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae). Występuje na półkuli północnej, w części Azji, w Europie, Ameryce Północnej i północnej Afryce. Największy z lisów z rodzaju Vulpes. Zwierzę dobrze znane, o wydłużonym ciele, wąskim pysku, spiczastych uszach i charakterystycznym długim i bardzo puszystym ogonie. Kończyny krótkie, lecz wytrzymałe, u niektórych podgatunków bardzo cienkie. Barwa futra zależna od zamieszkiwanego rejonu , pory roku i podgatunku, np. u podgatunku skandynawskiego intensywnie rude, a u kaukaskiego srebrzystoszare. Lis jest aktywny po zmroku i w nocy, ale zachowania te mogą się zmieniać w zależności od sytuacji. W biegu może osiągać szybkość 40 km/h. W wysokiej trawie wyskakuje w górę, by móc się rozejrzeć. Żyje samotniczo lub w parach łączących się na całe życie lub tylko na czas rozrodu. Zajmuje rewir o wielkości od 1-10 km². Swoje terytorium znakuje moczem. Czasem obserwuje się rodziny lisie zorganizowane haremowo, z samcem i kilkoma samicami, przy czym miot daje tylko samica α czyli dominująca; u pozostałych dochodzi do zahamowania rui.

http://www.lukaszlukasik.pl/galeria/Ssaki/slides/Lis%20(Vulpes%20vulpes)_0002.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-25 17:36:42

Wilk Szary

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae), zamieszkującego lasy, równiny, tereny bagienne oraz góry Eurazji i Ameryki Północnej. Potrzebuje, jako gatunek o skłonnościach terytorialnych, dużych przestrzeni. Zwykle terytorium zajmowane przez watahę to 100-300 km², ale wielkość ta zależy od dostępności pokarmu i terenu. Może występować współużytkowanie części terenu przez dwie konkurujące watahy. Wilk jest wytrwałym wędrowcem, jest w stanie w dobę pokonać dystans kilkudziesięciu kilometrów. W poszukiwaniu partnerki samiec potrafi w ciągu 2 tygodni przebyć ponad 600 km.
Stada wilków liczą do 20 osobników, zwykle jednak są znacznie mniej liczne, będąc grupą rodzinną składającą się z pary rodzicielskiej, młodych i ewentualnie części wilków z poprzedniego miotu. Watahy mają ściśle określoną hierarchię wewnętrzną. Wilki mają rozwinięty system komunikowania się przy pomocy mowy ciała, odgłosów oraz przy użyciu substancji chemicznych – feromonów i własnych odchodów (znakowanie). Żywią się głównie średniej i dużej wielkości ssakami kopytnymi (jelenie, dziki, sarny), nie gardząc mniejszymi zwierzętami czy padliną, a jeśli stado jest duże, wspólnie polują także na większe ssaki lub ich stada. W sprzyjających warunkach chętnie zjadają ryby. Przy braku pożywienia, lub w okresie wychowywania młodych, zdarza im się atakować zwierzęta hodowlane.
Dawniej wilki były szeroko rozprzestrzenione, lecz ekspansja człowieka wpłynęła na ograniczenie ich populacji. Obecnie w większości państw objęto je ochroną gatunkową. Najwięcej wilków żyje w Kanadzie (50 tys.), w Rosji (30 tys.) i na terenie Alaski (5–7 tys.). W Europie najwięcej wilków występuje w Rumunii (ok. 2,5 tys.). Spotykane są też one na Półwyspie Skandynawskim, w Polsce, Ukrainie, Słowacji, we Włoszech i w innych krajach.

http://imperiumtapet.pl/site_media/wallpaper/2792/image/6022e2dfb8538ee5fbfa.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-26 17:59:26

Jenot

Gatunek drapieżnego ssaka należącego do rodziny psowatych (Canidae). Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Nyctereutes. Występuje w Azji i Europie, choć jego pierwotnym obszarem występowania był Daleki Wschód. Ze względu na swoje wartościowe futro został zaaklimatyzowany na Ukrainie, Białorusi i Litwie. Stąd samorzutnie rozprzestrzenił się po Europie. Obecnie spotykany również w Skandynawii, Rumunii i Niemczech. Długość ciała jenota wynosi 49-70 cm, długość ogona 13-20 cm, masa ciała 5,5-9 kg. Futro puszyste o szarym zabarwieniu, z ciemną pręgą wzdłuż grzbietu. Bardzo charakterystyczne są odstające pasma włosów po bokach głowy – bokobrody. Pysk czarny. Jenot jest drapieżnikiem, ale dużą część jego pożywienia stanowią też rośliny. Poluje głównie nocą. Głównymi ofiarami jego polowań są drobne gryzonie oraz jaja i pisklęta ptaków gniazdujących na ziemi. Nie gardzi także drobniejszą zdobyczą: ślimakami, owadami, skorupiakami i drobnymi kręgowcami. W dzień ukrywa się w norach. Rzadko jednak kopie je sam, przeważnie wykorzystuje nory wykopane przez borsuka lub lisa. Czasami kryje się w dziuplach drzew.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/Nyctereutes_procyonoides_1_%28Piotr_Kuczynski%29.jpg/800px-Nyctereutes_procyonoides_1_%28Piotr_Kuczynski%29.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-26 18:07:29

Borsuk

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych. Borsuk występuje w lasach Eurazji. Za ostoję obiera okolice lesiste, w szczególności lasy mieszane i liściaste z bogatym podszytem, otoczone urodzajnymi polami. Uwielbia przebywać w pobliżu terenów podmokłych i wody. Borsuk jest wszystkożerny, choć wraz z niedźwiedziem brunatnym jest najmniej mięsożernym przedstawicielem rzędu Carnivora. Jest oportunistycznym wszystkożercą, łatwo przystosowując się do zasobów pokarmowych w okolicy siedliska - jego dieta obejmuje wiele roślin i zwierząt. Dżdżownice stanowią najważniejsze źródło pożywienia borsuka; do ważnych należą także duże owady, małe i młode ssaki, padlina, zboża i owoce. Ssaki, na które poluje to m.in. króliki, szczury, myszy, norniki, ryjówki, krety i jeże. Do owadów zalicza się chrząszcze, w tym biegaczowate i gnojarzowate, gąsienice, komarnice oraz gniazda os i trzmieli. Ze zbóż preferuje: pszenicę, owies, kukurydzę oraz sporadycznie jęczmień. Do owoców, które zjada należą: dojrzałe jabłka, gruszki i śliwki, które same spadną na ziemię, jeżyny, borówki, maliny, truskawki, żołędzie, buczynę.

http://lh4.ggpht.com/-7dSR5gOoaEI/S_ZukpnviZI/AAAAAAAAJ9g/A_r-YFCoFUg/_DSC3133lis.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-26 18:14:59

Norka Europejska

Gatunek ssaka z rodziny łasicowatych, dawniej spotykany w całej Europie. Poluje na małe ssaki, płazy, bezkręgowce i ptaki. Norka europejska została wytępiona w większej części Europy jeszcze przed sprowadzeniem jej amerykańskiej, większej oraz sprawniejszej krewniaczki. Budową ciała norka europejska przypomina tchórza jest jednak od niego mniejsza. Jej szyja ma prawie taką samą szerokości co głowa. Norka europejska ma układ zębów: 3131/3132. Samica ma zwykle 4 pary sutków i waży ok. 0,6kg. Samiec osiąga ciężar 0,9 kg. Norki amerykańskie są zwykle cięższe i mogą ważyć nawet do 1,5 kg. Długie ciało norki europejskiej pokrywa połyskujące, ciemnobrązowe lub czarne futro, z białą łatką na szyi. Od norki amerykańskiej różni się budową nóg, które są dłuższe i bardziej nadają się do chodzenia niż pływania. Większość norek ma białe łatki na pyszczku, które są charakterystyczne dla każdego osobnika. Norki europejskie częściej niż amerykańskie mają białe łatki od górnej strony pyszczka. Nieliczne osobniki żyją w pewnych regionach Hiszpanii, Francji, Rumunii, Szwecji.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/29/Mink1.jpg/800px-Mink1.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-26 18:36:07

Kuna Leśna

Zwana tumak to gatunek niewielkiego ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych. Występuje w całej niemal Europie oraz w Azji, aż po Iran i zachodnią Syberię. Kuna leśna podobnie jak większość małych łasicowatych charakteryzuje się długim giętkim ciałem i krótkimi nogami. Sierść jednolicie ciemnobrązowa (łapy i ogon w podobnym kolorze co grzbiet). Strona brzuszna jaśniejsza; na szyi kremowa lub żółtawa plama - nie rozwidlona - co pozwala ją łatwo odróżnić od jej bliskiej krewniaczki kuny domowej. Opuszki palców i stóp owłosione. Pysk wąski, nos czarny. Kuna leśna jest najbardziej aktywna nocą oraz wieczorem, choć czasem również w dzień. Jako kryjówki wybierają najczęściej dziuple w drzewach, przy czym każdy osobnik ma kilka gniazd na swoim terytorium. Opuszczone ptasie gniazda, norki wiewiórek oraz szczeliny skalne są często używane w razie niebezpieczeństwa. Kiedy temperatura spada, kuny wolą spać pod powierzchnią ziemi. Tumaki są samotnikami, poza okresem, kiedy wychowują młode. Terytoria samców są większe niż samic. Areały osobnicze samic nie pokrywają się, podczas gdy areały samców i samic - tak. Zależnie od miejsca występowania wielkość terytorium wynosi około 3-20 km kwadratowych u samców oraz 1,5-6,5 km kwadratowych u samic. Wielkości areału osobniczego zmienia się zależnie od pory roku (zmniejsza się zimą). Terytoria są znaczone wydzieliną z gruczołów okołoodbytowych.

http://jurapolska.pl/jurapolska715.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-26 18:53:56

Tchórz Pospolity

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych, protoplasta fretki. Występuje niemal w całej Europie aż po Ural, oprócz północy i południa Półwyspu Bałkańskiego. Żyje w lasach, zagajnikach i zaroślach. Czasami zasiedla gospodarstwa wiejskie. Długość ciała dochodzi do 30-46 cm, ogona 11-17 cm, masa ciała zróżnicowana; u samców 0,85-1,5 kg, u samic 0,6-0,8 kg. Wierzch ciała ma ubarwienie ciemno brunatne, spód ciała i nogi ciemnobrązowe, niemal czarne, wargi i końce uszu białe. U młodych ubarwienie ciała jest bardzo jasne, niemal białe. Tchórz jest typowym drapieżnikiem. Ze względu na nieduże rozmiary ciała poluje głównie na drobne owady, jaszczurki, płazy, gryzonie, a także ryby. Jesienią żywi się dodatkowo owocami. Jest raczej cichym samotnikiem, prowadzącym skryty tryb życia. Dzień przesypia w wykrotach lub w norach opuszczonych przez inne zwierzęta.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Ilder.jpg/800px-Ilder.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-27 18:13:23

Szop pracz

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny szopowatych, występujący w Ameryce Północnej. Introdukowany w Europie Środkowej i Wschodniej, w tym Polsce. Ma charakterystyczne czarno-białe plamy pod oczami i czarne kręgi na ogonie; z tego powodu hodowany na futro. Szopy łatwo się oswajają i dają tresować, są zatem również chętnie trzymane w domach. Przydomek „pracz” pochodzi od obserwacji zachowania tych zwierząt w europejskich ogrodach zoologicznych; trzymane tam szopy przed spożyciem pokarmu płukały go długo w wodzie; w naturze to zachowanie nie występuje. Szop dobrze pływa, wspina się na drzewa, jest aktywny w nocy.

http://mobini.pl/upload/files/129/524/956/611/624/522_szop_pracz_m.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-27 18:20:45

Zając Szarak

Gatunek ssaków, należący do rzędu zajęczaków i rodziny zającowatych. Ma długość od 35 do 75 cm, wysokość ok. 30 cm, a jego ogon zwany omykiem ma długość 8-10 cm. Waży 3-6 kg. Ogon zająca jest od góry czarny, na spodzie biały. Uszy są dłuższe od głowy. Nogi zająca nazywa się skokami, natomiast uszy – słuchami. Łapy jego są wąskie i twarde, przystosowane do biegania po twardym terenie. Nogi tylne są znacznie dłuższe od przednich. Jego futro (turzyca) ma szarobrązowy kolor, upodabniający go do podłoża. W zimie futro staje się jaśniejsze i bardziej gęste niż w lecie. Zające są wyłącznie roślinożerne. Piją wodę ze zbiorników sporadycznie, najczęściej wystarcza im rosa z roślin, którymi się żywią. Wiosną i latem żywią się niewielkimi nadziemnymi częściami roślin, jesienią mogą zjadać korzonki lub inne podziemne części roślin. W zimie obgryzają gałązki drzew i krzewów, wczesną wiosną zjadają młode pędy. Zające szaraki nie kopią nor. Śpią w nieckach wyciśniętych podczas leżenia, które nazywa się kotlinkami.

http://plfoto.com/zdjecia_new2/2023808.jpg

Jakub Pilch - 2011-09-27 18:36:30

Wiewiórka Pospolita

Gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae). Występuje w Europie i Azji. Osiąga długość ciała 20-24 cm i ogona 17-20 cm, masa ciała 200–300 gramów. Jest typowym zwierzęciem nadrzewnym. Grzbiet ubarwiony ma na kolor od rudego do ciemnobrązowego, spód ciała jest biały. Wiewiórki żyjące w Karpatach i Sudetach mają umaszczenie ciemniejsze – ciemnobrązowe. W zimie wszystkie wiewiórki zmieniają ubarwienie na popielate. Zapasy gromadzi w dziupli, zamieszkuje gniazda ptaków lub buduje je sama. Gniazda te buduje w koronach drzew, zwykle w rozwidleniu gałęzi. Buduje je z trawy i drobnych gałązek i wyściela mchami. Gniazda te mają jeden wejściowy otwór. Jest aktywna w dzień. Jej pożywienie stanowią nasiona, pędy, grzyby, owoce, ale także owady, jaja i pisklęta. Gromadzi zapasy żywności, np. zakopując nasiona – przyczynia się w ten sposób do rozsiewu nasion drzew. Obserwowano też, że na gałęziach drzew suszyła grzyby. Długi, puszysty ogon odgrywa ważną rolę podczas skoków – stabilizuje kierunek lotu.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/02/Eichh%C3%B6rnchen_D%C3%BCsseldorf_Hofgarten_edit.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-04 20:15:50

Tarpan

Gatunek doszczętnie wytępionego dzikiego konia. Zamieszkiwał obszary leśne Europy. Przez niektórych badaczy jest uważany za jednego z przodków konia domowego. Koń mały, liczący w kłębie ok. 130 cm. Maść myszata. Na grzbiecie ciemna, wyraźna pręga przebiegająca wzdłuż kręgosłupa oraz pręgowane nogi, co jest cechą charakterystyczną ras prymitywnych. Grzywa krótka i stojąca.
Tarpany przetrwały do 1780 roku, kiedy to zostały odłowione i umieszczone w zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja. W 1808 roku z powodu panującej biedy zostały one rozdane okolicznym chłopom, tam w wyniku krzyżowania z lokalnymi końmi wykształciła się rasa nazwana przez prof. Vetulaniego konikiem polskim. Ów naukowiec rozpoczął w 1936 roku pracę nad odtworzeniem dzikich tarpanów leśnych w Puszczy Białowieskiej na bazie koni polskich. Obecnie hodowlę tego konia prowadzi Instytut Genetyki i Hodowli Doświadczalnej PAN w Popielnie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Two_Tarpans.jpg/800px-Two_Tarpans.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-04 20:29:55

Bawolec

To antylopa krowia, gatunek dużej antylopy z rodziny krętorogich. Bawolec należy do największych przedstawicieli podrodziny Alcelaphinae. Osiąga długość ciała od 150-245 cm i ciężar od 75-200 kg. Długość ogona wynosi 30-70 cm, a wysokość w kłębie od 1,1-1,5 m. Samice są nieznacznie mniejsze od samców. Skóra bawolców pokryta jest długimi do 25 mm włosami, a ich głowa wąska i wydłużona. Ubarwienie, w zależności od podgatunku, od jasno- do szaro-brązowego. Przedstawiciele obojga płci posiadają lirowato, lub łukowato wygięte rogi o długości od 45-70 cm. Dojrzałość płciową osiągają ok. 1 roku życia. Po ciąży trwającej 214-242 samica rodzi jedno młode. Bawolce żyją od 11 do 20 lat. Są zwierzętami społecznymi. Tworzą zorganizowane stada, które mogą się składać nawet z 300 osobników.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1d/Alcelaphus_caama.jpg/799px-Alcelaphus_caama.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-07 15:52:28

Widłoróg

Gatunek ssaka kopytnego, jedyny żyjący przedstawiciel rodziny widłorogich zamieszkujący Amerykę Północną, ze względu na zewnętrzne podobieństwo do antylop nazywany też antylopą widłorogą. Widłorogi są najszybszymi zwierzętami Ameryki Północnej – na krótkich dystansach (do 1,5 km) osiągają do 95 km/h wykonując przy tym skoki o długości do 6 metrów. Tułów tego zwierzęcia jest pokryty gęstą, rudobrązową sierścią, a na głowie, zadzie, brzuchu, dwóch półksiężycach na szyi i wewnętrznych stronach kończyn – białą. Położone po bokach głowy oczy pozwalają na obserwowanie okolicy podczas posiłku, a długie, szczupłe kończyny umożliwiają szybką ucieczkę. Krótki ogon schowany jest w białej kępce włosów na zadzie nazywanej lustrem. Rogi zbudowane są z substancji budową przypominającej sierść, która rośnie na kostnym rdzeniu. Wierzchnia warstwa jest zrzucana raz do roku, po okresie godowym. Budowa ciała przystosowana do długotrwałego biegu. Mały żołądek i wątroba magazynująca duże ilości glikogenu sprawiają, że antylopa przystosowała się do dużego wysiłku.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/Gabelbock_fws_1b.jpg/800px-Gabelbock_fws_1b.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-07 16:02:30

Gnu Pręgowane

Gatunek kopytnego ssaka z rodziny krętorogich. Żyje w dużych stadach, najczęściej wraz z zebrami, gazelami i żyrafami zamieszkują południową i wschodnią Afrykę. W poszukiwaniu pokarmu odbywają długie wędrówki, w czasie których pokonują wiele przeszkód, np. głębokie rzeki. Wysokość w kłębie wacha się od 130 do 140 centymetrów, a masa ciała u samca wynosi 160 – 270 kg, u  samicy 140 - 260 kg. Gnu pręgowane tworzą stałe stada złożone z samic z małymi albo z samców. Stada samic z młodymi liczą przeciętnie ok. 10 osobników. W sprzyjającym okresie wykazują terytorializm, dopiero w porze suchej przemieszczają się w poszukiwaniu pokarmu tworząc większe skupiska.

http://www.wojtkowski.net/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=14717&g2_serialNumber=6

Jakub Pilch - 2011-10-07 16:05:38

Eland

Największa współczesna antylopa z rodziny krętorogich nazywana też kanną. Zamieszkuje głównie rezerwaty w Afryce na południe od Sahary. Ciało elanda jest pokryte krótką sierścią o kolorze szarobrązowym, jednak na tylnej stronie przednich kończyn widnieją czarne plamy, a po bokach ciała znajdują się pionowe, kremowe pasy. Wzdłuż grzbietu biegnie czarna pręga. Kończyny przystosowane do długich wędrówek zakończone są dwoma palcami pokrytymi racicami. Ruchliwe uszy osadzone na podłużnej głowie wychwytują każdy szelest. Śrubowato skręcone u nasady rogi występują u obu płci. U samców na dolnej stronie szyi zwisa fałd luźnej skóry, a na czole mają kędzierzawą grzywkę. Elandy są zwierzętami stadnymi. W czasie suszy łączą się w grupy liczące od 25 do 70 osobników. Podczas pory deszczowej wędrują niewielkimi grupami w poszukiwaniu pożywienia. Żywią się liśćmi, młodymi pędami oraz świeżą trawą. Nie muszą mieć stałego dostępu do wody, lecz potrzebują wtedy soczystych roślin. W razie braku świeżego pokarmu jedzą korę drzew, owoce i nasiona. Z powodu wysokiej temperatury w dzień najczęściej pasą się nocą.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/fe/Common_eland_mara.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-08 20:54:34

Wielbłąd Dwugarbny

Gatunek tego wielbłąda zwany jest baktrian. Jest to duży ssak parzystokopytny, gatunek wielbłąda występujący zarówno w stanie dzikim na stepach centralnej Azji (Mongolia i Chiny), jak również jako zwierzę hodowlane (Camelus bactrianus). Sądzi się, że baktriany zostały udomowione około 2500 r. p.n.e., prawdopodobnie w rejonie północnego Iranu lub południowo-wschodniego Turkmenistanu, co było niezależne od procesu udomowienia wielbłądów jednogarbnych - dromedarów. Baktrian różni się od dromedara nieco tęższą budową, mniejszymi rozmiarami (w tym - krótszymi nogami) i znacznie obfitszym owłosieniem. Wielbłądy są silnymi zwierzętami przystosowanymi do życia na piaszczystym terenie: mają grubą skórę na kolanach i szerokie kopyta; ich nozdrza mogą się otwierać i zamykać, chroniąc przed wdychaniem piasku. Grube futro pozwala zwierzęciu zachować temperaturę ciała podczas zimnych pustynnych nocy oraz izoluje przed upałem za dnia. Baktriany znane są także ze względu na swą gospodarkę wodną: zwierzę może jednorazowo wypić nawet 120 litrów wody, by przez następnych kilka dni nie pić w ogóle.
Baktriany mają około 2 metrów w kłębie (razem z garbami) i ważą nawet ponad 725 kg. Samce większe od samic. Są one roślinożerne, ich zasadnicza dieta składa się z traw, liści i zbóż. Wiele spośród udomowionych baktrianów jest żywionych przez ludzi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Bactrian_Camel_b_d.jpg/800px-Bactrian_Camel_b_d.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-08 21:10:24

Lama

Udomowiony ssak parzystokopytny z rodziny wielbłądowatych, wraz z gwanako i – blisko z nimi spokrewnionymi alpaką i wikunią – określane wspólną nazwą lamy. Występuje w Ameryce Południowej. Lamy wykorzystywane są głównie jako zwierzęta juczne oraz do produkcji wełny i mięsa. Dorosłe lamy osiągają do 250 kg wagi i 119 cm wysokości w kłębie. Lamy są zwierzętami socjalnymi, z rozbudowanymi zachowaniami grupowymi. Długość ciała wynosi około 120 cm, ogon – 15 cm, wysokość w kłębie – 102-119 cm, masa ciała – 113-250 kg (waga przy urodzeniu – 8-18 kg). Kształt i ubarwienie ciała są różne, od smukłych i długonogich, po bardziej zaokrąglone, z krótszymi nogami, ubarwione od czarnego, niebieskiego, żółtego po białe, często niejednolicie. Lamy przystosowały się do przebywania na dużych wysokościach oraz terenach ubogich w wodę. Hipotezy wyjaśniające te adaptacje sugerują kombinację przystosowań układu oddechowego, krwionośnego i mięśniowego oraz samej krwi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Lama3.jpg/800px-Lama3.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-08 21:18:40

Żyrafa

Parzystokopytny ssak roślinożerny oraz najwyższe z żyjących obecnie zwierząt. Zamieszkuje afrykańskie sawanny na południe od Sahary. Jest spokrewniona z jeleniami i bydłem rogatym, jednak należy do osobnej rodziny żyrafowatych (Giraffidae), razem z najbliższym krewniakiem okapi. Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje tereny Afryki subsaharyjskiej od Czadu po północną Botswanę, Natal i Transwal. Jest to jedyny gatunek, u którego wzrost mierzy się do czubka głowy, nie do kłębu. Samce, większe od samic, osiągają wzrost do ponad 5 metrów i wagę ponad 1300 kilogramów. Rekordowe wymiary zanotowane u samca żyrafy Rotschilda wynosiły 5,87 m wysokości i 2000 kg masy ciała.
Przednie nogi żyrafy są bardzo cienkie i długie, dłuższe od tylnych. Szyja jest oparta na zaledwie 7 kręgach jak u większości ssaków (cały kręgosłup składa się z 24 kręgów). Wzdłuż karku biegnie krótka grzywa. Na głowie 2 do 5 malutkich wyrostków kostnych, okrytych skórą, obecnych u obu płci. Długi ogon jest zakończony pękiem włosów. Ubarwienie od brunatnego lub ciemnordzawego do białego, w ciemne plamy o różnej wielkości i kształcie – ich rysunek stanowi cechę osobniczą, jest stały przez całe życie. Nasilenie koloru jest zależne od pory roku i samopoczucia zwierzęcia. Umaszczenie żyraf stanowi kamuflaż, naśladuje rozproszone światło sawanny.

http://www.nowetapety.pl/screen/zyrafa.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-12 20:51:47

Słoń Afrykański

Gatunek ssaka z rodziny słoniowatych, największy ze współcześnie żyjących gatunków ssaków lądowych. Wcześniej uznawany jako jeden gatunek wraz z afrykańskim słoniem leśnym (Loxodonta cyclotis). Zwierzę stadne, zamieszkuje afrykańską sawannę, lasy i stepy od południowych krańców Sahary po Namibię, północną Botswanę i północną część Afryki. W starożytności wykorzystywane jako zwierzęta bojowe. Samice i młode słonie żyją w stadzie pod przewodnictwem dorosłej samicy, z którą każdy z członków rodziny jest spokrewniony. Młode samce przeganiane są ze stada, kiedy tylko osiągną dojrzałość płciową. Zbierają się później aby prowadzić życie w grupie kawalerów. Dorosłe samce żyją samotnie, dostęp do stada mają tylko przez krótki czas, kiedy samica znajduje się w okresie rui. Pokonując nawet olbrzymie odległości stada nie oddalają się od wody. Słonie nie tylko piją chętnie, ale również uwielbiają się kąpać, najlepiej każdego wieczoru. Po kąpieli słonie obsypują swoją wilgotną skórę piaskiem. Powstała w ten sposób warstwa kurzu i błota pomaga im chronić się przed atakami gryzących owadów. Słonie są wyłącznie roślinożerne. Pożerają różnego rodzaju trawy, liście, mniejsze gałęzie i konary oraz owoce. Nieliczne zęby, jakie posiadają słonie, wykorzystywane są do rozdrabniania pożywienia. Słonie najczęściej umierają śmiercią głodową w 70. roku życia z powodu utraty wszystkich zębów. Uniemożliwia im to dalsze pobieranie pokarmu. Dzienne zapotrzebowanie pokarmowe u większych osobników przekracza 200 kg, a zapotrzebowanie na wodę sięga 190 l w ciągu dnia.

http://gepard.blox.pl/resource/DSC_3251mp.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-12 21:07:09

Lew

Duży, mięsożerny ssak lądowy z rodziny kotowatych. Samiec lwa, łatwo rozpoznawalny po grzywie, może ważyć 150–250 kg. Samice są znacznie mniejsze, ważą 110–160 kg (największe 185 kg) i nie mają grzywy. Samce zajmują się zdobywaniem i obroną terytorium oraz ochroną stada i zapładnianiem samic. Samice polują i opiekują się lwiątkami. Lwy zamieszkiwały niegdyś Afrykę, Azję i Europę, a jeśli uznać lwy amerykańskie za podgatunek Panthera leo – to również Amerykę Północną i Południową. Współcześnie występują tylko w Afryce, gdzie są narażone na wyginięcie i szczątkowo w Indiach, gdzie ich stan liczebny określony został jako krytyczny.
Lwy jako jedyne kotowate żyją w grupach rodzinnych. Stado składa się z 3–30 osobników – spokrewnionych samic, ich potomstwa obojga płci i kilku niespokrewnionych samców, których głównym zadaniem jest obrona terytorium i zapładnianie samic. Każde stado ma swoją własną hierarchię, w której najsłabszy samiec ma rangę wyższą od samic. Samce stale rywalizują o przywództwo nad stadem z innymi lwami i rzadko zdarza się, by samiec lwa żył w jednym stadzie dłużej niż 3 lata. Jeśli przewodzący samiec zostanie pokonany przez innego, odchodzi od stada i z reguły już nigdy do niego nie wraca. Młode samice zwykle pozostają w stadzie na stałe, młode samce opuszczają stado po osiągnięciu dojrzałości płciowej.
Lwy są mięsożercami polującymi głównie na ssaki kopytne, jak antylopy, zebry, gazele, bawoły afrykańskie, żyrafy i guźce oraz sporadycznie młode większych ssaków, takich jak słonie, hipopotamy czy nosorożce. Gdy brakuje pokarmu, zdarza im się napadać na zwierzęta hodowlane, zjadać gryzonie, ptaki czy padlinę, a nawet ludzi.

http://1.bp.blogspot.com/_h_tELBct1x8/TUcT9P3p3vI/AAAAAAAABpc/6Re_xU_vNcU/s1600/Mohatu+lew.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-12 21:18:50

Tygrys

Gatunek dużego, drapieżnego ssaka łożyskowego z rodziny kotowatych (Felidae), największy z żyjących współcześnie czterech wielkich, ryczących kotów z rodzaju Panthera, jeden z największych drapieżników lądowych – wielkością ustępuje jedynie niektórym niedźwiedziom. Dorosłe samce osiągają ponad 300 kg masy ciała przy ponad 3 m całkowitej długości. Rekordowa masa ciała samca tygrysa syberyjskiego wynosi 423 kg. Doskonale skacze, bardzo dobrze pływa, poluje zwykle samotnie. Dawniej liczny w całej Azji, zawsze budzący grozę, stał się obiektem polowań dla sportu, pieniędzy lub w odwecie – z powodu zagrożenia, jakie stanowi dla ludzi i zwierząt hodowlanych. Wytępiony w wielu regionach, zagrożony wyginięciem, został objęty programami ochrony. Największa dzika populacja żyje w Indiach. W niektórych regionach Indii tygrysy są uważane za zwierzęta święte.
Większość tygrysów żyje w lasach tropikalnych oraz na terenach porośniętych przez zarośla trawiaste, trzcinowe i bambusowe. Są bardzo aktywnymi drapieżnikami naziemnymi, rzadko wchodzą na drzewa. Na miejsce odpoczynku najchętniej wybierają cień pod drzewami, a na stepach syberyjskich – rozpadliny skalne.
Tygrys jest mięsożernym drapieżnikiem stojącym na najwyższym poziomie piramidy ekologicznej. Poluje na wszelkie zwierzęta niezależnie od wielkości. Jedynie dorosłe, zdrowe nosorożce i słonie potrafią skutecznie obronić się przed jego żarłocznością, a mimo tego zdarzają się utarczki pomiędzy nimi a tygrysem. Podobnie wyglądają konfrontacje z większymi od tygrysa niedźwiedziami brunatnymi. Chociaż obydwa olbrzymy wzajemnie się unikają.

http://www.tapeciarnia.one.pl/data/media/637/big/tygrys_008.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-13 14:54:25

Lampart

Gatunek ssaka z rodziny kotowatych (Felidae). Czwarty pod względem wielkości kot świata (po tygrysie, lwie i jaguarze). Występuje w Afryce i Azji. Lampart to średniej wielkości kot, posiada okrągłe uszy osadzone na głowie o krótkim pysku. Szerokie łapy wyposażone są w ostre pazury. Sierść jest błyszcząca, na grzbiecie i bokach usiana ciemnymi plamami o wielkości grochu albo orzecha. Plamy te układają się w rozetki bez plamek w środku. Jest to istotna cecha w rozpoznawaniu różnicy między lampartem a jaguarem amerykańskim, gdyż jaguar w środku tych plam posiada dwie, czasem trzy plamki. Zwierzęta te są samotnikami (choć nieraz grupy rodzinne mogą wynosić od czterech do sześciu osobników). Polują w nocy, a za dnia odpoczywają, często drzemiąc wyciągnięte na gałęzi drzewa. Z reguły prowadzą osiadły tryb życia, lecz w poszukiwaniu nowych terenów łowieckich mogą się przemieszczać. Unikają człowieka. Terytorium samca może osiągać od pięciu do czterdziestu kilometrów kwadratowych.
Lamparty charakteryzują się niebywałą zwinnością i siłą. Potrafią wykonywać 6-8-metrowe skoki. W polowaniu za zwierzyną są bardzo zwinne. Potrafią się wspinać i nie boją się stąpać po dość cienkich gałązkach. Niejednokrotnie wciągają wysoko w koronę drzew ofiary trzy razy cięższe od siebie, a nawet młode żyrafy. Choć nie przepadają za wodą, potrafią świetnie pływać. Średnia życia lamparta na wolności to 12 lat. Rekord oficjalny 17 lat. W niewoli żyje nawet do 25.

http://www.africangamesafari.com/lampart.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-13 15:07:42

Jaguar

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Jest największym kotem Ameryki i przedstawicielem rodzaju Panthera (ryczących kotów). Trzeci pod względem wielkości kot po tygrysie i lwie, największy i najpotężniejszy kot półkuli zachodniej.
Mimo że nie jest największym kotowatym, jaguar ma najmocniejszą strukturę szczęk ze wszystkich kotowatych i drugą najpotężniejszą lądowego ssaka. Masa ciała waha się w granicach 90–136 kg u samców i 50–90 kg dla samic, z dużymi wariacjami wielkości w zależności od podgatunku. Największe okazy udokumentowano na mokrych sawannach, podczas gdy żyjące w bardziej zalesionych regionach jaguary są zazwyczaj mniejsze. Jest bardzo umięśnionym kotem ze stosunkowo krótkimi, masywnymi kończynami i potężnie zbudowaną klatką piersiową. Ten cętkowany kot jest bardzo podobny do lamparta (od którego można go odróżnić po tym, że rozetki jaguara mają w środku czarną plamkę), pomimo mocniejszej budowy ciała jego zachowanie i cechy siedliska są bliższe tygrysowi.
Jaguar preferuje samotniczy tryb życia. W ciągu dnia wyleguje się w jaskiniach lub innych zacisznych miejscach. Samiec patrolując swoje rozległe terytorium oznacza je moczem, informując inne samce o swojej obecności. W okresie godowym dochodzi do walk pomiędzy samcami. Jest zwierzęciem aktywnym w nocy. Tak jak wszystkie inne koty ma zdolność doskonałego widzenia w mroku.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/On%C3%A7a_pintada.jpg/800px-On%C3%A7a_pintada.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-13 15:27:14

Czarna Pantera

Odmiana leoparda. Są to osobniki melanistyczne, czyli zawdzięczające swoją barwę większej ilości pigmentu (melaniny) która powoduje czarne zabarwienie skóry i jej wytworów (t.j. sierści). Jednak przy dobrym świetle można zauważyć charakterystyczne cętki.


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Jaguar.jpg/800px-Jaguar.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-13 15:43:01

Irbis

Zwany też panterą śnieżną, to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych (Felidae), występujący na terenach Azji Środkowej. Żyje w Himalajach i na Wyżynie Tybetańskiej oraz środkowej Azji. Zamieszkuje stepy, lasy i góry do 6 000 m n.p.m. w lecie i ok. 600 m n.p.m. w zimie. Zwykle przebywa nad granicą lasu. Ma krępe, dość krótkie łapy i długi, gruby ogon. Głowa i tułów mierzą 75-140 cm, ogon 70-100 cm. Irbis waży 35-70 kg. Na białokremowej lub szarawej na grzbiecie i białej na brzuchu sierści widnieją czarne lub ciemnobrunatne rozetki i plamy. Długie i gęste futro doskonale kamufluje zwierzę.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/Panth%C3%A8re_des_neiges_Thoiry_19802.jpg/800px-Panth%C3%A8re_des_neiges_Thoiry_19802.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-13 16:09:09

Żbik

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych, po raz pierwszy opisany przez Karola Linneusza w 1758 roku (pod nazwą Felis catus), na podstawie wyglądu kota domowego. Obecną nazwę nadał żbikowi w 1775 roku niemiecki przyrodnik Schreber, który w Niemczech obserwował zwierzę w naturze. Żbik zamieszkuje gęste lasy obszarów górskich. Najlepiej czują się na skraju kompleksów leśnych. Znajdując schronienie wśród drzew, a polując na terenach otwartych: łąkach, śródleśnych polanach, na polach. Żbiki żywią się małymi ssakami, gryzoniami, ptakami, rybami, żabami, małymi sarnami, jelonkami i jagniętami, a czasem nawet polują na owady. Długość tułowia żbika wynosi 37-90 cm, a ciężar ciała 3,5 kg (samice); 5 kg (samce)

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/European_Wildcat_Nationalpark_Bayerischer_Wald_02.jpg/800px-European_Wildcat_Nationalpark_Bayerischer_Wald_02.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-15 15:42:47

Fossa

Fossa to ssak z rodziny Eupleridae. Zamieszkuje zalesione tereny Madagaskaru. Ma 60-85 cm długości, do 10 kg wagi i około 37 cm wysokości w kłębie. Samice są mniejsze. Sierść jest brązowawa. Ogon jest porównywalny do długości ciała. Fossa ma podłużny pysk, małe, zaokrąglone uszy oraz wąsy. Zwierzęta te prowadzą głównie nocny tryb życia. Fossy nie polują w stadach, żywią się głównie małymi kręgowcami. Są bardzo zwinne, skaczą z drzewa na drzewo. W okresie godowym są agresywne. Żyją do 60 lat.

http://4.bp.blogspot.com/-kzEzvPtjwNY/TWXCHzZNMWI/AAAAAAAABDg/nbl-KFWFzsY/s1600/fossa5_large.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-15 15:58:06

Serwal

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Jest spotykany na południe od Sahary. Niegdyś zamieszkiwały również okolice gór Atlas w północno-zachodniej Afryce, ale nie widziano ich tam od 20 lat. Najchętniej żyją na terenach porośniętych wysoką trawą, z łatwym dostępem do wody. Nie występuje w lesie tropikalnym ani na terenach pustynnych. Jest kotem średniej wielkości. Ma smukłe ciało osadzone na długich kończynach. Na małej głowie, osadzonej na długiej szyi, znajdują się duże uszy, które wychwytują każdy dźwięk. Sierść serwala jest jasnożółta, ozdobiona czarnymi cętkami. Dość krótki, sięgający pięt ogon zdobią czarne plamki i pierścienie. Nogi serwala przypominają kończyny geparda, ale mają inne zadanie do spełnienia. Są one najdłuższe w stosunku do wielkości ciała u kotów. Gepard posiada długie kości przedramienia, które sprawiają, że jest świetnym sprinterem. Serwal za to ma długie stopy, co czyni z tego kota wspaniałego skoczka a także zwiększa zakres widoczności w bardzo wysokich trawach, w których czuje się zdecydowanie najlepiej. Masa ciała serwala wynosi 9-18 kg.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Serval_in_Tanzania.jpg/800px-Serval_in_Tanzania.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-17 12:14:51

Diabeł Tasmański 

Gatunek torbacza z rodziny niełazowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Sarcophilus. Ma ciało średniej wielkości, jest krępy, przysadzisty, ma serdelkowaty ogon, w którym magazynuje tłuszcz i z dużą głowę, co zapewnia największą siłę zgryzu w stosunku do masy ciała wśród żyjących ssaków. Wyjątkowo jak na torbacza ma przednie nogi dłuższe niż tylne. Długie wąsy czuciowe znajdują się na pysku i w kępce na czubku głowy. Ma jeden zestaw zębów rosnących powoli przez całe życie.
Jest największym torbaczem drapieżnym, a także padlinożercą. Charakterystyczny dla niego jest smród, gdy jest przestraszony, głośne wrzaski (stąd nazwa) i zawziętość w czasie pożywiania się. Osiąga prędkość 13 km/h. Spotykany we wszystkich środowiskach, ale najbardziej lubi lasy. Zanim wytępiono wilka workowatego, żywił się przede wszystkim resztkami z tego, co upolował wilk. Zwierzę aktywne głównie w nocy – słuch jest jego dominującym zmysłem, posiada też bardzo czuły węch, ma natomiast trudności w dostrzeganiu obiektów nieruchomych. Na ogół samotnik. Średnia długość życia szacowana na 6 lat. Samica ma dobrze rozwiniętą torbę, młode (w liczbie ok. 4) rodzą się na początku australijskiej zimy.

http://grafik.rp.pl/grafika2/414942,425087,9.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-17 12:24:36

Jeżozwierz Afrykański

Gatunek gryzonia z rodziny jeżozwierzowatych. Jego zasięg obejmuje obszar od Sycylii, Albanii i północnej Grecji przez Afrykę Północną do Tanzanii i północnego Konga. Duży gryzoń o długości ciała 60-93 cm, ogona 8-17 cm. Osiąga masę ciała 10-15 kg. Jest największym gryzoniem żyjącym współcześnie w Afryce. Futro pasiaste w kolorze brunatnym i żółtawym. Na grzbiecie i ogonie występują kolce do 40 cm długości[6]. Prowadzi nocny tryb życia. Żyje samotniczo lub w parach, zmieszkując suche i skaliste tereny. Jest roślinożerny. Żywi się korą, korzeniami, bulwami, kłączami, cebulkami, opadłymi owocami i roślinami uprawnymi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Hystrix_cristata_qtl1.jpg/800px-Hystrix_cristata_qtl1.jpg

Jakub Pilch - 2011-10-17 12:35:48

Mrówkojad

Rodzina ssaków łożyskowych. Ssaki należące do tej rodziny występują w Ameryce Południowej i Środkowej (od Argentyny po południowy Meksyk). Są to średnie i duże ssaki o gęstym futrze, długim ogonie i wydłużonej głowie zakończonej wąskim ryjem. Przednie kończyny cztero- lub pięciopalczaste, zakończone potężnymi, hakowatymi pazurami. Długi język pokryty jest lepką śliną wydzielaną intensywnie przez duże ślinianki. Czaszka rurkowata, zęby nie występują. Mrówkojady prowadzą naziemny lub nadrzewny tryb życia. Cechują się powolnym metabolizmem i stosunkowo niską temperaturą ciała. Mają dobrze rozwinięty zmysł węchu. Żyją pojedynczo lub w parach. Mrówkojady są owadożerne, są znakomicie przystosowane do wyjadania mrówek z gniazd. Ich zęby uległy całkowitej redukcji, wykształcił się natomiast długi lepki język i potężne pazury umożliwiające rozgrzebywanie mrowisk i termitier. Podstawowym pokarmem mrówkojadów są mrówki i termity, nie gardzą jednak również pszczołami i ich miodem. Mrówkojad wielki preferuje mrówki, oba gatunki tamanduy preferują termity nadrzewne, a mrówkojadek woli mrówki nadrzewne.

http://1.bp.blogspot.com/-gvuX_j9RtLk/Tu4BSIpPwRI/AAAAAAAABGA/q4A2A_stzWY/s1600/mrowkojad.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-12 14:01:45

Waran z Komodo

Gatunek gada z rodziny waranów nazywany smokiem z Komodo. To największa współcześnie żyjąca jaszczurka odkryta w 1910 roku.     Głowa duża i szeroka, szyja gruba i masywna, baryłkowaty tułów, ogon gruby u nasady, a w dalszej części bocznie spłaszczony, równy połowie długości ciała. Szeroka szczęka uzbrojona w 60 zębów. Ciało pokryte ziarnistymi łuskami. Grzbiet ciemnobrązowy, pokryty czarnymi plamkami. Długość ciała dochodzi do 2,5 - 3,0 metrów (rekordzista – 3,65 m). Masa ciała sięga 150 kg. Samice są mniejsze od samców.
Aktywny w dzień, a noc spędza w wygrzebanych przez siebie norach. Poluje z zasadzki, do upatrzonej zdobyczy zakrada się od tyłu. Atakując mniejszą zdobycz, może rzucić się wprost do jej szyi; większą ofiarę (np. jelenia czy dziką świnię) stara się powalić na ziemię (m.in. przy użyciu potężnego ogona, którego siła uderzenia równa się sile 2 ton), a następnie rozedrzeć na strzępy lub doprowadzić do jej wykrwawienia. Pokarm stanowią większe kręgowce, głównie ptaki i ssaki (konie, bawoły wodne, świnie, jelenie, kangury) odnotowano także kilka śmiertelnych ataków na ludzi, warany są także kanibalami. Warany z Komodo nie mają wrogów naturalnych w ogniwie pokarmowym, jedynym zagrożeniem dla młodych waranów są dorosłe osobniki.

http://kolumber.pl/upload/photos/0041/8948/88392301e486b6e4bb0cb44b7d9415c2_big.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-13 20:48:06

Hipopotam Nilowy

Gatunek dużego, przeważnie roślinożernego ssaka, należącego do rodziny hipopotamowatych (Hippopotamidae), w obrębie której wyróżnia się dwa współcześnie żyjące gatunki (drugim jest dużo mniejszy hipopotam karłowaty). Hipopotam nilowy zasiedla rzeki i jeziora w Afryce na południe od Sahary do 2000 m n.p.m. Z powodu swoich rozmiarów hipopotamy są trudne do zważenia na wolności. Większość oszacowań ich masy pochodzi z akcji odstrzałów przeprowadzanych w latach 60, XX wieku. Średnia masa dorosłych samców wynosi 1500-1800 kg. Długość zębów osiąga max. 30 cm. Samice są mniejsze od samców, ich średnia masa wynosi 1300-1500 kg. Starsze samce są dużo większe i mogą ważyć ponad 3000 kg. Osiągają maksymalną masę pod koniec życia; samice osiągają maksymalny ciężar ciała w wieku około 25 lat.
Hipopotamy osiągają średnio 3,5-5 metrów długości i 1,5 metra wysokości w kłębie. Głowa może ważyć do 225 kilogramów. Zwierzęta potrafią rozwierać paszczę do szerokości jednego metra. Hipopotamy są podobnej wielkości co nosorożce białe, dlatego trudno ocenić który z tych ssaków jest największym zwierzęciem lądowym po słoniach. Chociaż są pokaźnych rozmiarów, potrafią biec na lądzie szybciej, niż człowiek. Ich szybkość ocenia się na 30 km/h do 40 km/h, lub nawet 50 km/h. Hipopotamy mogą szybko biec tylko na krótkich dystansach (do kilkuset metrów). ługość życia ocenia się na 40 do 50 lat.
Oczy, uszy i nozdrza są umieszczone wysoko na sklepieniu czaszki. To pozwala na prawie całkowite zanurzenie ciała w wodzie i błocie w tropikalnych rzekach. Podczas zanurzenia stygną, co zapobiega oparzeniom słonecznym. Ich charakterystyczna budowa anatomiczna jest adaptacją do ziemno-wodnego trybu życia. Szkielet jest przystosowany do obciążeń związanych z dużą masą zwierzęcia. Hipopotamy, w porównaniu do reszty megafauny mają krótkie i małe nogi – ponieważ woda w której żyją redukuje ich ciężar przez wypór ciała. Podobnie do innych ssaków żyjących w wodzie, hipopotam prawie nie posiada owłosienia (oprócz szczeciny na pysku i ogonie). Charakteryzuje się długimi kłami i czterema palcami połączonymi błoną pławną.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/4b/Hipopotam_-_Warszawski_Ogrod_Zoologiczny.JPG

Jakub Pilch - 2011-11-13 20:56:51

Nosorożec Biały

Gatunek ssaka nieparzystokopytnego z rodziny nosorożców. Jest to największy z żyjących obecnie nosorożców, a także największe – oprócz słoni – współczesne zwierzę lądowe. Uzbrojony jest w dwa rogi. Pierwszy osiąga długość do 1,5 metra. Na wolności nosorożce białe mogą żyć nawet do 40 lat. Nie są tak agresywne jak nosorożce czarne. Mogą biec z prędkością 45 km/h. Jako że nosorożec biały żywi się prawie wyłącznie krótkimi trawami, preferuje biotopy sawannowe. Areał osobniczy zajmuje od 3 km² (samce) do 20 km² (samice).
Większość dnia nosorożce spędzają ukryte w cieniu, by nie przegrzewać organizmu. Najbardziej aktywne są pod wieczór i wczesnym rankiem. Żywią się trawą, ale zjadają również gałęzie drzew, osty i krzewy. # wysokość w kłębie: 150-185 cm. Długość ciała dorosłego osobnika dochodzi do: 330-420 cm, a masa ciała: samic 1500-2000, samców 2000-2500 kg, największy okaz ważył 3600 kilogramów.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Nosorozec.jpg/800px-Nosorozec.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-13 21:23:30

Bawół Afrykański

Duży ssak roślinożerny należący do rodziny krętorogich (Bovidae). Występują od otwartej sawanny do gęsto porośniętych lasów tropikalnych. Sierść bawołów ciemnieje z wiekiem. W końcu staje się ciemnobrązowa, prawie czarna. Osadzone na dużej głowie rogi są u podstawy bardzo masywne. Występują u obu płci, jednak wypustkę rogową posiadają tylko samice. Silne kończyny są zakończone dwoma palcami pokrytymi racicami. Ogon zakończony dużym chwostem sięga pęcin. Podczas pory suchej stada bawołów liczące nawet do 2000 osobników dzielą się na mniejsze grupy. Z powodu upałów często zażywają kąpieli błotnych, a potem ocierają się o korę drzew, żeby pozbyć się zaschniętej warstwy błota. Żywią się różnymi gatunkami traw. Chętnie zjadają też bulwy. W lesie podgryzają liście, pąki i pędy. Potrzebują stałego dostępu do wody - dorosły osobnik potrzebuje dziennie 30 litrów wody, a w czasie suszy nawet 40. Żerują nocą i w chłodniejszych porach dnia.
Bawół afrykański jest potężnym ssakiem, który ma niewielu naturalnych wrogów poza człowiekiem. Dorosłe bawoły potrafią skutecznie bronić się przed stadem lwów. Lwy polują na bawoły regularnie, ale zwykle robią to stadnie zwalając z nóg samotne osobniki. Tylko duże samce lwów były znane z zabicia w pojedynkę dorosłego bawołu. Lampart i hiena cętkowana są groźne tylko dla nowo narodzonych cieląt. Bawół afrykański nigdy nie został udomowiony.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/African_Buffalo.JPG/800px-African_Buffalo.JPG

Jakub Pilch - 2011-11-14 18:52:57

Piżmowół

Gatunek ssaka łożyskowego z rzędu parzystokopytnych, jedyny przedstawiciel rodzaju Ovibos. Naturalny zasięg występowania tych ssaków obejmuje arktyczne rejony Ameryki Północnej, od Alaski po Kanadę i Grenlandię. Piżmowoły preferują suche obszary tundry arktycznej. A to dlatego, że są bardzo wrażliwe na wilgoć. W wilgotnych środowiskach łatwo zapadają na zapalenie płuc.
Długość ciała woła piżmowego (bez ogona)dochodzi do: 1,8-2,5 m, wysokość w kłębie: do 1,4 m, a ciężar ciała: 200-400 kg. Krowy są wyraźnie mniejsze, długość do 1,95 m, wysokość w kłębie do 1,15 m. Sierść - 2 rodzaje włosów: zewnętrzne - ciemnobrunatne długie do 60, a nawet 90 cm - i wewnętrzne, krótkie wełniste, dobrze chroniące przed mrozem. Pojedynczy róg może mieć 61-67 cm długości i jest skręcony do dołu i ku przodowi. U krów rogi są znacznie słabiej wykształcone, ale o podobnym kształcie. Ich powierzchnia jest gładka, bez żadnych rowków czy przyrostów rocznych.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/Greenland-musk-ox_hg.jpg/800px-Greenland-musk-ox_hg.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-14 19:37:13

Bizon

Duży ssak łożyskowy z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych, największy obecnie ssak Ameryki Północnej. Występował głównie na preriach, rzadkie na obszarach prześwietlonych lasów Ameryki Północnej. W warunkach naturalnych żył w olbrzymich stadach; szacuje się, że przed kolonizacją Ameryki przez Europejczyków populacja bizona liczyła miliony osobników. Pod koniec XIX wieku stanął przed groźbą wyginięcia, głównie z powodu nadmiernego odstrzału; polowanie na bizony było wówczas ulubionym sportem białych uzbrojonych w broń palną. Przyjeżdżali oni specjalnymi pociągami, a polowanie odbywało się czasem z okien wagonów. Hipotetycznie do wytępienia bizonów mogli przyczynić się także Indianie, którzy wierzyli, że bizony porozumiewają się między sobą. Dlatego też żaden bizon nie mógł ujść z polowania, aby "nie przekazał informacji innym stadom bizonów". Bizony uratowało od całkowitego wyginięcia Amerykańskie Towarzystwo Ochrony Bizona (American Bison Society) oraz utworzenie kilku parków narodowych. W latach 90. XX wieku populację bizonów oceniano na około 20 tysięcy osobników.
Długość ciała bizona dochodzi do 2,1-3 metrów, a masa ciała od 450 do 1000 kg; największy osobnik ważył 1140 kg. Wysokość w kłębie samicy 1,6-1,8 m, samca 1,8-2,0 m. Bizon ma ubarwienie sierści brązowe, przednią część ciała okrywa gęsta sierść, tworząca coś w rodzaju "peleryny" i potęgująca wrażenie masywności zwierzęcia.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/Bison_bison_d.jpg/800px-Bison_bison_d.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-14 20:06:10

Żubr

Gatunek łożyskowca z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych. Gatunek całkowicie wyginął, odtworzony dzięki osobnikom trzymanym w niewoli. Aktualnie populacja żubrów żyjących na wolności liczy ok. 3400 osobników, z czego 650 żyje w Polsce na terenie Puszczy Białowieskiej, Puszczy Boreckiej, Puszczy Piskiej, Puszczy Knyszyńskiej.
Głowa żubra jest stosunkowo duża i ciężka o szerokim i wypukłym czole, oczy małe, krótkie rogi skierowane do góry i zagięte do środka. Szyja żubra jest gruba, krótka z wyraźnym podgardlem. Przód tułowia wygląda na bardzo potężny na skutek silnie rozwiniętego kłębu i porastającej go kasztanowo-brunatnej sierści, która w zimie jest ciemniejsza niż latem. Sierść w dolnej części głowy, przodu i szyi jest długa, na głowie, karku i kłębie występuje grzywa złożona z włosów ościstych. Cechą charakterystyczną byków jest znaczna dysproporcja między przednią a tylną częścią ciała. Przód mają szeroki, masywny, z wyraźnym garbem, porośnięty długą, kudłatą grzywą, tył zaś stosunkowo mały i pokryty krótką sierścią. Pokarmem żubra są zioła, trawy, liście krzewów, pąki i kora drzew (zwłaszcza brzóz), chętnie zjadają też żołędzie i kasztany. Dorosły żubr zjada od 40 do 60 kg paszy na dobę. Żerowanie zajmuje mu 50-80% czasu od wschodu do zachodu Słońca.
Samce osiągają 500-950 kg masy ciała i wysokość w kłębie 170-200 cm. Samice są mniejsze i mają 100-600 kg masy ciała i wysokość w kłębie 160-190 cm.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bc/Zubr_BPN_06.jpg/800px-Zubr_BPN_06.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-17 21:16:33

Zebra Grevy'ego

Gatunek ssaka z rodziny koniowatych. Sierść tułowia ubarwiona w pionowe czarno-białe pasy, zakrzywiające się na biodrach i barkach, na nogach przechodzące w poziome, sięgające kopyt. Brzuch jest biały, grzywa dwubarwna. Charakterystyczne bardzo długie, szerokie uszy zaokrąglone na wierzchołkach. Nowo urodzone źrebięta mają pasy brązowo-czarne, a ich grzywy ciągną się wzdłuż grzbietu aż do ogona. Średnia długość życia wynosi około 20 lat.

http://images.northrup.org/picture/xl/zebra/grevys-zebra-2.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-18 18:39:21

Okapi

Ssak z rodziny żyrafowatych zamieszkujący centralną Afrykę. Pomimo że ma pręgi przypominające futro zebry, jest najbliżej spokrewniony z żyrafą. Zamieszkując wyłącznie lasy Ituri usytuowane na północnym wschodzie Demokratycznej Republiki Konga był znany tylko wśród lokalnej ludności aż do 1901, kiedy został odkryty przez Europejczyków.
Okapi mają ciemne grzbiety i poziome, białe pręgi na przednich i tylnych kończynach, upodabniające je z daleka do zebr. Kształt ciała jest podobny do żyrafy, z tym że okapi ma znacznie krótszą szyję. Obydwa gatunki mają bardzo długie (około. 35 cm), giętkie, niebieskie języki, których używają by zerwać liście i pąki z drzew. Język jest wystarczająco długi, by zwierzę mogło umyć swoje powieki i czyścić uszy. Okapi jest jednym z niewielu ssaków, które mogą lizać swoje własne uszy. Samce okapi mają krótkie, pokryte skórą różki. Posiadają duże uszy, który pomagają im wykryć ich największego wroga - lamparta. Okapi osiągają 1,9 do 2,5 m długości i 1,5 do 2,0 m wysokości w kłębie. Ogon ma długość 30 do 42 cm. Ich waga mieści się w granicach 200 do 270 kg. Samce są większe od samic. Okapi żywią się liśćmi drzew i pąkami, trawami, paprotnikami, owocami i grzybami. Wiele z gatunków roślin, którymi żywią się okapi są trujące dla ludzi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Okapi2.jpg/691px-Okapi2.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-18 18:46:45

Dzik

Gatunek dużego, lądowego ssaka łożyskowego z rzędu parzystokopytnych. Sus scrofa jest jedynym przedstawicielem dziko żyjących świniowatych w Europie. Jest przodkiem świni domowej. Gatunek inwazyjny poza naturalnym zasięgiem występowania. Dzik jest popularnym zwierzęciem łownym i jako taki doczekał się w języku myśliwych wielu szczegółowych określeń, pozwalających w krótkich słowach opisać zwierzę i jego zachowanie. Z czasem część tej terminologii weszła do języka codziennego, a także języka zoologów. Samica dzika nazywana jest lochą, samiec odyńcem, a młode warchlakiem, warchlak o charakterystycznym paskowym umaszczeniu – pasiakiem.

Obecnie naturalny zasięg występowania dzika obejmuje tereny od północnych krańców Afryki przez środkową i południową Eurazję. Gatunek nie występuje na północy Półwyspu Skandynawskiego, Finlandii i północnej części Rosji. Na Sachalinie odkryto jedynie jego kopalne pozostałości. Nie występuje również w suchych pustyniach Mongolii, wysokich górach Azji Środkowej, jak i na Wyżynie Tybetańskiej. Dzik jest eurytopem, unika tylko terenów otwartych i górskich. Zasiedla głównie obszary o dużej lesistości, ponieważ w lasach znajduje pokarm oraz schronienie. Idealnym siedliskiem dla niego są lasy liściaste i lasy mieszane, gdzie znajduje się najwięcej typowego dla niego pokarmu. Optymalnym środowiskiem dla tego gatunku są prawdopodobnie lasy łęgowe.
Dzik jest typowym wszystkożercą. Żywi się m.in. żołędziami, orzeszkami buczynowymi. Jest utrapieniem rolników – ryjąc, potrafi poczynić wielkie szkody, zwłaszcza w uprawach roślin bulwiastych. W runie znajduje dżdżownice, owady, gryzonie, których nory odnajduje węchem, kłącza roślin, grzyby. Zjada nawet padlinę. Zdobywa pokarm głównie przekopując ziemię swym wrażliwym, wydłużonym ryjem (gwizdem).

http://www.fotoz.pl/zdjecia/2009_10/large/dzik_jest_dziki_img_8873_zsf72srsx3.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-18 18:57:11

Guziec

Ssak parzystokopytny z rodziny świniowatych. Występuje w Afryce wschodniej, południowej i środkowej. Zwierzę masywne, pysk uzbrojony w długie kły (u samców mogą dochodzić do 60 cm); po bokach głowy duże narośle skórne. Sierść krótka, czarna lub ciemnobrązowa. Na karku i grzbiecie grzywa z długich włosów. Masa ciała 50-150 kg.

http://www.podrozeady.com/images/PICT6545_JPG.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-19 13:20:59

Szympans zwyczajny

Wąskonosa małpa zaliczana do człekokształtnych, jeden z dwóch gatunków szympansów, hominidów najbliżej spokrewnionych z rodzajem Homo. Do niedawna nazywany szympansem. Dopiero po odkryciu drugiego, blisko z nim spokrewnionego i nieco mniejszego bonobo, czyli szympansa karłowatego przyznano mu epitet zwyczajny dla odróżnienia od nazwy rodzajowej szympans.
Szympans zwyczajny prowadzi nadrzewny i naziemny tryb życia. Na ziemi spędza od 20-50% swojego czasu. Potrafi poruszać się w postawie dwunożnej, choć woli podpierać się zgiętymi palcami ręki, podobnie jak to robią goryle. Aktywny w ciągu dnia, noce spędza w koronie drzew w specjalnie do tego celu budowanych gniazdach-posłaniach. Posłania są jednorazowe, każdego wieczoru szympans buduje nowe. Połowę dnia spędza na jedzeniu, pozostałą część zajmują mu wędrówki w poszukiwaniu kolejnego źródła pokarmu oraz dzienna drzemka. Szympansy uważane są za zwierzęta wysoce uspołecznione. Wielopokoleniowe stada szympansów liczą od 25-80 osobników zajmujących dość stabilny areał o powierzchni od 5-20 km2. Stada sąsiadujące ze sobą stykają się ze sobą, wspólnie wędrują, a nawet jednocześnie korzystają z tego samego źródła pożywienia bez okazywania wzajemnej agresji. Grupa, która znajduje pożywienie oznajmia ten fakt pozostałym osobnikom poprzez głośne nawoływanie i uderzanie kijami w pnie drzew. W odróżnieniu od większości innych zwierząt migracje pomiędzy stadami dotyczą samic, a nie samców. W warunkach naturalnych długość życia szympansów zwyczajnych mieści się w granicach 40-45 lat. W niewoli notowano przypadki starszych osobników.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8b/Schimpanse_zoo-leipig.jpg/800px-Schimpanse_zoo-leipig.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-19 13:28:02

Kapucynka Czubata

Gatunek małpy szerokonosej z rodziny płaksowatych. Zasiedla lasy Ameryki Południowej, od Kolumbii i Wenezueli do Paragwaju i północnej Argentyny. Żyje w grupach rodzinnych liczących od ośmiu do trzydziestu osobników, przewodzi im dominujący samiec. Prowadzi nadrzewny tryb życia. Na ziemię schodzi, by żerować na plantacjach oraz do wodopoju. Potrafi pływać. Używa prostych narzędzi, by sięgnąć po owoc lub rozbić orzech. W niewoli można kapucynkę nauczyć opieki nad chorym, na przykład podawania pokarmu łyżeczką. Potrafi również malować. Pokarm stanowią liście, owoce, orzechy, małe ptaki, larwy owadów oraz pająki. Ciąża trwa 150-160 dni, rodzi się jedno, rzadko dwa młode. Gdy zdarzy się, że zostanie osierocone, opiekę przejmuje stado. Dojrzałość płciową uzyskuje w siódmym roku życia. Samice dojrzewają wcześniej. Żyje od około piętnastu do dwudziestu lat, w niewoli do czterdziestu pięciu.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Macaco-prego_Manduri_151207_15.JPG/800px-Macaco-prego_Manduri_151207_15.JPG

Jakub Pilch - 2011-11-19 13:45:58

Dżelada

Gatunek małpy wąskonosej z rodziny makakowatych (Cercopithecidae). Obecny zasięg występowania dżelady obejmuje wyżyny i góry północno-zachodniej Etiopii i Erytrei. Małpa ta ma z przodu długie włosy tworzą rodzaj płaszcza, skóra na piersi i gardzieli nieowłosiona, czerwona, o zabarwieniu i wyglądzie zależnym od cyklu płciowego samicy. U samców występuje bujna grzywa. Dżelady żywią się trawą, a przy jej niedoborze innymi roślinami, owocami i kwiatami. Żyją w grupach rodzinnych, które na czas żerowania łączą się w większe stada liczące do 70 osobników. Grupa rodzinna złożona jest z jednego samca i kilku samic z młodymi. Dżelady śpią na skalnych półkach. Długość życia w warunkach naturalnych nie jest znana. W niewoli odnotowano osobnika, który żył ponad 30 lat.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/13/Gelada-Pavian.jpg/800px-Gelada-Pavian.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-19 13:58:26

Pawian Senegalski

Gatunek małpy wąskonosej z rodziny makakowatych, najmniejszy z pawianów. Występuje na zachodnim krańcu Afryki, od Senegalu po Sierra Leone. Zamieszkuje lasy suche i galeriowe jak również sawannę. Osiągają długość od 50 do 83 cm. Pokryte rudobrązowym włosem; część twarzowa czarna. Kark i łopatki u samca pokryte długim włosem, tworzą jaśniejszy kaptur. Ogon noszony łukowato; u samic w okresie rui obrzmiewa okolica odbytu i narządów płciowych.
Żyją w liczących do 200 osobników (najczęściej 40-80) stadach o silnych więzach społecznych. Stadem przewodzą stare samce. Po zmroku zwierzęta te widzą podobnie jak ludzie, dlatego do snu układają się wysoko na gałęziach drzewa, lub na występach urwisk. Jednak to nie chroni ich przed drapieżnikami, takimi jak lamparty. Długość życia pawianów dochodzi do 45 lat.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/Male_Guinea_Baboon_in_Nuremberg_Zoo.jpg/800px-Male_Guinea_Baboon_in_Nuremberg_Zoo.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-20 17:43:35

Goryl

Rodzaj największych spośród współcześnie żyjących małp naczelnych, zaliczany do człowiekowatych. Preferuje naziemny tryb życia, jest zwierzęciem roślinożernym, zamieszkuje lasy tropikalne w Afryce.
Dorosły srebnogrzbiety samiec osiąga przeciętnie 1,65-1,75 m wzrostu i ciężar 160-200 kg, samica jest zwykle o połowę mniejsza, osiąga średnio ok. 1,4 m wysokość i masę 60-100 kg. Okazjonalnie, samce osiągają ponad 183 cm wysokości i 225 kg wagi (rekord na wolności). Jednak w niewoli notowano samce o wadze 270 kg. Goryle mają silnie prognatyczną część twarzową, ich żuchwa wystaje dalej na zewnątrz niż szczęka. W naturalnych warunkach żyją 30-40 lat a w niewoli do 50 lat. Chociaż goryl swoją budową jest przystosowany do życia nadrzewnego, tylko młode lekkie osobniki spędzają większość czasu na drzewach. Dorosłe prowadzą głównie naziemny tryb życia. Poruszają się po ziemi opierając się na kostkach wierzchu dłoni. Przez krótki czas mogą przyjmować postawę dwunożną. Prowadzą spokojny tryb życia spędzając większość czasu w grupach rodzinnych, które przemieszczają się po terytorium o powierzchni 5-30 km². Noc spędzają w legowisku z liści i gałęzi. Żerują rano i po południu, odpoczywając w nocy i około południa.

http://www.tapeciarnia.pl/tapety/normalne/33721_malpa_goryl_trawa.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-20 18:18:26

Koczkodan Rudy

Afrykańska małpa wąskonosa o stosunkowo ciężkiej budowie ciała, jeden z największych koczkodanów. Jest to gatunek szeroko rozprzestrzeniony. Zamieszkuje suche tereny sawannowe i półpustynie, również niewielkie zarośla, np. akacjowe w Afryce Zachodniej i Środkowej. Jest to najszybsza małpa wąskonosa, mogąca przemieszczać się z prędkością do 55 km/h. Potrafi poruszać się na dwóch kończynach, podpierając się ogonem. Grupa rodzinna liczy zwykle około 20 osobników, areał zajmowany przez stado ma powierzchnię około 4 tys. ha. W ciągu jednego dnia małpy penetrują w poszukiwaniu pożywienia obszar o średnicy około 5 km. Odżywiają się żywicą drzew, kwiatami, mrówkami i innymi stawonogami, których poszukują na sawannie.
W niewoli koczkodany rude dożywają 20 lat, jednakże przeciętna samica na wolności umiera w wieku 4 lat. Są to zwierzęta o znacznej śmiertelności, rekompensowanej przez przyspieszone wkraczanie w okres rozrodczy. Gotowość do rozrodu samice osiągają w wieku 2,5 roku.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Patas_Monkey_Jr.jpg/800px-Patas_Monkey_Jr.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-20 18:24:27

Orangutan

Rodzaj dużych małp człekokształtnych. Wyraz Orangutan jest wywodzony od malajskiego Orang Hutan oznaczającego człowiek leśny. Można je znaleźć jedynie w lasach deszczowych na Borneo i Sumatrze. Spędzają najwięcej czasu na drzewach spośród małp człekokształtnych. Orangutany są małpami o długich rękach (rozstaw ramion do 225 cm) i krótkich nogach. Włosy długie, czerwonawe, rzadziej brązowe. Twarz naga, u samców występują szerokie talerze policzkowe; uszy małe przylegające. Kciuk i paluch krótkie, pozostałe palce długie. Dymorfizm płciowy silnie zaznaczony. Samce są dwukrotnie większe od samic. Samice mogą dorastać do około 130 centymetrów i ważą około 45 kg, podczas gdy w pełni dojrzałe samce osiągają wysokość 180 centymetrów i ważą ponad 120 kg. Małpy te dożywają w stanie dzikim 35-40 lat, w niewoli do ponad 60 lat. Orangutany żywią się głównie owocami, liśćmi, termitami i owadami oraz jajami ptaków.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0c/Orangutan_Cincinnati_Zoo_002.jpeg/800px-Orangutan_Cincinnati_Zoo_002.jpeg

Jakub Pilch - 2011-11-21 11:49:44

Mandryl

Ssak z rzędu naczelnych, rodziny makakowatych, blisko spokrewniony z drylem, największa z małp zwierzokształtnych. Mandryle żyją w tropikalnych lasach Afryki Zachodniej (Kamerun, Gabon i Kongo). Występują w lasach różnego typu. Mandryle są największymi małpami po człekokształtnych gorylach, szympansach i orangutanach. Samce mają charakterystyczne ubarwienie. Twarz i modzele siedzeniowe mają wyraźnie niebiesko, czerwono i fioletowo ubarwione. Młode oraz samice są bardziej brązowe i nie mają takich akcentów barwnych jak samce. Młode samce zyskują swe ubarwienie dopiero w 5–6 roku życia, kiedy są już dojrzałe płciowo.
Mandryle jedzą owoce, orzechy i inne części roślin oraz małe kręgowce i owady. Zwierzęta w porze mniej obfitej w jedzenie dzielą się na haremy, które łączą się w stada (do 100 osobników) w porze obfitującej w jedzenie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Mandrill_at_san_francisco_zoo.jpg/800px-Mandrill_at_san_francisco_zoo.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-21 11:54:00

Gereza Abisyńska

Małpa wąskonosa z rodziny makakowatych. Gerezy zamieszkują gęste lasy deszczowe, górskie i nizinne centralnej i wschodniej Afryki. Spotykane na wysokości 3300 metrów nad poziomem morza.
Gereza abisyńska ma długie, czarno-białe, jedwabiste furto. Twarz szara, pozbawiona owłosienia. Długość ciała wynosi od 45 do 72 cm, nie licząc ogona o długości od 52 do 100 cm. Samice ważą 6-8 kg, samce 8-10 kg. Gerezy mają tylko cztery palce u każdej ręki; kciuk jest nieobecny, lub zastąpiony przez niewielki paliczkowy guzek. Brak kciuka może być formą adaptacji do szybszego poruszania się wśród drzew.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/Colobus_guereza.jpg/800px-Colobus_guereza.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-21 12:15:33

Makak Wanderu

Małpa z rodziny makakowatych występujący w lasach monsunowych i deszczowych południowo-zachodnich Indii. Zwierzę o długiej, czarnej sierści i nagiej twarzy. Wokół głowy wyrastają pęki szarych włosów. Wanderu prowadzi dzienny tryb życia. Jest wszystkożerny, ale preferuje owoce. Żyje na drzewach w rodzinnych grupach składających się zwykle z 4 do 34 osobników, z jednym do trzech dorosłych samców.

http://www.konicaminolta.com/kids/endangered_animals/library/field/img/lion-tailed-macaque_img01-l.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-22 11:01:34

Nosacz

Gatunek małpy z rodziny makakowatych wyróżniającej się charakterystycznym nosem. Żyje na Borneo w przybrzeżnych lasach namorzynowych i w lasach deszczowych wzdłuż rzek i estuariów. Samiec ma wydatny, rozszerzony na końcu nos w kształcie ogórka, u starych samców nos wydłuża się do 10 cm i zwisa. Nos samicy jest mniejszy i zadarty ku górze. Przeciętnej budowy, dorosły samiec osiąga masę ciała od 16-22 kg, samica 7-12 kg. Ciało samca ma długość do 72 cm, samicy - do 60 cm. Długość ogona nieznacznie przekracza długość ciała. Ubarwienie grzbietu i ramion od różowego, czerwonego do brązowego. Kończyny i ogon są szare.
Nosacze prowadzą dzienny, głównie nadrzewny tryb życia. Największą aktywność wykazują od późnego popołudnia do zmroku. Żywią się liśćmi, owocami i nasionami. Zjadają również drobne bezkręgowce. Żyją w małych, trwałych grupach złożonych z samca i kilku samic. Takie grupy tworzą luźne stado liczące do 32 osobników. Nie wykazują cech terytorialnych. Dobrze pływają i nurkują.

http://zasoby.ekologia.pl/artykulyNew/15191/xxl/nosacz-wikicc_800x600.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-22 11:11:57

Hulman Szary

Gatunek indyjskiej małpy wąskonosej z rodziny makakowatych. Zwierzę to zamieszkuje Indie, a dokładniej tereny położone w centrum i na zachodzie kraju. Za lokalizację typową uznaje się Mahé na Wybrzeżu Malabarskim w Indiach. Małpa bytuje na terenach położonych nie niżej niż 100 i nie wyżej niż 1700 metrów nad poziomem morza. Jej siedlisko stanowią lasy: zarówno wilgotne równikowe, nadbrzeżne, wilgotne jak i suche liściaste, zagajniki uznawane często za święte, busz, ogrody, a także tereny uprawne. Spotyka się ją nawet na porośniętych krzakami terenach pustynnych.
Ssak ten posiada futro kremowe na głowie, białe lub lekko żółtawe na brzuchu, białe w okolicach krzyża, reszta ciała zabarwiona jest na czarno-brązowo, nieraz daje się zauważyć też odcień fioletu. Kontrastują z nim czarne palce kończyn górnych i dolnych, nieraz ta ciemna barwa rozciąga się także na przedramiona
Jego aktywność przypada na dzień. Obserwowano grupy składające się od 15 do 150 osobników. Zwierzęta przejawiają zachowania społeczne: iskają się wzajemnie, a także ostrzegają się przed zagrożeniem. Widywano samice opiekujące się nie swoimi dziećmi. W grupie występuje samiec alfa i określona hierarchia, także pomiędzy samicami.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Southern_Plains_Gray_Langurs_India_2.jpg/791px-Southern_Plains_Gray_Langurs_India_2.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-22 11:25:40

Tamaryna Białoczuba

Gatunek ssaka z rodziny pazurkowców, rzędu naczelnych. Tamaryna ta jest gatunkiem krytycznie zagrożonym wymarciem. Tamaryna białoczuba żyje w północnej Kolumbii, gdzie zamieszkuje tereny krzewiaste oraz lasy.
Tamaryna białoczuba osiąga długość ciała ok. 30 cm, ogona 30-40 cm, natomiast waży ok. 0,5 kg. Ssak ten posiada skąpo owłosioną szeroką, ciemnoszarą twarz; białą, długą, stojącą grzywę; grzbiet ciemnobrązowy bądź ceglastobrunatny; spód ciała i kończyny białawe. Posiadają one bogaty repertuar dźwięków, podobnych do ptasich treli. Tamaryna białoczuba jest aktywna w dzień, noce spędza w rozgałęzieniach konarów. Żyje około 15 lat. Odżywia się owadami, pająkami, małymi ptakami, jaszczurkami, żabami, owocami, kwiatami oraz żywicą drzew.

http://www.dahmstierleben.de/foto/kronberg/SaguinusOedipus

Jakub Pilch - 2011-11-22 11:30:52

Tamaryna Wąsata

Małpa szerokonosa z podrodziny pazurkowcowatych. Zamieszkuje lasy deszczowe południowo-zachodniego dorzecza Amazonki, w Brazylii, Boliwii i Peru. Małpka ta ma sierść szara z domieszką rdzawobrązowego koloru, dłonie i stopy czarne, ogon brązowy. Głowa mała, charakterystyczne długie, białe wąsy (stąd nazwa wąsata). Żyje w grupach rodzinnych, prowadzi nadrzewny tryb życia, jest aktywna w dzień. Wszystkożerna - zjada głównie owady, owoce i nektar. Waży zaledwie 300-400 g.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b6/Emperor_Tamarin_SF_ZOO.jpg/800px-Emperor_Tamarin_SF_ZOO.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-22 19:31:23

Marmozeta Zwyczajna

Małpa szerokonosa z rodziny płaksowatych. Występuje powszechnie w lasach deszczowych położonych nad brzegiem morza i nad rzekami, zamieszkuje także inne tereny leśne na obszarze północno-wschodniej Brazylii. Populacje sztucznie wprowadzone na innych obszarach Ameryki Południowej dobrze zaadaptowały się do nowych warunków. Małpka ta ma charakterystyczny długi ogon w szaro-białe pręgi. Sierść nakrapiana, szarobrązowa, ciemniejsza na głowie. Czoło białe, nad uszami charakterystyczne kępki białej sierści. Młode jednolicie szare.
Marmozeta (inna nazwa: uistiti białoucha) jest aktywna głównie za dnia. Łatwo przystosowuje się do nowych warunków. Żyje w stadach liczących do 15 osobników, a ich terytorium obejmuje obszar o powierzchni ok. 10-40 hektarów. Przywódczynią stada jest rozmnażająca się samica. Bywają też stada, w których dominującą pozycję zajmuje 1 lub 2 samice, a reszta grupy składa się z ich potomstwa oraz 1 lub 2 niespokrewnionych osobników. Marmozeta ma silne poczucie własności terytorialnej. Żywi się głównie żywicą drzew i słodkimi sokami spijanymi z nacięć na drzewach, które sama wydłubuje dolnymi siekaczami. Zjada także owoce i inne części roślin, dodatkowo wzbogacając dietę niewielkimi zwierzętami, np. owadami, żabami, ptasimi jajami, pisklętami.

http://www.aukcjezwierzat.pl/fotkiAM/1/abdaa2fc5d226080a8c1006093d4e0d9_m.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-22 19:51:40

Pigmejka

Gatunek małpy szerokonosej z rodziny płaksowatych. Zasiedla lasy deszczowe zachodniej Brazylii, południowo-wschodniej części Kolumbii oraz wschodnich obszarów Ekwadoru i Peru. Pigmejka jest najmniejszym przedstawicielem małp – długość ciała wynosi zwykle 14-16 cm; ogon mierzy od 15 do 20 cm. Masa ciała – średnio 85 g. Futro zielonożółte z ciemnobrązowymi plamami, na brzuchu żółtopomarańczowe. Doskonale wspina się po drzewach dzięki przystosowanym do tego celu pazurom. Pigmejka jest aktywna w dzień; noce spędza w dziuplach, rozwidleniach konarów drzew lub ptasich gniazdach. Jest wszystkożerna – żywi się owocami, liśćmi, owadami, larwami oraz małymi kręgowcami i bezkręgowcami, ale jej ulubionym pokarmem jest sok i żywica drzew.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b7/Dv%C3%A6rgsilkeabe_Callithrix_pygmaea.jpg/800px-Dv%C3%A6rgsilkeabe_Callithrix_pygmaea.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-23 21:31:00

Surykatka

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny mangustowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Suricata. Zamieszkują południową część Afryki, głównie pustynię Kalahari. Surykatka ma smukłą sylwetkę, wierzch ciała jasnopopielaty z czarnym, poprzecznym pręgowaniem. Głowę białą, uszy czarne. Ogon ciemno żółty o czarnym końcu.
Prowadzi dzienny tryb życia, zazwyczaj w stadach zajmujących określone terytorium. Liczące do 30 osobników stado składa się zwykle z dwóch lub trzech grup rodzinnych. Grupę rodzinną tworzy przystępująca do rozrodu para oraz ich potomstwo, które nie osiągnęło jeszcze dojrzałości płciowej. Na terenie otwartym surykatki kopią nory, lecz gdy jest to możliwe, korzystają ze skalnych szczelin.

Surykatki mają silnie rozwinięte zachowania socjalne. Wykazują wiele zachowań antydrapieżniczych, od sygnałów alarmowych po czynną, grupową obronę przed atakującym drapieżnikiem. W czasie żerowania co najmniej jeden z członków stada zajmuje pozycję w najwyższym punkcie terenu i obserwuje otoczenie. W razie niebezpieczeństwa strażnik wydaje odpowiedni do zagrożenia dźwięk alarmowy, na który stado reaguje stosownie do sytuacji.
Starsze surykatki uczą młode, jak obchodzić się ze zdobyczą, organizując dla nich "szkoły łowieckie". Najpierw młoda surykatka dostaje martwe zwierzę (np. skorpiona) w celu poznania ofiary, następnie zaś żywe, nieuzbrojone zwierzę (np. skorpiona bez żądła). Dopiero na końcu młoda surykatka dostaje żywe, uzbrojone zwierzę (np. skorpiona z żądłem) w celu jak najszybszego zabicia go. Surykatki mają podwyższoną odporność na jad niektórych gatunków węży i skorpionów.
Przez wiele miesięcy mogą żyć bez wody, gdyż przeżuwają dzikie melony, wilgotne korzonki i bulwy, które wcześniej wykopały.

http://istotyzywe.pl/wp-content/uploads/2011/01/surykatki.jpg

Jakub Pilch - 2011-11-23 21:43:48

Mrównik

Gatunek łożyskowca z rodziny mrównikowatych, rzędu mrówników, występującego w Afryce. Zwierzę to prowadzi samotniczy tryb życia i jest znakomicie przystosowane do grzebania w ziemi. Tendencja rozwojowa ich populacji nie jest znana. Mrównik jest zwierzęciem aktywnym nocą. Kopie nory długości do 10 m, a jego terytorium wynosi ok. 2–5 km². Ma sztywną sierść i charakterystyczny wygięty ku górze grzbiet. W nosie gęste włosy, chroniące przed zatkaniem w czasie kopania.
Długość ciała tego zwierzęcia dochodzi do 1,6 m + 55 cm ogon, a masa ciała 40–65 kg.

http://lh4.ggpht.com/-lBcI3EYRWrA/Sq_c9RlbnrI/AAAAAAAAALc/8jlPM_tkhNE/IMG_0324.JPG

Jakub Pilch - 2011-11-24 11:32:41

Łuskowiec Stepowy

Ssak łożyskowy zaliczany do łuskowców. Występuje w Afryce subsaharyjskiej oraz w Azji Południowo-Wschodniej. Łuskowce żywią się mrówkami i termitami, czym przypominają amerykańskie mrówkojady (Myrmecophagidae) i australijskie kolczatkowate (Tachyglossidae). Zwierzęta te mają ciało pokryte wrośniętymi w skórę rogowymi łuskami, tworzącymi rodzaj pancerza. Ich liczba jest niezmienna przez całe życie. Skóra pomiędzy łuskami oraz części ciała bez łusek są porośnięte rzadką sierścią. Łuskowce mają wydłużoną czaszkę, długi, robakowaty język pokryty lepką śliną, umożliwiający penetrowania gniazd mrówek i termitów. Nie mają zębów. Odżywiają się owadami społecznymi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ca/Steppenschuppentier2.jpg/800px-Steppenschuppentier2.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-20 16:15:30

Świnka Morska

Gatunek udomowionego gryzonia z rodziny marowatych (Caviidae). Popularne zwierzę domowe, pochodzi z Ameryki Południowej, początkowo występowała na terenach Peru, Brazylii i Paragwaju. Została udomowiona przez Inków i rozprzestrzeniona na znaczną część Ameryki Południowej. Do Europy przybyła wraz z pierwszymi odkrywcami i stała się często hodowanym zwierzęciem domowym.
Forma dzika ubarwiona jest na brunatno lub szaro. Rasy hodowlane łaciate, o umaszczeniu składającym się z plam czarnych, białych, żółtych, rudych, i szylkretowych. Przez lata wyhodowano wiele ras świnki morskiej w różnych odmianach kolorystycznych. Każda z nich ma zupełnie inne cechy charakterystyczne, które składają się na wygląd zewnętrzny zwierzęcia.

Świnka morska dobrze kopie, ale prowadzi naziemny tryb życia; nie potrafi się wspinać na drzewa. Żyje w koloniach, jest aktywna w dzień i w nocy – w ciągu całej doby przesypia ok. 4-6 godzin. Okresy wzmożonej aktywności to świt i zmierzch, ze względu na najmniejsze zagrożenie ze strony drapieżników.
Świnka morska to roślinożerca – żywi się głównie ziołami, sianem, ewentualnie zbożem, podawanie jakichkolwiek produktów pochodzenia zwierzęcego – jest zabronione. Pomimo, że często potrzebne płyny świnka morska czerpie ze spożywanych owoców i warzyw, zawsze powinna mieć dostęp do świeżej wody. Młode osobniki są wcześnie samodzielne i mogą się odżywiać pokarmem stałym już pierwszego dnia życia, jednak do ok. 3 tygodnia życia ssą mleko matki.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/Yoyocochondinde.JPG/800px-Yoyocochondinde.JPG

Jakub Pilch - 2012-04-20 16:24:16

Chomik Syryjski

Gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, hodowanego także jako zwierzę domowe. Ojczyzną chomika syryjskiego jest Azja Mniejsza, gdzie zamieszkuje on tereny pustynne i półpustynne, można go spotkać też na polach zbożowych. Złocista barwa futra (stąd nazwa łacińska auratus – złocisty) utrudnia obserwowanie tego gryzonia na wolności, przez co mało wiadomo o jego biologii i zachowaniu.

Ciało chomika syryjskiego jest walcowate, osiąga długość 15 – 18 cm i wagę 100 – 170 g. Ogon osiąga rozmiary 10 – 15 mm. Nogi ma krótkie, silne i przystosowane do długich biegów. Łapy są nieowłosione, przednie mają 4 wykształcone palce, kciuk jest zredukowany do małego wyrostka. Tylne łapy mają 5 palców i wyposażone są w zgrubienia na podeszwach ułatwiające wspinanie się. Chomiki posiadają krótkie nieowłosione ogony, swym kształtem zbliżone do ogona niedźwiedzia. Charakterystyczną cechą są torby policzkowe, służące przede wszystkim do gromadzenia i transportu pokarmu. Chomik może ich użyć także do przenoszenia młodych, a gdy wypełni je powietrzem, do utrzymania się na wodzie[potrzebne źródło]. Chomiki oznaczają terytorium za pomocą gruczołów zapachowych; u chomika syryjskiego położone są one na bokach ciała w pobliżu tylnych odnóży. Chomiki mają duże wypukłe oczy, charakterystyczne dla zwierząt aktywnych o zmierzchu i nocą. W dzień nie widzą zbyt ostro. Podczas poszukiwania pożywienia posługują się świetnym węchem, który służy im także do oceny jakości pokarmu. Chomiki mają bardzo dobry słuch. Słyszenie ułatwiają duże i dobrze rozwinięte małżowiny uszne, które podczas snu zwierzę kuli i przyciska, aby ciasno przylegały do głowy. Chomikowi w orientacji pomagają wibrysy – długie włosy czuciowe. Chomiki, jak wszystkie gryzonie, posiadają bezkorzeniowe, stale rosnące siekacze.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Chomik_syryjski_%28Just_a_Dream%29.jpg/800px-Chomik_syryjski_%28Just_a_Dream%29.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-20 16:31:22

Mysz Zaroślowa

Gatunek niewielkiego gryzonia z rodziny myszowatych. Charakteryzuje się żółtawobrązowym ubarwieniem z szarym odcieniem na grzbiecie, brzuch jest jaśniejszy. Występuje od Islandii po Europę, poza północną Skandynawią, w północno-zachodniej Afryce, środkowej oraz południowo-zachodniej Azji oraz w Himalajach. Jej siedliskiem są zarośla w obrzeżach lasów oraz parki, pola i polany leśne, zimą przenosi się do budynków. Mysz ta aktywna jest o zmierzchu i w nocy. Jest mało towarzyska. W jej pokarmie dominują nasiona traw, ziół i drzew, pąki i pędy roślin, owoce, grzyby, owady, pająki oraz ślimaki.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/Apodemus_sylvaticus_%28Sardinia%29.jpg/800px-Apodemus_sylvaticus_%28Sardinia%29.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-20 16:41:07

Szczur Wędrowny

Gatunek gryzonia z rodziny myszowatych (Muridae). Wywodzi się z południowo-wschodniej Azji. Pierwsze doniesienia o pojawieniu się tego gatunku w Europie pochodzą z Anglii z 1732 roku. Jako gatunek synantropijny rozprzestrzenił się na całym świecie. W wielu miastach populacja tych gryzoni może przewyższać liczbę mieszkańców danego miasta. Najchętniej zamieszkuje piwnice, kanalizację, wysypiska śmieci, magazyny i składy. Chętnie przebywa w okolicy wody, dobrze pływa. Jest wszystkożerny, z dużym udziałem pokarmu zwierzęcego. Aktywny całą dobę, najbardziej w nocy.

Długość tułowia i głowy - 19-30 cm. Długość ogona - 13-23 cm. Ciężar 250-350 gramów. Grzbiet brunatnoszary, z żółtawym odcieniem; spód białawy, żółtawy lub szary. Ciało krępe, pysk tępo zakończony, uszy krótkie.

Zarówno szczur wędrowny, jak i szczur śniady boją się człowieka, są mało agresywne. Gdy widzą człowieka uciekają, lecz jeżeli nie mają dokąd – bronią się poprzez atak, rzucają się na człowieka w okolice twarzy i gryzą. Zaobserwowano wielokrotnie, iż szczur potrafi odbić się od podłoża na wysokość twarzy dorosłego człowieka. Potrafi też w ciągu doby przebyć do kilkunastu kilometrów w poszukiwaniu pożywienia.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/7f/Rattus_norvegicus_2.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-21 12:21:25

Nutria

Gatunek gryzonia z rodziny nutriowatych (Myocastoridae), której jest jedynym przedstawicielem. W naturze występuje w Ameryce Południowej (środkowa Boliwia i południowa Brazylia). W Europie, Azji i Stanach Zjednoczonych introdukowana, hodowana jako cenne zwierzę futerkowe, choć ubocznie pozyskiwano także mięso.
Nutria należy do zwierząt stosunkowo dużych. Długość tułowia dochodzi u niej do 50 - 70 cm, długość ogona do 30 - 40 cm. Waga żywa dorosłej nutrii wynosi 4,5 - 6,0 kg. Wiele jednak sztuk, zwłaszcza samców, przekracza dość znacznie tę przeciętną. Bardzo charakterystyczna jest ogólna budowa nutrii. Głowa jej jest duża, z boków lekko spłaszczona, zakończona ściętym pyszczkiem. Krótka, gruba szyja łączy głowę z ciężkim, krępym tułowiem. Ogon nutrii jest długi, pokryty łuskowatą skórą. Nogi są krótkie, palce przednich nóg ruchliwe i chwytne. Nutria ma 20 zębów. Sieczne zęby nutrii mają kształt pałeczkowaty, są duże i szerokie, zabarwione od strony warg na mahoniowy lub czerwono pomarańczowy kolor.

http://advocacy.britannica.com/blog/advocacy/wp-content/uploads/nutria.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-21 12:40:16

Bóbr

Gatunek ziemnowodnego gryzonia z rodziny bobrowatych (Castoridae). Dawniej występował w całej strefie umiarkowanej Europy i Azji, obecnie wyginął w wielu regionach Europy.
Bóbr ma małe oczy i uszy. Nogi krótkie, biega ociężale, palce u stóp są złączone błoną, ułatwiającą pływanie, ogon (zwany kielnią lub pluskiem) jest szeroki, spłaszczony grzbietobrzusznie i pokryty łuskami, służy jako ster regulujący głębokość zanurzenia. Futro koloru brązowego, ciemnobrązowego, a nawet czarne. Posiada silnie rozwinięte siekacze. Aktywny jest nocą i o zmierzchu. Trudno więc go w czasie dnia zauważyć. Bobry najlepiej podpatrywać wcześnie rano o świcie. Występuje głównie w lasach łęgowych nad strumieniami, rzekami, jeziorami.
Latem bobry żywią się głównie roślinami wodnymi i przybrzeżnymi, zimą odżywiają się łykiem drzew liściastych (najczęściej topoli, wierzby), które zgromadziły w lecie. Drzewa stanowią jeden z budulców żeremi. Bobry bez problemu ścinają drzewa w okolicach rzek. Starają się ścinać drzewo w ten sposób, aby przewróciło się ono w kierunku rzeki. Kopią nory w brzegach rzek oraz wałach przeciwpowodziowych lub w brzegach jezior. W przypadku braku dogodnych miejsc budują kopce z gałęzi i mułu, otoczone wodą, zwane żeremiami. Wejście do nory znajduje się pod wodą. Nora zaopatrzona jest także w otwór wentylacyjny.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Beaver_Yearling_Grooming_Alhambra_Creek_2008.jpg/800px-Beaver_Yearling_Grooming_Alhambra_Creek_2008.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-21 12:55:54

Aguti Złocisty

Gatunek gryzonia z rodziny agutiowatych, żyjący w gęstych i wilgotnych lasach Brazylii, Gujany Francuskiej, Gujany, Surinamu, Trynidadu i Tobago i Wenezueli. Introdukowany na Dominice, Grenadzie i Wyspach Dziewiczych.
Długość tego gryzonia dochodzi do 50 cm, ogon jest króciutki (ok 2 cm). Masa ciała dorosłego osobnika wynosi od 3 do 6 kilogramów[5]. Jaskrawo-złote, przechodzące przez rudy aż do pomarańczowego futerko jest gęste, szczeciniaste. Żyje pojedynczo lub parami, bardzo rzadko stadnie. Broni swego terytorium przed obcym aguti. Umie pływać i skakać. Jego kryjówka to np. nisko położona dziupla w drzewie.

Żeruje nocą, zjada głównie rośliny (owoce, orzechy, korzenie), nie gardzi jajami ani pisklętami ptaków. Gdy teren, na którym żeruje, jest obfity w pożywienie, robi zapasy. Pokarm przenosi w torbach policzkowych. Aguti złocisty jest szkodnikiem w swojej ojczyźnie. Odławiany dla smacznego mięsa, czasem bywa oswajany.

http://s3.flog.pl/media/foto/1649770_4-.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-21 13:02:12

Koendu

Gatunek gryzonia z rodziny ursonowatych (Erethizontidae). Koendu zamieszkuje lasy Ameryki Środkowej i Południowej. Spotkać go można w następujących państwach: Argentyna; Boliwia; Brazylia; Gujana Francuska; Gujana; Paragwaj; Trynidad i Tobago; Wenezuela[2] do wysokości 1500 m n.p.m. Koendu jest zwierzęciem nocnym. Dzień spędza śpiąc w dziupli na wysokości 6 - 10 m lub w wykopanej na ziemi norze. W nocy koendu rozpoczyna żerowanie. Pożywia się pędami, owocami, liśćmi, drobnymi gałązkami a niekiedy drobnymi bezkręgowcami. Koendu nie jest zwierzęciem agresywnym, jednak wystraszony może zaatakować. Kiedy jest zaciekawiony staje na tylnych łapach obserwując obiekt zaciekawienia, zaatakowany zwija się w kulkę. Długość ciała do 40 cm, ogon ok. 60 cm.[4] Kolor sierści jest zazwyczaj od barwy szarawej do brunatnej. Waży ok. 4 kilogramów. Całe ciało ma pokryte krótkimi, grubymi kolcami, a chwytny ogon ułatwia mu poruszanie się po gałęziach drzew.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/67/Coendou_prehensilis.jpg/800px-Coendou_prehensilis.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-21 13:11:46

Urson

Gatunek gryzonia z rodziny ursonowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Erethizon. Zamieszkuje Amerykę Północną. Jest samotnikiem, ale w kryjówce może być kilka ursonów. Prowadzi nocny tryb życia, doskonale wspina się po drzewach i pływa. Urson może mieć 64-103 cm długości ciała i 14-30cm długości ogona. Ciężar 3,5-7 kg, niekiedy nawet 14 kg.


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Porcupine_NPS11952.jpg/800px-Porcupine_NPS11952.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-21 13:19:52

Binturong

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łaszowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Arctictis. Występuje w Azji Południowo-wschodniej, na Jawie, Sumatrze, Borneo. Gatunek rzadki. Dobrze rozmnaża się w niewoli. Długość ciała dochodzi do  61-97 cm, waga - 7,6-14 kg, samica jest cięższa od samca.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a7/Binturong_in_Overloon.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-21 13:43:42

Kangur Olbrzymi

Duży torbacz z rodziny kangurowatych, endemit kontynentu australijskiego, jeden z najbardziej popularnych kangurów, często mylony z kangurem szarym, łapanym dla skór i mięsa już przez Aborygenów. Przez Europejczyków widziany po raz pierwszy w 1770 r. Obok kangura rudego i szarego należy do największych wśród współcześnie żyjących torbaczy.
Zasięg występowania kangura olbrzymiego jest ograniczony do kontynentu australijskiego i wysp wchodzących w skład stanu Tasmania. Na kontynencie można go spotkać wzdłuż wschodnich wybrzeży. Typowe siedlisko kangura olbrzymiego to otwarte tereny lesiste i trawiaste, ze stosunkowo dużymi opadami deszczów, ale coraz częściej spotykany jest na terenach półpustynnych, gdzie został zepchnięty na skutek rozwoju gospodarki człowieka.

Kangur olbrzymi ma typową dla kangurowatych sylwetką – mała głowa, duże uszy, krótkie przednie i długie tylne kończyny – całkowicie wyprostowany osiąga ponad 2 m, przy wadze ponad 60 kg, maksymalnie do 90 kg. Przeciętna długość ciała wynosi 1,5-1,8 m, ogona 95-120 cm. Samica jest zwykle mniejsza – 40 kg masy ciała i 85-120 cm długości, ogon 75 cm.
Ciało pokrywa gładka, miękka i gęsta sierść koloru szarobrunatnego, część brzuszna, nogi i spodnia część ogona są jaśniejsze, na części twarzowej mogą miejscami występować siwe włosy. Kangury olbrzymie z terenów położonych bliżej wybrzeży mają jaśniejsze futro niż w głębi lądu, natomiast na południu kontynentu i w Tasmanii mają futro dłuższe.
Bardzo mocny ogon pomaga w balansowaniu ciałem w szybkim biegu i stanowi podporę, kiedy kangur stoi. Tylne kończyny są silnie umięśnione, przystosowane do skakania, zakończone szerokimi stopami dorastającymi do 56 cm długości. Nogi zbudowane są w taki sposób, że poruszając się szybciej kangur zużywa mniej energii, potrafi wykonywać skoki do 9 m, a na krótkich odcinkach może osiągać prędkość do 48 km/h.
Przednie kończyny są krótkie, ruchliwe, zakończone pięciopalczastą dłonią. Służą do zbierania pokarmu i podawania go do pyska oraz do drapania się. Chód kangura olbrzymiego robi wrażenie niezgrabnego, ciężkiego i utykającego.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/Macropus_giganteus_03.jpg/800px-Macropus_giganteus_03.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-22 15:50:35

Skalniak Żółtonogi   

Gatunek torbacza z rodziny kangurowatych (Macropodidae) nazywany kangurem skalnym. Długość ciała dochodzi do 80 cm; ogon do 70 cm. Przeciętna masa ciała dorosłego osobnika wynosi 9–10 kg. Futro (sierść) o jaskrawym, popielatym kolorze z długim owłosieniem. Na policzkach biały pas, zaś tylna strona uszu jest umaszczona w kolorze żółtym. Na głowie, w jej tylnej części, między uszami zaczyna biegnąć ciemna pręga kończąca się w połowie długości ciała. Żółto zabarwione kończyny zakończone są brązowymi łapami. Od strony brzusznej sierść jest biała. Na całym odcinku ogona umiejscowione są brązowe i blado-żółte pręgi (pasy}. Dość długi ogon jest gęsto owłosiony. Zakończeniem ogona jest pęczek czarnych włosów.
Kangur skalny prowadzi nocny tryb życia, w dzień spędza czas w rozmaitych jaskiniach, cienistych załomach skalnych. Jest roślinożercą, odżywia się głównie trawą. Potrafi przez dłuższy okres obywać się bez wody.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/Petrogale_xanthopus_-_Monarto_1.JPG/800px-Petrogale_xanthopus_-_Monarto_1.JPG

Jakub Pilch - 2012-04-22 15:53:51

Szynszyla Mała

Endemiczny gatunek gryzonia z rodziny szynszylowatych, o pięknym futrze, które na przestrzeni ostatnich 200 lat było głównym powodem masowych polowań na te zwierzęta. Dzika, rabunkowa gospodarka łowiecka doprowadziła do wybicia niemal całej populacji szynszyli.
Szynszyla mała ma wielkość niedużego królika. Okazy żyjące na wolności są wyraźnie mniejsze od znanych z warunków hodowlanych. U szynszyli zaznacza się dymorfizm płciowy w rozmiarach ciała zwierząt – samice są nieznacznie większe od samców. Czaszka szynszyli małej jest szeroka. Uszy są duże (45–48 mm), owalne, pokryte krótką, rzadką sierścią. Przedne łapy są mocno zredukowane i wyposażone w 5 palców. Mocne łapy tylne, na końcu porośnięte sztywną szczeciniastą sierścią, są zakończone 3 głównymi palcami. Czwarty, boczny, jest słabo rozwinięty. Pazury szynszyli są krótkie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Chinchilla_lanigera_%28Wroclaw_zoo%29-2.JPG/800px-Chinchilla_lanigera_%28Wroclaw_zoo%29-2.JPG

Jakub Pilch - 2012-04-22 15:58:35

Kolczatka Australijska

Gatunek stekowca z rodziny kolczatkowatych. Stopień jego zagrożenia wyginięciem nie został ustalony, zwierzę o dużych zdolnościach adaptacyjnych. Długość życia w niewoli 49 lat, na wolności zwierzę jest obiektem polowań ludności tubylczej.
Zwierzę o krępej budowie, prawie kulistej. Bardzo długi ryjek (o kostnej podstawie) zakończony jest małym otworem gębowym. Język bardzo długi (do 18 cm), pokryty lepką śliną, do której przylepiają się owady. Zdobycz miażdżona jest między rogowymi naroślami w jamie ustnej. Łapy silne, przystosowane do kopania, u samców na tylnych kończynach ostrogi do obrony. Ubarwienie: czarne z jasnymi, grubymi kolcami rozłożonymi równomiernie na całej powierzchni grzbietowej.
Długość ciała bez ogona średnio dochodzi do 35 cm, ogon zwierze to posiada szczątkowy. Masa ciała sięga 2 - 5 kg.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a4/Echidna_-_melbourne_zoo.jpg/800px-Echidna_-_melbourne_zoo.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-22 16:07:29

Świstak Alpejski

Gryzoń z rodziny wiewiórkowatych. Zamieszkuje Alpy i niektóre pasma Karpat, sztucznie został wprowadzony w Pirenejach. Gatunek wysokogórski. Przebywa w piętrze hal i turni w miejscach trudno dostępnych. Unika okolic ruchliwych szlaków turystycznych. Kopie nory, głębokie na ok. 1m i osiągające długość do 10 m. Służą mu one jako komora lęgowa, do ucieczki w razie zagrożenia, a w zimie spędza w nich sen zimowy. Prowadzi stadny tryb życia. Jest bardzo ostrożny i płochliwy. W czasie żerowania stada zawsze jakiś osobnik stoi na czatach. Zwykle zajmuje wtedy pozycję, z której dobrze widać na wszystkie strony i staje "na słupka". W razie zagrożenia wydaje głośny świst, od którego pochodzi właśnie nazwa gatunku. Tak zaalarmowane stado błyskawicznie kryje się w doskonale sobie znanych wejściach do nor. Głównym wrogiem świstaka jest orzeł. Świstak zaskoczony przez lisa, czy wilka potrafi się jednak bronić. Świstaki żerują wyłącznie w dzień, szczególnie przy pięknej, słonecznej pogodzie. Żywią się wyłącznie roślinami, zarówno nadziemnymi pędami, jak i bulwami i korzeniami. Szczególnie intensywnie żerują jesienią, przed zapadnięciem w sen zimowy, aby zgromadzić zapasy tłuszczu, niezbędne do przetrwania zimy. Na zimę całe stadko świstaków kryje się głęboko w norach, zatykając wylot nory trawą i korzeniami. Sen zimowy trwa długo; od września do kwietnia.
Długość ciała świstaka dochodzi di 42 – 54 cm, długość ogona 13 – 16 cm, waga ciała: 2,3 – 5,7 kg. Samce są większe od samic. Barwa futra jest różna – od żółtawobrązowej do czerwonawej lub szarej. Wierzch głowy zawsze czarny, boki ciała i nogi żółtawoszare.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/Marmota_marmota_Alpes2.jpg/800px-Marmota_marmota_Alpes2.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-24 15:05:40

Kolcogwan 

Rodzaj gadów łuskonośnych z rodziny frynosomowatych. Występuje w Ameryka Północna i Środkowa – od południowej Kanady, przez Stany Zjednoczone po Panamę. Przystosowana do życia w warunkach pustynnych i skalistych.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Sceloporus_poinsettii_%281%29.jpg/800px-Sceloporus_poinsettii_%281%29.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-24 15:16:42

Legwan Zielony

Gatunek dużej, nadrzewnej, roślinożernej jaszczurki pochodzącej z Ameryki Środkowej i Południowej. Ma szeroki zasięg występowania od południowej Brazylii i Paragwaju do Meksyku i Wysp Karaibskich, w USA zdziczałe populacje notuje się na południu Florydy, Hawajach i w dolinie Rio Grande w Teksasie.

Legwan zielony jest roślinożercą, co wiąże się z adaptacjami osmoregulacji. Dorasta zwykle 1,5 m długości, aczkolwiek kilka osobników osiągnęło ponad 2 m, ważąc ponad 20 kg. Jaszczurki te wiodą dzienny, nadrzewny tryb życia. Często spotyka się je w pobliżu wody. Zręcznie wspinają się, potrafią także spaść z wysokości 17 m, lądując bez uszczerbku na zdrowiu. Używają pazurów swych tylnych łap, by chwytać liście i gałęzie, unikając upadku. Podczas zimnej, wilgotnej pogody legwany zielone preferują poziom gruntu, gdzie jest im cieplej. Pływając, pozostają zanurzone w wodzie, pozwalając swym czterem łapom luźno zwisać u boków tułowia. Siłę napędową zapewniają silne ruchy ogona.

Przestraszony przez drapieżnika legwan zielony ratuje się ucieczką. Jeśli znajduje się nieopodal wody, nurkuje i odpływa. Osaczony powiększa i prezentuje fałd skórny na podgardlu, nadyma i usztywnia swe ciało, syczy i macha głową w kierunku agresora. Jeśli zagrożenie nadal się utrzymuje, legwan może smagać swym ogonem, gryźć i używać w obronie swych pazurów.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c3/Iguana_iguana_dark_branches.jpg/800px-Iguana_iguana_dark_branches.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-24 15:23:40

Bazyliszek Płatkogłowy

Gatunek jaszczurki z rodziny hełmogwanowatych (Corytophanidae). Występuje od wschodniego Hondurasu po zachodnią Panamę. Bazyliszek ten zamieszkuje wilgotne lasy, głównie wzdłuż strumieni. Długość samców dochodzi do 90 cm, a samic do 50 cm. Tułów i ogon silnie bocznie spłaszczone. Na głowie samców znajduje się dwudzielny grzebień. Głowa i ciało jest zielona, zwykle z 1 lub 2 jasnymi pasami po bokach ciała. Prowadzi nadrzewny i dzienny tryb życia. Ciekawym przystosowaniem jest umiejętność biegu po wodzie. Młode osobniki są owadożerne, a dorosłe częściowo roślinożerne.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Stirnlappenbasilisk3cele4.jpg/800px-Stirnlappenbasilisk3cele4.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-24 15:28:28

Kameleon Olbrzymi

Gatunek jaszczurki z rodziny kameleonowatych. Kameleon ten żyje na Madagaskarze. Dymorfizm płciowy przejawia się w budowie zewnętrznej - samce osiągają długość ciała do 100 cm, a samice zaledwie połowę tej długości, samce mają grubszą nasadę ogona. W jednym złożeniu samice składają do 61 jaj. Dojrzałość płciową osiągają po upływie roku

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1d/Furcifer_oustaleti_-_male.JPG/800px-Furcifer_oustaleti_-_male.JPG

Jakub Pilch - 2012-04-24 15:39:55

Biczogon Egipski

Gatunek gada z rodziny agamowatych (Agamidae). Występuje w Północnej Afryce i ma Półwyspie Arabskim. Zamieszkuje tereny półpustynne piaszczysto-kamieniste gdzie przebywa w miejscach ze skąpą roślinnością. Ryje w ziemi długie tunele.
Osiąga długość 75 cm. Głowa zaokrąglona, szyja wyraźnie zwężona, tułów spłaszczony, ogon gruby, masywny mierzący około 1/3 długości ciała, najeżony długimi, ostrymi rogowymi cierniami ułożonymi w regularne pierścienie. Na reszcie ciała łuski są stosunkowo gładkie. Grzbiet szarooliwkowobrązowy z licznymi małymi, żółtawymi plamkami. Zagrożony unosi w górę ogon i bije nim na boki (stąd nazwa). U młodych osobników przednie zęby w szczęce szybko wypadają a na ich miejsce pojawia się dłutowaty wyrostek kości międzyszczękowych, na żuchwie zaś przednie zęby ulegają stopniowemu ścieraniu w jedną płytkę. Wpływa to na wąską specjalizację pokarmową dorosłych osobników.
Młode osobniki zjadają głównie owady. Dorosłe żywią się zeschłymi i twardymi częściami roślin (w niewoli chętnie jedzą również części miękkie). Pokarm nie jest rozdrabniany lecz połykany w całości.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Egyptian.spiny.tail.lizard.arp.jpg/800px-Egyptian.spiny.tail.lizard.arp.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-24 16:06:36

Jaszczurka Zwinka

Gatunek jaszczurki z rodziny jaszczurek właściwych. Jaszczurka zwinka jest jednym z czterech gatunków jaszczurek zamieszkujących na terenie Polski. Jej masywne ciało pokrywają ściśle do siebie przylegające łuski. Na grzbiecie są one mniejsze i szorstkie, brzuch zaś pokrywają większe i gładkie. Na głowie ma regularnie ułożone tarczki. Głowa jest krótsza, lecz większa niż u jaszczurki żyworódki. Jej ogon jest nieco dłuższy od tułowia, ale i tak jest krótszy niż u innych jaszczurek. W sytuacji zagrożenia zostaje odrzucony jako przynęta dla drapieżnika. Z czasem odrasta do pierwotnej długości. Otwory uszne znajdują się z tyłu głowy i są łatwo zauważalne. Kończyny jaszczurki są silnie umięśnione, a palce długie, zakończone pazurkami. Samca można odróżnić od samicy po tym, że ma on zielonkawe podbrzusze, czasem nakrapiane drobnymi plamkami, zaś samica ma szary lub kremowy spód ciała. W okresie godowym, czyli w maju, samce przybierają intensywną zieloną barwę. Ubarwienie tych gadów jest bardzo różne. Najczęściej grzbietem biegnie szeroka pręga, często przecinana jakimiś plamkami, chociaż można też spotkać osobniki bez niej. Po bokach ciała biegną jeszcze dwie pręgi z brązowo-czarnych plam. Czasem można spotkać osobniki o jednolitym brązowym kolorze, choć są one dosyć rzadkie. Młode zwinki po wykluciu się, podobnie jak młode innych jaszczurek, są znacznie ciemniejsze niż osobniki dorosłe.

Maksymalna długość ciała samca z nieuszkodzonym ogonem, w Polsce dochodzi do 23,5 cm, ale w Europie wschodniej dochodzi nawet do 28 cm. Najczęstszym łupem tego gada padają bezkręgowce. W skład codziennej diety wchodzą pająki, owady oraz ślimaki. Zdarza się również, że jaszczurka pożywia się gąsienicami. Czasem zwinka staje się kanibalem i pożera młode własnego gatunku, bądź innych jaszczurek. Małe ofiary uśmierca po prostu je połykając, większe zaś łapiąc w pyszczek i energicznie nimi potrząsając, bądź uderzając nimi o ziemię.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Jaszczurka.jpg/800px-Jaszczurka.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-24 16:24:21

Jaszczurka Krokodylowata

Gatunek jaszczurki z rodziny Shinisauridae. Występuje w południowo-zachodnich Chinach i Wietnamie. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Shinisaurus. Nazwa gatunkowa crocodilurus (krokodylowaty, krokodylowy) nawiązuje do podwójnego rzędu dużych rogowych łusek występujących na ogonie gada, podobnie jak u krokodyli.
Jaszczurka krokodylowata żyje nad górskimi strumieniami, w wilgotnych środowiskach o rocznej sumie opadów wynoszącej około 200 cm, na wysokości do 1500 m n.p.m. Żywi się głównie larwami płazów, rybami, wodnymi owadami i ziarnami trawy. Aktywna jest głównie ranem i wieczorem. Od października do marca w grupach hibernuje w pniach drzew lub szczelinach skalnych. Jest gatunkiem jajożyworodnym – na wolności rozmnaża się w lipcu i sierpniu. Dobrze pływa – niepokojona ucieka do wody. Pod powierzchnią może przebywać 10–20 minut, jednak zaobserwowano żyjącą w niewoli jaszczurkę, która przebywała pod powierzchnią przez sześć godzin.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9e/Chin-krokodilschwanzechse-01.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-24 16:33:35

Scynk Olbrzymi

Gatunek gada z rodziny scynkowatych. Występuje w Australii w szerokim zakresie środowisk, tj. sucha sawanna, jak i tereny podmokłe, lesiste, przybrzeżne wrzosowiska, tereny podgórskie. Ubarwienie ma zmienne, zależne od środowiska w jakim żyją dane osobniki. Oliwkowożółta skóra pokryta nieregularnymi oliwkowobrązowymi poprzecznymi pręgami. Podbrzusze jaśniejsze. Ogon jest krótki i gruby. Głowa stosunkowo duża, szczęki silne, szeroko rozwierające się. Język duży od jasno- do ciemnoniebieskiego. Otwory uszne widoczne. Kończyny krótkie. Długość ciała dochodzi do 60 cm. Z powodu powolności ich zdobyczą może paść tylko zwierzę powolniejsze od nich. W zasadzie są wszystkożerne, a ich dieta składa się głównie z bezkręgowców (ślimaki i owady), małych kręgowców, kwiatów i owoców.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Eastern_blue_tongued_lizard.jpg/800px-Eastern_blue_tongued_lizard.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-26 18:36:00

Płatonóg Ostropyski

Gatunek gada z rzędu łuskoskórych, z rodziny płatonogów. Występuje na obszarze Australii i Nowej Gwinei. Głównie spotykany na terenach piaszczystych jak i w lasach. Gatunek ten bardzo dobrze czuje się pomiędzy trawami oraz wśród ściółki leśnej.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/74/Lialis_burtonis.jpg/800px-Lialis_burtonis.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-26 18:51:01

Padalec Zwyczajny

Gatunek beznogiej jaszczurki z rodziny padalcowatych. Jest niejadowity i nie stanowi żadnego zagrożenia dla człowieka. Jego walcowate ciało pokrywają drobne, ściśle do siebie przylegające, okrągłe łuski. Głowa tego gada, jest jedną z części ciała, która odróżnia go od węży. Jest mała i nie oddzielona od tułowia. Padalec posiada również powieki, których węże nie mają. Kolejną jego typową cechą jest zaokrąglony pysk. Jego oczy mają bursztynową barwę. Ogon jest tępo zakończony i słabo wyodrębniony od reszty ciała. Podobnie jak u innych jaszczurek, w sytuacji zagrożenia zostaje odrzucony. Po zabliźnieniu się nie odrasta już do pierwotnej długości. Otwory uszne są niewielkie ale zauważalne. Ubarwienie padalców jest różnorodne. Samca można odróżnić od samicy po tym, że ma on jaśniejszy (szary) kolor podbrzusza, podczas gdy samica ma czarny lub ciemnoszary spód ciała. Zazwyczaj przez grzbiet tego gada biegną dwie podłużne linie ale czasem jest ich trzy, a nawet pięć. Rzadsza jest odmiana, która na grzbiecie ma niebieskie, zielone lub czerwonawe plamki.
Dorosły Padalec dorasta do 40–50 cm. Ponad połowę jej długości stanowi ogon. Masa ciała dojrzałego płciowo osobnika wynosi od kilkunastu do kilkudziesięciu gramów.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f5/Anguis_fragilis_%28curled_up%29.jpg/799px-Anguis_fragilis_%28curled_up%29.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-26 19:01:14

Zaskroniec Zwyczajny

Gatunek niejadowitego węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Zaskrońce występują w całej Europie (oprócz Szkocji, Irlandii i północnej części Skandynawii). Samica jest większa od samca i osiąga średnio długość od 85 cm do 1,2 m (wyjątkowo 2 m), a samiec od 70 cm do 1 m. Żywią się żabami, rybami albo małymi gryzoniami, które połykają bez uprzedniego uśmiercania. Atakują tylko poruszające się zwierzęta. W niewoli zaskrońce żyją do 15 lat.

Zaskroniec bardzo lubi przebywać na obszarach podmokłych, bagnistych, niedaleko jezior i bardzo dobrze pływa oraz nurkuje. Niektóre zaskrońce zwyczajne można zobaczyć nad morzem. Pospolity na nizinach i w górach.
Zaatakowany zaskroniec broni się, często udając martwego, wypuszcza przy tym nieprzyjemnie pachnącą ciecz, która dodatkowo ma zniechęcić potencjalnego drapieżnika. Może także wydawać dość głośny syk w celu odstraszenia napastnika.
Zaskroniec zawdzięcza swą polską nazwę charakterystycznym żółtym plamom w okolicy "za skroniami". Plamy te są bardzo wyraźne – pozwalają łatwo rozpoznać ten niejadowity i niegroźny dla człowieka gatunek.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e4/Natrix_natrix_%28Marek_Szczepanek%29.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-26 19:26:40

Żmija Zygzakowata

Gatunek jadowitego węża z rodziny żmijowatych (Viperidae). Występuje na terenach od północno-zachodniej Francji po wschodnią Syberię i Sachalin. W Skandynawii przekracza koło podbiegunowe, a na południe sięga do Włoch i Azji Mniejszej. W Polsce występuje na całym obszarze, w kilku odmianach, z których najbardziej charakterystyczne są: jasna (szara lub rudobrązowa z czarnym zygzakiem wzdłuż całego grzbietu) i czarna. Spotykana na obrzeżach lasów, podmokłych łąkach, polanach leśnych. Lubi siedliska o chłodnym mikroklimacie.
Grzbiet żmii jest o zabarwieniu brązowym, srebrzystoszarym, żółtawym, oliwkowozielonym, niebieskoszarym, pomarańczowym, czerwonobrązowym lub miedzianoczerwonym. Na grzbiecie ciemniejszy od barwy podstawowej zygzak, tzw. "wstęga kainowa". Zygzak nie zawsze jest widoczny. Pionowa źrenica. Płaska głowa o trójkątnym zarysie, wyraźnie oddzielona od reszty ciała. Ciało zwęża się w kierunku głowy. Łuski na głowie tworzą wzór przypominający literę X, Y lub V. Długość ciała dochodzi do 70 cm (rzadko do 90 cm), a masa ciała dochodzi do 0,170 kg.

http://www.mierzyn24.pl/fotosy/newsy/zmija/zmija04_600.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-26 19:36:55

Daboja Łańcuszkowa

Wąż z rodziny żmijowatych, żyje w południowo-wschodniej Azji: na subkontynencie indyjskim, na półwyspie indochińskim, w południowych Chinach i na Tajwanie. Z powodu ich bardzo efektywnego jadu i częstego pojawiania się w miejscach zamieszkanych przez ludzi, żmija ta jest uważana za najniebezpieczniejszego węża Azji Południowej, przypisywanych jej jest około 900 przypadków śmiertelnych rocznie. Ich jad jest śmiertelnie niebezpieczny dla człowieka. U większości ludzi dawka od 40 do 70 mg jest śmiertelna, co czyni ich jad o wiele bardziej efektywnym w porównaniu do innych rodzajów węży, takich jak kobry, grzechotniki czy mamby. Przeciętnie żmija przy ugryzieniu wstrzykuje około 72 mg jadu, przy niektórych egzemplarzach stwierdzono nawet ilości od 150 do 250 mg na jedno ukąszenie, co odpowiada całej zawartości ich gruczołów jadowych.

Wielkość węża jest zróżnicowana regionalnie. Populacje na Sri Lance są relatywnie małe, o przeciętnej długości ok. 0,90 m do maksymalnie 1,5 m. W Chinach węże te osiągają rozmiary od 1,0 do 1,2 m, niektóre mają nawet 1,67 m, natomiast w Indiach przeciętna długość wynosi 1,20 m, największe osobniki mają tam ok. 1,85 m. Głowa węża o długości 1,20 m ma około 5 cm. Daboja łańcuszkowa w porównaniu do innych żmij nie cechuje się okazałą budową ciała. Głowa jest spłaszczona i ma kształt trójkątny, wyraźnie odstaje od reszty korpusu.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/74/Daboia_russelii_A_Chawla01.jpg/800px-Daboia_russelii_A_Chawla01.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-28 00:12:44

Mokasyn Miedziogłowiec

Gatunek jadowitego węża z podrodziny grzechotnikowatych w rodzinie żmijowatych. Występuje w USA na terenie następujących stanów: Teksas, Oklahoma, Illinois, Floryda, Karolina Południowa
Osobniki dorosłe osiągają zwykle wielkość od 60 cm do około 90 cm, osobnik rekordowy miał ponad 120 cm. Grzbiet ma w kolorze żółtawobrązowym lub czerwonawym z poprzecznymi czerwonobrunatnymi pręgami zwężającymi się na środku grzbietu. Grzbiet głowy barwy czerwono-miedzianej Nie posiada grzechotki. Żywi się drobnymi kręgowcami, owadami i ich gąsienicami.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Agkistrodon_contortrix_contortrix_CDC-a.png/757px-Agkistrodon_contortrix_contortrix_CDC-a.png

Jakub Pilch - 2012-04-28 00:33:13

Grzechotnik Teksaski

Północnoamerykański przedstawiciel rodziny grzechotnikowatych. Duży (do 2,2 m długości), masywny, jest najniebezpieczniejszym grzechotnikiem Ameryki Północnej. Zamieszkuje południe USA i północną część Meksyku[4]. Poluje przede wszystkim na małe ssaki i ptaki, ale ze względu na toksyczność jadu jego ugryzienie może być śmiertelne nawet dla człowieka – co roku notuje się w USA kilka śmiertelnych przypadków, aczkolwiek istnieje skuteczne antidotum w pełni zabezpieczające przed skutkami pokąsania.

Grzechotka na końcu ogona to narząd ostrzegawczy. Węże przed pierwszą wylinką jej nie mają, u dorosłych składa się z ok. 10 pustych komór, które szeleszczą trąc o siebie. Po każdej nowej wylince przybywa jedna komora grzechotki. Wąż ten ma najgłośniejszą grzechotkę ze wszystkich grzechotników. Czasami cała grzechotka może się oderwać i zaczyna rosnąć od nowa. Dużą grzechotkę słychać z kilkudziesięciu metrów. Przy grzechotce występują czarno białe paski.

Niektórzy nazywają go najgroźniejszym wężem północno-amerykańskim. Zajmuje pierwsze miejsce w statystyce jeśli chodzi zarówno o osoby pokąsane, jak i wypadki śmiertelne. Zaraz po grzechotniku diamentowym jest największym jadowitym wężem Ameryki Północnej. Ponieważ ma on poza człowiekiem tylko nielicznych wrogów, jest liczny na całym swoim rozległym obszarze występowania.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Crotalus_atrox_USFWS.jpg/800px-Crotalus_atrox_USFWS.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-28 01:22:07

Kobra Egipska

Gatunek jadowitego węża z rodziny zdradnicowatych. Występuje na obszarze Afryki Centralnej i Północnej, a także na Półwyspie Arabskim. Dorasta przeważnie do 2 metrów, maksymalnie do 3 m. Ubarwienie brązowe, żółtawe lub oliwkowe. W razie zagrożenia, podobnie jak wszystkie kobry, błyskawicznie unosi przód ciała rozszerzając jego szyjny odcinek na kształt kaptura. Żywi się drobnymi kręgowcami, takimi jak żaby, ropuchy, jaszczurki, węże, ptaki oraz ssaki.

http://s.v3.tvp.pl/images/f/d/0/uid_fd0cdbf3000e899a279d35187add08cb1236195311432_width_700_play_0_pos_3_gs_0.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-28 19:04:48

Pyton Siatkowy

Gatunek węża z rodziny Pythonidae. Wąż ten bardzo dobrze pływa, zarówno w rzekach, jak i w oceanach. Występuje w całej Azji płd.-wsch., zamieszkuje również Filipiny i Indonezję. Jest gatunkiem typowo nizinnym, rzadko zapuszcza się w wyższe partie powyżej 1200 m n.p.m. Zamieszkuje wilgotne tereny leśne, jak również i te porośnięte krzaczastą roślinnością. Często spotykany nad brzegami wód. Nie boi się ludzi, często zaglądając do ich domostw i ich inwentarza.
Ubarwienie grzbietu pytona jest w kolorze żółtym, ceglastoczerwonym lub oliwkowobrązowym z ciemnobrązowymi lub czarnymi zygzakowatymi liniami, które wzajemnie krzyżują się tworząc deseń w formie sieci z oczkami. Pyton dorasta do 10 metrów i wagi ponad 100 kg. Jest jednym z największych gatunków węży. Największy osobnik znaleziony w 1912 roku na wyspie Celebes mierzył 9,76 m, ważył 160 kg. Poluje na warany, ptaki i ssaki. Posila się ssakami, od szczura po sporą świnię domową.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Python_reticulatus_%D1%81%D0%B5%D1%82%D1%87%D0%B0%D1%82%D1%8B%D0%B9_%D0%BF%D0%B8%D1%82%D0%BE%D0%BD-2.jpg/800px-Python_reticulatus_%D1%81%D0%B5%D1%82%D1%87%D0%B0%D1%82%D1%8B%D0%B9_%D0%BF%D0%B8%D1%82%D0%BE%D0%BD-2.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-28 19:29:00

Boa Dusiciel

Gatunek węża z rodziny dusicieli, jeden z przedstawicieli podrodziny boa. Prawdopodobnie najbardziej znany z dusicieli, jego wizerunek został rozpowszechniony w literaturze i filmie. Mimo utrwalonej przez nie opinii nie stanowi zagrożenia dla człowieka. Jeden z częściej hodowanych węży w domowych terrariach. Jest gatunkiem poważnie zagrożonym wyginięciem. Zasiedla większa część Ameryki Środkowej i Południowej, od północnego Meksyku po środkową Argentynę.
Stosunkowo duży dusiciel o krępej budowie, ciało osiąga największy obwód w okolicy połowy długości. Głowa niewielka, wyraźnie wyodrębniona, o trójkątnym kształcie, oczy niewielkie, charakterystyczna pionowa źrenica, tęczówka jasnożółta. Ubarwienie różni się nieco w zależności od podgatunku. Podstawowe tło – szare lub beżowe, po bokach ciała ciemniejsze, wzdłuż całego ciała przebiegają poprzecznie nieregularne pasy o barwie ciemnobrązowej, ceglastej czasem czarnej, otoczone żółtymi lub białymi obwódkami. Bliżej ogona pasy rozszerzają się i pod koniec zlewają, niekiedy przybierając tam barwę czerwoną. Po bokach ciała widoczne mniejsze brązowe lub czarne plamy o kształcie zbliżonym do rombów. Wzdłuż głowy przebiegają mniej lub bardziej wyraźne trzy ciemniejsze pasy.

Dorasta, w zależności od podgatunku i populacji, do 3–4 metrów. Samice są zazwyczaj o 30–50 cm dłuższe od samców. Osobniki hodowane w niewoli bardzo rzadko osiągają długość 3,5 metra, najczęściej nie przekracza ona 2,5 m, co jest m.in. skutkiem częstego chowu wsobnego spokrewnionych osobników

http://ssz-cobra.pl/dostepne/big/Pyton%20Tygrysi%20%20(Python%20molurus%20bivittatus)1.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-28 19:36:36

Anakonda Zielona

Gatunek węża z rodziny dusicieli, podrodziny boa, znany także jako anakonda olbrzymia. Zamieszkuje dorzecza Amazonki i Orinoko. Jeden z największych węży na świecie, ale nie najdłuższy. Choć większe rozmiary osiąga pyton siatkowy, anakondy są znacznie cięższe i mogą osiągać nawet 250 kg masy ciała (jest to możliwe dzięki wodnemu środowisku – anakonda potrafi pływać z szybkością 20 km/godz. i trwać w zanurzeniu 20 minut) przy średnicy 30 cm i obwodzie 1 m, samice są wyraźnie większe od samców. Samice średnio osiągają 4 – 4,5 m długości oraz masę 60 – 70 kg. Samce przeciętnie osiągają około 2,5 – 3 m, przy czym są znacznie szczuplejsze od samic. Bardzo rzadko spotkać można samicę mierzącą ponad 5 m i ważącą ponad 100 kg. Head i współpracownicy podają, że najdłuższa zmierzona anakonda, której pomiar jest weryfikowalny, mierzyła ok. 7 m długości.
Dorosłe anakondy żywią się tapirami, rybami, czasem jaguarami i kajmanami. Czają się na zdobycz w wodzie lub jej pobliżu, po czym znienacka atakują. Przytrzymują pyskiem i owijają się wokół ofiary. Silnymi mięśniami duszą w niezwykle skuteczny sposób: gdy zwierzę próbuje się wyrwać lub złapać oddech wąż zaciska sploty silniej. Po zabiciu połykają zdobycz w całości zaczynając od głowy. Po obfitym posiłku anakonda nie czuje głodu przez kilka tygodni, a bez szkody dla zdrowia może nie jeść wiele miesięcy.

http://www.boa-constrictors.com/sites/default/files/Anakonda.jpg

Jakub Pilch - 2012-04-29 17:16:54

Wąż Pończosznik

Pochodzi z Ameryki Północnej. Występuje w 13 podgatunkach różniących się głównie umaszczeniem i obszarem występowania. Znakiem charakterystycznym, na ogół bez względu na podgatunek, są trzy jasne pasy biegnące wzdłuż całego ciała. Pończosznik występują na terenie całych Stanów Zjednoczonych (poza suchymi, pustynnymi rejonami południowo-zachodnimi). Żyją w pobliżu wody – zasiedlają okolice brzegów rzek, bagnisk, mokradeł, podmokłych lasów. Spotyka się je też w przydomowych ogródkach i miejskich parkach, gdzie czasami zapuszczają się w poszukiwaniu pożywienia. Aktywne są głównie w dzień, w okresie od marca do listopada. Ich charakterystyczną cechą (zwłaszcza dla podgatunków żyjących w rejonach o wyraźniejszej sezonowości) jest zimowanie w bardzo dużych grupach. W grocie lub szczelinie wybranej do spędzenia zimy spotyka się jednocześnie kilkadziesiąt, a czasem nawet kilkaset osobników. W marcu, gdy zwierzęta budzą się z zimowego snu, rozpoczynają się gody. Okres godowy trwa do maja.

Pończoszniki są smukłymi wężami osiągającymi długość od 45 do 130 cm (zależnie od podgatunku). Samice są przeważnie dłuższe i grubsze od samców, na ogół mają tez krótsze ogony. Głowa jest wyraźnie oddzielona od tułowia, oczy duże, o okrągłych źrenicach. Podstawowym typem omaszczenia jest czarne tło z trzema jasnymi pręgami biegnącymi od nasady głowy aż do końca ogona. Poszczególne podgatunki mogą być zupełnie odmiennie ubarwione – tło może być brązowe, oliwkowe, zielone, czerwonawe, a pasy biegnące wzdłuż ciała bywają białe, żółte, czerwone, a czasami są zupełnie niewidoczne. Pończoszniki mogą różnić się ubarwieniem nawet w obrębie tego samego podgatunku.

http://www.californiaherps.com/snakes/images/tsinfernalisma604.jpg

Jakub Pilch - 2012-05-04 13:20:43

Skorpion Karpacki

Gatunek skorpiona z rodziny Euscorpiidae. Po rewizji rodzaju zasięg tego gatunku został ograniczony do Rumunii. Osiąga długość 27-40 mm. Żywi się owadami. Poluje nocą. Samica nosi młode na grzbiecie. Jad skorpiona karpackiego nie jest groźny dla życia ludzkiego, jednak w przypadku uczulenia na któryś z jego składników, może wystąpić wstrząs anafilaktyczny.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/Euscorpius_carpathicus.JPG/800px-Euscorpius_carpathicus.JPG

Jakub Pilch - 2012-05-04 13:25:32

Skorpion Złoty   (Skorpion mandżurski)

Gatunek skorpiona z rodziny Buthidae, żyjącego w północno-wschodnich Chinach i Mandźurii, zamieszkującego przede wszystkim stepy, pastwiska i inne tereny trawiaste, Skorpion ten jest drapieżnikiem, żywiącym się bezkręgowcami, żyjącymi w ziemi, pod kamieniami lub pod gnijącymi resztkami roślin, które uśmierca za pomocą swojego jadu, który choć nie jest śmiertelny, jest niebezpieczny również dla człowieka. Długość skorpiona złotego może osiągać nawet 6 cm. Zgodnie z nazwą zwyczajową jego ciało jest złote, czasem lekko brązowe. Mieszanka trzech toksyn, wchodzących w skład jadu przedstawicieli tegoż gatunku jest od ponad tysiąca lat stosowana w tradycyjnej medycynie chińskiej.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Sn%C3%ADmek_283.jpg/800px-Sn%C3%ADmek_283.jpg

Jakub Pilch - 2012-05-04 13:30:54

Skorpion Cesarski

Gatunek skorpiona zamieszkujący lasy tropikalne Afryki (Kotlina Konga, Ghana, Nigeria). Jeden z największych skorpionów świata - jego długość dochodzi do 23 cm. Duże oraz masywne szczypce, z łatwością przecinają skórę. Rzadko używa kolca jadowego.
W ubarwieniu przeważa kolor czarny, występuje również kolor granatowy (w zależności od kąta padania światła). Pancerz, podobnie jak wszystkich innych skorpionów, fluoryzuje w świetle UV.

Skorpiony bardzo popularne w hodowlach z racji ich słabego jadu, łagodności i małych wymagań. Należy do rodziny Scorpionidae. Łatwy w rozmnażaniu. Przed kopulacja skorpiony należy nakarmić. Wylęg (do 15-25 młodych) następuje, w zależności od warunków, po około 7-14 miesiącach, (są jajożyworodne). Skorpion ten może dożyć do wieku 13 lat, jednak przeciętnie żyje ok. 8-10 lat. Jest dosyć spokojny, ale jak każdy skorpion niebezpieczny. Jad jest szkodliwy w przypadku alergika.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/Emporer_scorpion.jpg/800px-Emporer_scorpion.jpg

Jakub Pilch - 2012-05-04 14:05:55

Arabian   

Gatunek skorpiona z rodziny Androctonus. Bardzo niebezpieczny, uznawany za najjadowitszego skorpiona na świecie. Występujący w południowo-zachodniej Azji (głównie w Arabii Saudyjskiej) oraz w Afryce. Ubarwienie jego przechodzi od oliwkowo-brązowego przez czerwono-brązowe do czarnego. Osiąga do 10 cm długości


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b6/ANDROCTONUS_CRASSICAUDA.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-27 13:34:09

Tarantula ukraińska

Gatunek dużego pająka z rodziny pogońcowatych (Lycosidae). Gatunkiem szeroko rozprzestrzenionym od Chin do środkowej Europy. Tarantula ukraińska jest jednym z największych przedstawicieli pogońcowatych – dorosłe samice mierzą 28–40 mm długości (bez odnóży) i ważą od 2,6 do 7 g – i największym pająkiem występującym w Europie Środkowej. Aparat jadowy składa się z pary gruczołów jadowych i masywnych szczękoczułków zbudowanych z grubej podstawy i ruchomych kolców jadowych.
Tarantula ukraińska żyje w norach o średnicy 2–4 cm i długości 30–60 cm, wyłożonych nicią pajęczą. Wejście do nory często również pokryte jest oprzędem. W dzień pająk przebywa na dnie nory, zaś nocą czyha na ofiarę przy wejściu. Po upolowaniu zdobyczy zaciąga ją w głąb tunelu. Tarantule ukraińskie są agresywnymi pająkami – notowano przypadki ukąszeń ludzi i innych zwierząt. Ukąszenia wywołują zauważalne efekty, takie jak zaczerwienienie i ból w okolicach miejsca ukąszenia. Ze względu na duże rozmiary kolców jadowych tarantul ukraińskich ich ugryzienie jest bolesne, a ślady po nim – widoczne

http://m.ocdn.eu/_m/0da38e1b03bd89f60e3811da26250866,10,1.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-27 13:49:53

Pingwin cesarski

Gatunek dużego ptaka z rodziny pingwinów, endemiczny dla Antarktydy. Jest największym żyjącym przedstawicielem rodziny pingwinów. Jego populację jest szacowana się na 270 - 350 tys. osobników. Pingwina cesarskiego opisał w 1844 angielski zoolog George Robert Gray.
Obie płci ubarwione jednakowo. Wierzch ciała ciemnoszaroniebieski, brzuch biały. Płetwiaste skrzydła czarne z wierzchu i białe od spodu. Głowa czarna, na bokach szyi i podgardlu żółtopomarańczowe plamy, charakterystyczne dla tego gatunku. Dziób purpurowo-różowy. Łapy czarne, palce połączone błoną pławną. Pióra gęste, wodoodporne, bardzo dobrze izolują przed zimnem. W dole brzucha, nad nogami samce mają fałd tłuszczowy, służący do wysiadywania jaja.
Młode są pokryte grubą warstwą jasnoszarego puchu, umożliwiającego utrzymywanie ciepłoty ciała, co jest kluczowe we wczesnych latach życia kiedy pisklę nie potrafi jeszcze regulować temperatury ciała. Upierzenie na głowie czarne, poza białą częścią twarzową.
Wielkość obu płci jest podobna i dochodzi do wynosi ok. 120-130 cm, a masa ciała osiąga ok. 20-45 kg.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/30/EmperorPenguinFeedingChick.jpg/800px-EmperorPenguinFeedingChick.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-27 13:56:10

Pingwin krótkoczuby

Gatunek ptaka z rodziny pingwinów (Spheniscidae) występujący w wodach otaczających Antarktydę. Ma około 70 cm wysokości i waży 6 kg. Zwierzęta te zakładają gniazda na plażach lub skałach pokrytych roślinnością. Żywią się krylem, rybami i kałamarnicami. Naukowa nazwa gatunku upamiętnia niemieckiego zoologa Hermanna Schlegela.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/RoyalPenguins5.JPG/800px-RoyalPenguins5.JPG

Jakub Pilch - 2012-06-27 14:00:40

Pingwin przylądkowy

Gatunek ptaka z rodziny pingwinów (Spheniscidae), o czarnym wierzchu ciała i masce, z wyraźną białą brwią. Skóra wokół oczu i nad nimi różowa, dziób czarny z jasną przepaską przy końcu. Spód ciała biały, z czarnym pasem na piersi. Żyje samotnie lub w stadkach, żeruje na morzu. To jedyny osiadły pingwin afrykański, czasami koczujący. Zamieszkuje Namibię do południowego Mozambiku. Pospolity, zarówno na wybrzeżu, jak i na wyspach. Długość ciała tego pingwina dochodzi do 63 cm.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1d/La_Palmyre_009.jpg/800px-La_Palmyre_009.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-27 14:10:58

Pingwin antarktyczny

Gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny pingwinów z charakterystycznym wzorem na głowie przypominającym maskę lub policyjną czapkę (stąd potoczna nazwa policjant). Wierzch ciała czarny, spód głowy i przód biały z wąskim paskiem (od niego pochodzi angielska nazwa P. antarctica - "chinstrap", "pasek na brodzie"). Nieopierzony, krótki dziób, ogon o długich, wąskich, sztywnych piórach (ułatwiających pływanie).
Pingwin antarktyczny to okołobiegunowy, pospolity ptak lęgowy na półwyspach Antarktydy i Szetlandów Południowych, Sandwicha Południowego, Wyspy Bouveta, Orkadów Południowych i Wyspy Piotra I, czasami spotykany jest dalej na północ.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Manchot_01.jpg/600px-Manchot_01.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-28 12:14:37

Mniszka śródziemnomorska

Gatunek ssaka płetwonogiego z rodziny fokowatych. Jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem. Ocenia się, że w naturze żyje nie więcej niż 500 osobników. W przeszłości zamieszkiwała cały obszar śródziemnomorski, Morza Czarnego oraz brzegów atlantyckich Hiszpanii, Portugalii, Maroka, Mauretanii, Madery i Wysp Kanaryjskich. Była też widywana na południowych brzegach Francji. W XX wieku obszar ten uległ drastycznemu ograniczeniu i dzisiaj żyje w niewielu odizolowanych od siebie koloniach w Grecji, południowej Chorwacji, Turcji, na Archipelagu Madery, w Maroku i Mauretanii.
Mniszka ma wydłużone, nieregularnie cylindryczne ciało z grubą warstwą tłuszczu pod skórą pokrytą gęstą, krótką i aksamitną sierścią nieprzepuszczającą wody. Futro jest koloru brązowego lub ciemnopopielatego o odcieniu nieco jaśniejszym po stronie brzusznej. Głowa jest niewielka i lekko spłaszczona, uszy są pozbawione zewnętrznej muszli usznej a pysk jest zakończony długimi rzadkimi ale silnymi wąsami. Długość ciała waha się między 0,8 i 2,4 m, a waga może osiągnąć 320 kg. Mniszka śródziemnomorska żyje od 20 do 30 lat.
Żywi się rybami i mięczakami, głównie polipami, zjadając do 3 kg pożywienia na dzień. W poszukiwaniu pożywienia przebywa czasami nawet dość znaczną ilość kilometrów dziennie, nurkując bez przerwy nawet do 90 m.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/9096_-_Milano_-_Museo_storia_naturale_-_Diorama_-_Foca_Monaca_-_Foto_Giovanni_Dall%27Orto_22-Apr-2007.jpg/800px-9096_-_Milano_-_Museo_storia_naturale_-_Diorama_-_Foca_Monaca_-_Foto_Giovanni_Dall%27Orto_22-Apr-2007.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-28 12:21:12

Foka Weddela

Gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych (Phocidae). Żyje w morzach Antarktyki i na południowych wyspach subpolarnych. Niekiedy potrafi zawędrować aż po Australię, Nową Zelandię, czy też zahaczyć o krańce Ameryki Południowej. Spotykana dosyć często, jej liczebność szacowana jest od 500 tys. do miliona osobników. Odkrywcą gatunku był James Weddell, angielski żeglarz. Głowa i barki tej foki są w kolorze czarnym. Grzbiet koloru ciemnożółtego przechodzący w brunatny. Boki jaśniejsze pokryte podłużnymi, ciemnymi plamami. Długość ciała dochodzi do 3 - 3,5 m. Masa ciała osiąga 350 - 450 kg.
Foka Weddela przebywa przy brzegach i nie odbywa regularnych wędrówek, w czasie zimy utrzymuje otwory w lodzie za pomocą zębów. Zwykle żyje pojedynczo, odżywia się małymi rybami i głowonogami. Uważana jest za najlepszego nurka wśród fok - nurkuje do głębokości 600 m i pod wodą spędzać może ponad 60 minut. Jest to najbardziej odporna na zimno foka.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Weddell_Seal_%28js%291.jpg/800px-Weddell_Seal_%28js%291.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-28 12:25:33

Foka pstra

Gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych. Występuje w północny Pacyfik i u wybrzeży Kanady, Chin, Japonii, Rosji, Korei Południowej i Północnej oraz USA. Samiec osiąga 1,5-2,1 metra długości i wagę 85-150 kg; samica 1,4-1,7 metra i 65-115 kg.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Phoca_largha1.jpg/800px-Phoca_largha1.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-28 12:30:37

Lampart morski

Gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych. Jego nazwa pochodzi od cętkowanej sierści (znane są dwie formy barwne lamparta morskiego, z których pierwsza ma szaro lub czarno ubarwiony grzbiet, spodnią część ciała jasnoszarą, druga ubarwiona szaro z czarnymi cętkami). Jedyny przedstawiciel rodzaju Hydrurga.
Może mierzyć 3,6 m i ważyć 500 kg (370–500 kg u samic i 270–330 kg u samców). Jego sierść nie ma podściółki puchowej i jest rzadka. Głowa jest dłuższa niż u innych fok. Zamieszkuje wody Antarktyki w strefie lodu dryfującego oraz południową część Oceanu Indyjskiego w rejonie Wysp Kerguelena[3]. Żywi się najczęściej młodymi pingwinami, jako jedyna foka żywi się też innymi fokami, a ryby są tylko uzupełnieniem jego diety. Jest szybki, zwinny i dobrze przystosowany do polowania - ma kły i siekacze ukształtowane do chwytania i rozdzierania zdobyczy, a zęby trzonowe dobre do przytrzymywania i cięcia ze względu na ich ostre krawędzie, trzonowce mają też zazębiające się guzki służące do odcedzania kryla. Żyje samotniczo, oprócz okresu rozrodu, kiedy tworzy stada. Dojrzałość płciową osiąga w wieku, około 5 lat, żyje do 20 lat. Samica rodzi zazwyczaj 1 młode, a ciąża trwa od 8 do 12 miesięcy.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ca/Hydrurga_leptonyx.JPG/800px-Hydrurga_leptonyx.JPG

Jakub Pilch - 2012-06-30 10:17:52

Słoń morski północny

Gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych. Występuje w rejonie wybrzeży amerykańskiego stanu Kalifornia i meksykańskiego Baja California oraz w południowo-wschodniej Alasce. Słonie morskie to zwierzęta stadne, które swoją nazwę wzięły od swoich dużych rozmiarów oraz od pysków samców, które przypominają trąbę.

Północny słoń morski ma barwę żółtawą albo szaro-brązową. Samce osiągają długość 4-6 m przy masie 2,4-3,7 t. Największy znany samiec słonia morskiego ważył 5 t i miał 6,9 m długości. Samice są dużo mniejsze, osiągają długość do 3,5 m a wagę do 900 kg.
Słonie morskie żywią się głównie rybami i głowonogami. Północna odmiana nie migruje, rozmnaża się na lądzie z tym, że zimę spędza na morzu, prawdopodobnie w pobliżu kry lodowej. Słonie morskie spędzają 80% czasu w wodzie, potrafią wytrzymać bez pobierania powietrza ponad 80 minut dłużej niż jakikolwiek inny niewaleniowaty ssak morski (nurkują do głębokości sięgających do 1500 m). Na lądzie mimo swoich dużych rozmiarów poruszają się szybciej niż człowiek. W czasie sezonu rozrodczego samce stają się w stosunku do siebie wyjątkowo agresywne. Walczą wtedy między sobą o terytoria, a "haremy" poszczególnych samców dochodzą do 40 samic. Samice mają każdego roku tylko jedno młode, ciąża trwa ok. 11 miesięcy. Samice dożywają 20 lat, a samce 14.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9d/See_elefanten.jpg

Jakub Pilch - 2012-06-30 10:26:24

Słoń morski południowy

Gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych. Występuje w wodach antarktycznych. Słonie morskie to zwierzęta stadne, które swoją nazwę wzięły od swoich dużych rozmiarów oraz od pysków samców, które przypominają trąbę.

Południowy słoń morski osiąga większe rozmiary od północnego słonia morskiego i zamieszkuje rozleglejszy obszar. Samce osiągają średnio długość 4,5 m przy masie 1,5-3,0 t, maksymalnie 3,7 t i długość 5,8 m (podawane czasem większe rozmiary wynikają z uwzględnienia płetw, podczas gdy standardowo mierzy się długość od czubka pyska do końca ogona). Samice są dużo mniejsze, osiągają długość 2,6-3 m i masę 350-600 kg (wyjątkowo duże do 800 kg).
Słonie morskie żywią się głównie głowonogami (75%) i rybami (25%). Gatunek ten żeruje u wybrzeży Antarktydy, zaś rozmnaża się na wyspach wokół kontynentu. Zwierzęta te są zdolne do odbywania bardzo dalekich podróży, pewien młody samiec z południowo-wschodniego Pacyfiku w ciągu 11 miesięcy przepłynął dystans ok. 29 tysięcy kilometrów, oddalając się nawet 640 km na zachód od wybrzeży Ameryki Południowej.
Słonie morskie spędzają większość czasu w wodzie, nurkują typowo na 20–30 minut, na głębokość od 300 do 500 metrów. Rekordowe nurkowanie pewnej samicy trwało 2 godziny; inne zwierzę zanurkowało na głębokość ponad 2000 m. Na lądzie mimo swoich dużych rozmiarów poruszają się szybciej niż człowiek. W czasie sezonu rozrodczego samce stają się bardzo agresywne. Walczą wtedy między sobą o terytoria, a "haremy" samców dochodzą do 120–150 samic.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Mirounga_leonina_male.JPG/800px-Mirounga_leonina_male.JPG

Jakub Pilch - 2012-06-30 10:36:08

Mors (koń morski)

Gatunek dużego drapieżnego ssaka morskiego, jedyny współcześnie żyjący przedstawiciel dawniej licznej w gatunki rodziny morsowatych (Odobenidae) i jedyny gatunek z rodzaju Odobenus. Mors pełnił ważną rolę w życiu mieszkańców Arktyki, którzy polowali na niego dla mięsa, skór, tłuszczu, ciosów i kości. Występuje w wodach przybrzeżnych Arktyki, wzdłuż wybrzeży Ameryki Północnej i Rosji. Mors najbardziej lubi płytkie wody w pobliżu pływających pól lodowych, więc można go również zobaczyć jak pływa na krach lodowych.
Mors ma ciężkie ciało osiągające długość od 2,5 do 4,2 m, osłonięte grubą na 3,5 cm niemal nagą (słabo owłosioną), pofałdowaną skórą. Masa ciała mieści się w przedziale od 400 do 1700 kg; samce są większe od samic. Morsy z Oceanu Spokojnego są większe od występujących w Atlantyku. Barwa skóry od jasnobrązowej do cynamonowobrązowej, podczas wygrzewania się na słońcu kolor zmienia się na różowy wskutek rozszerzania się naczyń krwionośnych. Na brzuchu i piersiach skóra jest ciemniejsza. Morsy żyjące w Oceanie Spokojnym mają więcej wąsów czuciowych od tych z Atlantyku.

Wszystkie kończyny morsa są przekształcone w płetwy. Przednie kończyny są większe od tylnych i stanowią główny narząd ruchu. U młodych morsów dostrzega się rzadkie owłosienie skóry, dorosłe mają skórę bardzo słabo owłosioną. Na górnej wardze występują liczne włosy czuciowe. W uzębieniu wyróżniają się górne kły obecne u samców i u samic, szczególnie silnie rozwinięte u samców, mogą dorastać do metra długości, ale przeciętna ich długość wynosi ok. 50 cm. Masa największych kłów przekracza 5 kg. Kły morsów mają budowę podobną do ciosów słoni. Pożywieniem morsów są bezkręgowce zamieszkujące dno oceanu, np.: małże, ślimaki i rozgwiazdy, a także skorupiaki, ryby, foki i padlina.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/97/12_Walross_2001.jpg/800px-12_Walross_2001.jpg

Jakub Pilch - 2012-09-13 10:37:46

Żółw olbrzymi

Jeden z największych żółwi na świecie. Podobny rozmiarem do sławnych żółwi słoniowych z Galapagos. Jego karapaks przeciętnie ma 120 cm długości, a dochodzi nawet do ok. 150 cm. Waga przeciętna samca to około 250 kg. Skorupa jest ciemnoszara albo czarna, silnie wysklepiona. Pancerz grzbietowy – karapaks pokrywają duże, gładkie tarcze i mimo że ma tylko około 1-1,5 cm grubości, jest niezmiernie wytrzymały na ucisk. Budowa krępa, nogi grube, słupowate, pokryte dużymi tarczkami. Szyja, otoczona miękką skórą, jest bardzo długa, dzięki niej zwierzę może sięgać gałęzi drzew do metra od ziemi. Samice są na ogół mniejsze niż samce, przeciętnie mierzą około 90 cm długości i ważą około 150 kg.
Główna populacja żółwi olbrzymich zamieszkuje atol Aldabra, należący do Republiki Seszeli. Inna mniejsza grupa zwierząt zamieszkuje wyspę Zanzibar. Dawniej występowały na Maskarenach, ale zostały wytępione najpierw przez żeglarzy arabskich, a następnie głównie przez holenderskich, którzy traktowali je jak "żywe konserwy". Żółwie olbrzymie są jednymi z najbardziej długowiecznych zwierząt na ziemi. Dożywają ponad 100 lat, najstarszy potwierdzony wiek żółwia o imieniu Harriet wynosi 176 lat.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Aldabra_Giant_Tortoise_Geochelone_gigantea_edit1.jpg/800px-Aldabra_Giant_Tortoise_Geochelone_gigantea_edit1.jpg

Jakub Pilch - 2012-09-13 10:45:10

Żółw oliwkowy

Gatunek gada z rodziny żółwi morskich (Cheloniidae), najmniejszy z całej rodziny. Jest najliczniejszym żółwiem na świecie i jednym z najbardziej wykorzystywanych przez ludzi (polowania, handel jajami).
Żółw oliwkowy ma najbardziej zaokrąglony karapaks spośród żółwi morskich, często jest on szerszy, niż dłuższy. Podobnie jak inne żółwie morskie, składa jaja na plażach, jednak nie robi tego w pojedynkę, a w bardzo licznych grupach. Jest głównie mięsożercą, czasami odżywia się również pokarmem roślinnym w zależności od dostępności pożywienia. Pomiędzy okresami godowymi i lęgowymi odbywa długie migracje, często przekraczające kilka tysięcy kilometrów. Żółwie oliwkowe występują we wszystkich oceanach. Młode osobniki są barwy szarej lub szarobrązowej, która z wiekiem przechodzi w oliwkowo-zieloną. Kolor ten jest źródłem zarówno polskiej nazwy zwyczajowej, jak i naukowej. Na kolistym karapaksie, zazwyczaj nie przekraczającym 70 cm długości, umieszczone jest od 6 do 9 rogowych tarcz żebrowych, których liczba może być asymetryczna. Karapaks posiada również 5 par przybrzeżnych płyt oraz 3 lub 4 krawędziowe, z tyłu ostro zakończone. Łączenia między nimi są stosunkowo gładkie. Spód żółwia jest zazwyczaj żółtawy lub zielono-żółty. Głowa w porównaniu do małej skorupy wydaje się nieproporcjonalnie duża. Masa dorosłego osobnika nie przekracza 45 kilogramów. Gady te odbywają długie migracje, przebywając pomiędzy sezonami godowymi, nierzadko ponad 4 tysiące kilometrów. Zazwyczaj przebywają na otwartych wodach strefy pelagialnej o głębokości dochodzącej do 3000 metrów, choć obserwuje się je czasem również w płytkich wodach przybrzeżnych. Plaże indyjskiego stanu Orisa są jednym z miejsc w których żółwie oliwkowe składają jaja. Plaże Devi, Gahirmatha i Rushikulya są pełne żółwi w okresie godowym.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Lepidochelys_olivacea.jpg/800px-Lepidochelys_olivacea.jpg

Jakub Pilch - 2012-09-13 10:54:43

Żółw słoniowy

Gatunek jednego z największych żółwi na świecie. Podobny rozmiarem do żółwi olbrzymich z wysp Oceanu Indyjskiego. Jego pancerz grzbietowy może mieć 150 cm długości, a największy znaleziony osobnik mierzył prawie 3 metry i ważył 1000 kg. Na ogół za duże uważa się osobniki, których waga przekracza 200 kg, a wysokość dochodzi do 1 metra. Samce są zwykle większe od samic. Żółwie słoniowe żyją na wyspach Galapagos.
W stosunku do reszty ciała ich karapaks (górna część skorupy) jest bardzo duży. Wypukły, spadzisty karapaks jest z zewnątrz pokryty dużymi i gładkimi rogowymi tarczkami, od przodu wysoko uniesiony opada stromo ku tyłowi. Natomiast brak jest tarczki karkowej. Głowa mała osadzona na długiej szyi osłoniętej miękką skórą. Grube słupowate nogi (kształtem podobne do nóg słonia i stąd wzięła się nazwa tych żółwi) pokrywają duże tarczki, a palce zakończone są potężnymi pazurami. Podobnie jak inne żółwie nie mają zębów, a ich rolę spełniają ostre listwy rogowe, za pomocą których tną i miażdżą zjadaną roślinność.
Całe ciało jest jednolicie brunatne lub czarnawe. Karapaks niektórych osobników nad głową zakrzywia się w górę umożliwiając żółwiowi dosięganie wyższych roślin. Poruszają się powoli na szeroko rozstawionych nogach w sposób typowy dla gadów. Takie ustawienie nóg powoduje, że więcej energii tracą na utrzymanie ciężaru ciała niż na rzeczywisty ruch. Wykonują powolne kroki noga za nogą zostawiając za sobą szeroki ślad. Są długowiecznymi zwierzętami, gdyż w sprzyjających warunkach mogą dożyć nawet 300 lat. Dobrym przykładem może być żółw o imieniu Tu'i Malila, podarowany przez kapitana J. Cooka królowi Tonga ok. 1777 r. Jeszcze w 1949 r. był w dobrej formie, a umarł w 1965 roku.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Galapagos_giant_tortoise_Geochelone_elephantopus.jpg/800px-Galapagos_giant_tortoise_Geochelone_elephantopus.jpg

Jakub Pilch - 2012-09-13 11:01:35

Żółw obrzeżony

Gatunek gada z podrzędu żółwi skrytoszyjnych z rodziny żółwi lądowych. Pancerz długości do 40 cm. Karapaks bez wyraźnych wypukłości, ciemny a u starszych osobników czarny. Jasne płytki pośrodku tarcz. Karapaks wydłużony, z wyrastającym daleko do tyłu i spłaszczonym tylnym brzegiem. Żółw obrzeżony to największy europejski żółw lądowy. Występuje w Grecja na południe od Olimpu (liczebność spada) oraz niektóre wyspy na Morzu Egejskim.
Do niedawna uważano, iż gatunek ten posiada kilka podgatunków ponieważ osobniki zamieszkujące różne obszary znacząco się od siebie różnią w wyglądzie. Najnowsze badania naukowe dowodzą, iż pod względem DNA osobniki tego gatunku z różnych regionów się niczym nie różnią. Ocenia się, że na wygląd poszczególnych osobników ma znaczący wpływ środowisko w jakim zamieszkują te zwierzęta.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/Testudo_marginata7.jpg/800px-Testudo_marginata7.jpg

Jakub Pilch - 2012-09-13 11:12:03

Żółw sępi   (skorpucha)

Gatunek gada z rodziny żółwi skorpuchowatych z podrzędu żółwi skrytoszyjnych. Karapaks barwy jednolicie ciemnobrązowej jest wydłużony i średnio wypukły pokryty 3 wzdłużnymi rzędami wysokich, rogowych bocznie spłaszczonych stożków tworzących kile. Plastron mocno zredukowany. Głowa duża pokryta od góry tarczkami, a z boku guzkami. Szczęki masywne ostro zakończone, górna hakowato zagięta, przypominająca sępi dziób (siła nacisku szczęk wynosi ok. 75 kg/cm2 i jest jedną z największych wśród kręgowców). Ogon długi pokryty 3 rzędami guzków. Nogi słabo przystosowane do pływania. Na języku występuje umięśniony długi wyrostek przypominający czerwonego robaka i służący do wabienia ryb. W niewoli żółw osiąga wiek do 70 lat.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Alligator_snapping_turtle.jpg/800px-Alligator_snapping_turtle.jpg

Jakub Pilch - 2012-09-14 15:02:04

Krokodyl Nilowy

Jeden z trzech gatunków krokodyli występujących w Afryce i drugi pod względem wielkości w rodzinie krokodylowatych. Może osiągać długość 5,5 metrów i masę blisko 1 tony. Występuje prawie w całej Afryce na południe od Sahary i na Madagaskarze. Był czczony w starożytnym Egipcie. Zamieszkuje brzegi rzek, jezior i zbiorników wodnych. Dni spędza na brzegu, a na noc zanurza się w wodzie. Krokodyl nilowy może żyć nawet 100 lat. Poluje na różne zwierzęta (m.in. bawoły, antylopy, młode osobniki słoni). Złapane ofiary wciąga pod wodę. Krokodyl nilowy może wstrzymać oddech pod wodą na ponad 45 minut.
Między brodźcem piskliwym a krokodylami panuje pewnego rodzaju symbioza: niewielkie ptaszki wyjadają resztki jedzenia spomiędzy zębów gada oczyszczając je. Jednocześnie same się przy tym pożywiają.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Bazoule_sacred_crocodiles_MS_6709cropped.JPG/800px-Bazoule_sacred_crocodiles_MS_6709cropped.JPG

Jakub Pilch - 2012-09-14 15:05:29

Krokodyl błotny

Podobny do krokodyla nilowego. Jednakże tarcze grzbietowe ma ułożone nieregularnie, głowę krótszą i szerszą, która przypomina głowę aligatora (1,5 raza dłuższa od szerokości). Jednak wielki i widoczny czwarty ząb wskazuje, że jest krokodylem. Głowa stosunkowo płaska z wysoko umieszczonymi oczami, otworami usznymi i nozdrzami, dzięki czemu może zanurzyć całe ciało pod wodę pozostawiając narządy zmysłów na powierzchni. Oko ma ochronną trzecią powiekę, której używa podczas nurkowania. Tylne odnóża z błonami pływnymi nie służą do pływania, a rolę tę pełni ogon. Grzbiet zielonooliwkowy w różnych odcieniach.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fb/Marsh_crocodile_-_Basking_in_the_sun.jpg/800px-Marsh_crocodile_-_Basking_in_the_sun.jpg

Jakub Pilch - 2012-09-14 15:12:19

Kajman karłowaty

Gatunek gada z rodziny aligatorowatych. Najmniejszy przedstawiciel aligatorowatych i najmniejszy w ogóle ze wszystkich krokodyli. Na grzbiecie i brzuchu ma pancerz z kostnych płyt. Budowa głowy różni się od pozostałych krokodyli - jest krótka, bardzo gładka i wklęsła z wysoką czaszką i zadartym pyskiem oraz dolną szczęką wyraźnie podniesioną do góry. Kształt czaszki może mieć związek z kopaniem nor, których używają jako schronienia podczas dnia. Młode są brązowe ze słabymi paskami. Dorosłe są ciemniejsze. Głowa barwy czekoladowo-brązowej z takim kolorem tęczówki. Dolna szczęka w białe paski. W odróżnieniu od innych kajmanów toleruje chłodniejszą wodę.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Brauen_Glattstirnkaiman_Paleosuchus_palpebrosus.jpg/800px-Brauen_Glattstirnkaiman_Paleosuchus_palpebrosus.jpg

Jakub Pilch - 2012-09-14 15:32:04

Gawial

Gatunek krokodyla z rodziny gawialowatych (Gavialidae). Jest czczony przez hindusów jako zwierzę poświęcone bogu Wisznu. Gawial wyróżnia się spośród krokodyli bardzo długim i wąskim pyskiem, u samców silnie rozszerzonym na końcu. W pysku znajdują się liczne, lekko zagięte zęby, z tego w szczęce znajduje się od 54 do 58 zębów, a w żuchwie od 50 do 52. Grzbiet pokryty jest czterema podłużnymi rzędami dużych płyt kostnych. Pośrodku, wzdłuż ogona ciągnie się rząd 19 nieparzystych płyt uzbrojonych w grzebieniaste wyrostki, po bokach 19 płyt o kształcie dachówkowatym. Ubarwienie dorosłego gawiala jest brunatnozielone. Gawial ma stosunkowo słabe nogi. Gawial osiąga do 7 metrów długości, a masa ciała dochodzi do 1000 kg.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Indian_Gharial_Crocodile_Digon3.JPG/800px-Indian_Gharial_Crocodile_Digon3.JPG

Ignacy Koszycki - 2013-01-11 11:33:01

Badia

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Występuje jako endemit na wyspie Borneo. Opisany w 1874 roku na podstawie jednej skóry. Do jego odkrycia doszło przez przypadek, podczas tropienia tygrysów na Półwyspie Malajskim. Naukowcy z malezyjskiego uniwersytetu Sarawak zrobili zdjęcia drapieżnikom za pomocą pułapki fotograficznej, czyli aparatu umieszczonego na ścieżkach ich codziennych wędrówek. Długość ciała Badii (z ogonem) dochodzi do 80 cm. Masa ciała siega 3-4 kg. Ubarwienie ma kasztanowate, z ciemnymi cętkami w dolnej części ciała; brzuch jest jaśniejszy.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/ba/Bay_cat_1_Jim_Sanderson-cropped.jpg/800px-Bay_cat_1_Jim_Sanderson-cropped.jpg

Ignacy Koszycki - 2013-01-11 11:52:02

Guanako

Gatunek południowoamerykańskiego, roślinożernego ssaka z rodziny wielbłądowatych (Camelidae). Żyje w niewielkich stadach w Andach i w Patagonii. Długość ciała dochodzi do 153–200 cm, wysokość w kłębie 90–125 cm. Ma długą, płową sierść w różnych odcieniach brązu. Na grzbiecie i bokach, krótszą, jasną na brzuchu. Kończyny smukłe, szyja długa, cienka, ogon bardzo krótki długości 22–25 cm, zaokrąglony i puszysty. Masa ciała 80–120 kg.

Gwanako, podobnie jak wigoń, występuje na rozległych przestrzeniach. Zwierzę to zamieszkuje zazwyczaj suche tereny, szczególnie w pobliżu równika na południe od równiny Gran Chaco. Dawniej gwanako występowało również na sawannach i półpustynnych terenach Patagonii i Ziemi Ognistej, obecnie prawie całkowicie zniknęło z tych obszarów, pojawiając się tylko lokalnie wysoko w Andach od południowego Peru do Ziemi Ognistej. Gwanako żyje w małych stadach, liczących najwyżej 20–30 osobników. Jeden samiec pełni funkcję przewodnika i opiekuna takiej grupy.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/Lama-guanicoe.jpg/800px-Lama-guanicoe.jpg

Ignacy Koszycki - 2013-01-11 12:05:13

Pekari Wagnera

Gatunek ssaka z rodziny pekari (Tayassuidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Catagonus. Występuje w Paragwaju, Boliwii i Argentynie. Charakteryzuje się dłuższymi uszami, nosem i ogonem od pozostałych gatunków pekari, jest też z nich największy. Żyje w stadach liczących do 10 osobników. Żywi się głównie kaktusami, gdyż występuje w regionie suchym. Po raz pierwszy został opisany, na podstawie skamieniałości, w 1930. Uważano go początkowo za gatunek wymarły[3]. Jest zagrożony wyginięciem w wyniku utraty naturalnych siedlisk.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/46/Catagonus_wagneri_1_-_Phoenix_Zoo.jpg/800px-Catagonus_wagneri_1_-_Phoenix_Zoo.jpg

Ignacy Koszycki - 2013-01-11 12:11:59

Pekari obrożny

Gatunek pekari występujący w Ameryce Południowej i Środkowej. Najmniejszy z 3 gatunków pekari (ważą od 14 do 30 kg). Posiada charakterystyczną białą obrożą na szyi. Zamieszkuje różnorodne środowiska od pustyń po tropikalne lasy deszczowe. Żywi się głównie pokarmem roślinnym – jagody, pędy, bulwy, kłącza a także w mniejszym stopniu zwierzęcym - bezkręgowcami czy drobnymi kręgowcami. Aktywny w nocy oraz w chłodniejszych porach dnia. Tworzy stada do 20-50 osobników (zwykle 6 do 9), którym przewodzi dominująca samica. Po 142-151 dniach ciąży rodzą się 1-3 młode. Żyje do 25 lat.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Tayassu_tajacu.jpg/800px-Tayassu_tajacu.jpg

Ignacy Koszycki - 2013-01-11 12:14:47

Bolita południowa

Gatunek ssaka z rodziny pancerników. Występuje od wschodniej Boliwii i południowo-zachodniej Brazylii po Gran Chaco i Argentynę. Osiąga gługość około 30 cm. Ubarwienie ciemnobrązowe. Dojrzewa płciowo pomiędzy 9-12 miesiącem życia. Samica rodzi jedno młode. Za schronienie wykorzystują nory innych zwierząt. Żywi się mrówkami i termitami. Zagrożona bolita zwija się w kulę chroniąc się pod pancerzem. Pozostawioną w pancerzu szczeliną potrafi przyciąć łapę atakującego drapieżnika. Przez ludzi jest poławiana dla mięsa.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/Southern_Three_Banded_Armadillo_001.jpg/800px-Southern_Three_Banded_Armadillo_001.jpg

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-06 18:24:36

Peba  (Pancernik długoogonowy)

Gatunek ssaka lądowego z rodziny pancerników, który dzięki zdolnościom nabierania powietrza w płuca i wypełniania nim żołądka oraz jelit, może unosić się na powierzchni wody. Zwierzę to osiąga długość około 80 cm[potrzebne źródło]. Przednie kończyny wyposażone są w 4 palce z długimi, mocnymi pazurami. Tylne kończyny posiadają 5 palców. Ciało pokryte jest pancerzem, długi ogon z poprzecznymi pierścieniami pancerza.

Żywi się owadami, małymi ssakami i gadami, ptasimi jajami i pisklętami, owocami, korzeniami sukulentów, grzybami, a nawet padliną. Broniąc się przed drapieżnikami chowa nogi pod pancerzem i przywiera płasko do ziemi. Prowadzi nocny tryb życia. Występuje na obszarze obu Ameryk. Zamieszkuje nory różnorodnych terenów.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Nine-banded_Armadillo.jpg/800px-Nine-banded_Armadillo.jpg

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-06 18:32:20

Leniwiec krótkoszyi

Gatunek ssaka z rodziny Megalonychidae obejmującej leniwce dwupalczaste. Prowadzi spokojne nocne nadrzewne życie, wisząc brzuchem do góry i żywiąc się roślinami. Jego anatomia znacznie się różni od spotykanej u większości ssaków. Zwierzę stanowi obiekt badań parazytologicznych i genetycznych.

Zwierzę mierzy od 54 do74 cm, waży od 4 do 8,5 kg. Masa mięśniowa jest o wiele niższa niż w przypadku innych zwierząt podobnej wielkości. Pozwala to leniwcom łatwiej wspinać się po gałęziach. Silne umięśnienie występuje tylko na szyi i kończynach przednich.

Okrywa włosowa tego łożyskowca, różniąca się znacznie od zwykle spotykanej u ssaków, składa się z dwóch różniących się od siebie rodzajów włosów. Dłuższe włosy okrywowe kryją wśród siebie krótsze i gęste włosy puchowe. Futro przybiera różnorodny kolor, od barwy jasnej, bladożółtej do ciemnobrązowej. Rosnące w rowkach włosów glony mogą także nadawać mu zielonkawe zabarwienie, pomagające w kamuflażu. Twarz zwykle wyróżnia się jaśniejszym odcieniem, a okolice gardła w ogóle są blade. Odwrotnie czubek głowy i ramiona mają ciemniejszą barwę. Takie umaszczenie stanowi rodzaj kamuflażu. Dodatkowo trzymając dłonie i stopy blisko siebie leniwiec krótkoszyi przypomina pęk zeschłych liści.

Zaokrąglona głowa o wypukłej twarzy posiada niepozorne oczy o ciemnej obwódce i nieporośnięty włosami pysk. Uszy są niewielkie. Żuchwa i szczęka różnią się liczbą zębów. Ta pierwsza posiada ich 8, ostatnia – 10. Trudno stwierdzić, jakim zębom innych ssaków odpowiadają. W kształcie są prawie cylindryczne. Niektóre źródła podają, że u tego rodzaju przednia powierzchnia dolnych kłów zachodzi na tylną powierzchnię kłów górnych, dzięki czemu zęby te same się ostrzą.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/25/Sloth1a.jpg/800px-Sloth1a.jpg



W odróżnieniu

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-07 15:40:31

Kozioł śnieżny

Gatunek dużego ssaka z rodziny krętorogich, spokrewniony z kozicą. Zamieszkuje górskie tereny w Ameryce Północnej od Alaski i Jukonu po Montanę i Oregon. Długość tułowia wraz z głową - 1,3-1,6 metra. Wysokość w kłębie 90-120 cm. Ogon do 20 cm. Samce są o 10 do 30% większe od samic. Długość życia do 18 lat.

Futro ma z długim włosem, wzdłuż grzbietu tworzące puszystą grzywę. W okresie zimowym znacznie gęstnieje. Ubarwienie w kolorze białym lub żółtobiałym. Rogi kształtu stożkowatego, czarne, lekko zakrzywione do tyłu o długości do 25 cm. Występują u obojga płci. Racice posiadają twarde brzegi, które ułatwiają wspinanie się po skałach. Odżywia się pędami, trawami, porostami krzewów i drzew, w okresie zimy za pożywieniem schodzi w niższe partie gór.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b5/Mountain_Goat_USFWS.jpg/800px-Mountain_Goat_USFWS.jpg

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-07 15:47:25

Koziorożec Skalny

Ssak z rodziny krętorogich. Występuje w Alpach (Szwajcaria, Francja, Włochy, Austria, Niemcy, Słowenia). Jest to zwierze średniej wielkości, wysokość w kłębie dochodzi do 70-100 cm. Długość ciała osiąga 115-170 cm. Długość rogów do 100 cm i wagę ciała u samca 75-120 kg, samicy 50-60 kg. Tułów tego koziorożca pokryty jest brązową sierścią (u samic jaśniejsza), a brzuch i okolice odbytu przybierają barwę żółtawą. Kończyny tego zwierzęcia są krótkie i silne, zakończone racicami. Ogon płaski, pozbawiony sierści na spodniej stronie. Głowa jest podłużna, czoło lekko cofnięte, dolna część żuchwy przyozdobiona charakterystyczną "bródką". Rogi są szablasto wygięte, skierowane ku tyłowi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/be/Steinbock_2006_08_2.jpg/800px-Steinbock_2006_08_2.jpg

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-07 15:52:07

Bongo

Największa spośród afrykańskich leśnych antylop zamieszkująca afrykańskie lasy tropikalne i góry w Dolinie Konga. Przeważnie prowadzi nocny tryb życia. Gatunek zagrożony wyginięciem. Wysokość w kłębie 1,1-1,3 m i długość 1,7-2,5 m. Samice ważą 210–235 kg, samce 240–405 kg. Ubarwienie zmienne, forma typowa jest brązowa w białe paski. Samiec ma większe rogi, które jednak występują u obojga płci. Na skutek nadmiernych polowań bongo stało się w ostatnim dziesięcioleciu zdecydowanie rzadkie. Dzieli przestrzeń życiową z okapi i słoniem leśnym (słoń afrykański).

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/JohnBallZooBongo.JPG/800px-JohnBallZooBongo.JPG

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-07 15:54:56

Gajal

Ssak krętorogi zaliczany do bydła, udomowiona forma gaura. Czarnobrunatna sierść z jasnymi nogami poniżej stawu skokowego. Waga do 1000 kg, długość do 280 cm, wysokość 1,6 cm. Ma masywne zakrzywione rogi.


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/Bos_gaurus_%28Gayal%29_male.JPG/800px-Bos_gaurus_%28Gayal%29_male.JPG

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-07 15:58:38

Takin złocisty

Ssak z rodziny krętorogich, jedyny przedstawiciel rodzaju Budorcas Hodgson, 1850. Jego najbliższym krewniakiem jest piżmowół. Najbardziej aktywny wieczorem i nocą. Pochodzi ze wschodnich Himalajów. Długość ciała ok. 2 metrów, wysokość do 1,3 metra, waga do 350 kg. Gruba sierść w kolorze od żółto-złotego, beżowego, ciemnoczerwonego do czarnego. Przedstawiciele obu płci posiadają krótkie, grube rogi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/36/Takin_1427.JPG/800px-Takin_1427.JPG

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-07 16:04:13

Dujker żółtopręgi

Gatunek afrykańskich antylop krętorogich zaliczany do dujkerów. Zasięg występowania - najszerszy ze wszystkich dujkerów - obejmuje Afrykę Środkową i Zachodnią. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony. Samce są trochę większe. Mierzą 115-145 cm długości i 65-80 cm wysokości, ważą od 40 do 80 kg. Ich futro jest ciemnobrązowe lub czarne z żółtym pasem na tylnej części grzbietu. U młodych występują cętki na ciemnobrązowym tle. Preferują tropikalne lasy z gęstym podszytem, ale spotykane są również na sawannach i polach uprawnych. Żywią się nasionami, owocami, trawą, grzybami i liśćmi.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/Cephalophus_sylvicultor_sylvicultor1.jpg/800px-Cephalophus_sylvicultor_sylvicultor1.jpg

Mikołaj Petrowicz - 2013-08-07 16:11:34

Wikunia

Gatunek południowoamerykańskiego, roślinożernego ssaka parzystokopytnego, najmniejszy przedstawiciel rodziny wielbłądowatych. Żyje w małych grupach rodzinnych, na stokach Andów w suchym i zimnym klimacie, na dużych wysokościach (3 500–5 750 m n.p.m.). Ze względu na codzienne zapotrzebowanie na wodę przebywa blisko wodopoju, zwykle nie więcej niż 2 km.

Ciało ma smukłe, o delikatnej budowie, o średniej długości około 140 cm nie licząc ogona. Nogi długie i cienkie. Głowa zaokrąglona, krótka część twarzowa. Sierść gęsta, puszysta i miękka, o zmiennym ubarwieniu – od żółtawego do czerwonobrązowego na grzbiecie i bokach, jasna na brzuchu. Włosy puchowe różnią się od pokrywowych tylko nieznacznie, dzięki czemu sierść robi wrażenie jednolitej. Jednym z przystosowań do przebywania na dużych wysokościach jest duże serce wikunii – jego masa jest o połowę większa od serca innych gatunków tej wielkości.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/Vicunacrop.jpg/800px-Vicunacrop.jpg

Ignacy Koszycki - 2014-03-21 20:27:18

Antylopa Szabloroga

Antylopa zamieszkująca porośnięte lasem sawanny Afryki Wschodniej i Południowej. Antylopa szabloroga osiąga 120 do 145 centymetrów wysokości i waży 200 do 270 kilogramów, samce są większe od samic. Samice antylopy szablorogiej są kasztanowe lub ciemnobrązowe. Dojrzałe samce są wyraziście czarne. Obie płcie mają białe podbrzusze, białe policzki i białą brodę. Mają kudłatą grzywę na odwrocie swojej szyi. Antylopy szablorogie mają imponujące, zakrzywione do tyłu rogi, które u samic osiągają do metra, a u osobników męskich mogą dochodzić nawet do ponad półtora metra. Antylopy szablorogie zamieszkują porośniętą lasem sawannę w pobliżu wody, gdzie odżywiają się trawą i liśćmi. Prowadzą dzienny tryb życia są mniej ruchliwe podczas gorących dni. Antylopy szablorogie gromadzą się w stada liczące od dziesięciu do trzydziestu samic i cieląt prowadzonych przez dominującego samca. Samce walczą między sobą - opadają na kolana i używają swoich szablastych rogów. Jedna z najbardziej agresywnych antylop.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Sable_bull.jpg/694px-Sable_bull.jpg

Ignacy Koszycki - 2014-03-22 18:00:11

Adaks

Gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny krętorogich, zaliczany do antylop. Jest to masywne zwierzę o szeroko rozstawionych, spłaszczonych racicach, ułatwiających chodzenie po piasku. Ciało pokrywa krótka sierść o jasnym umaszczeniu (zimą szarawe, latem białe bądź w kolorze piaskowym) z wyjątkiem pyska, gdzie na ciemnym tle występuje biała plama, przypominająca kształtem literę X. Nogi, biodra, brzuch i uszy również są białe. Długie, śrubowato skręcone i lirowato wygięte ku tyłowi rogi występują u osobników obu płci. Na powierzchni tych rogów występują regularnie rozłożone pierścieniowate zgrubienia. Adaks żyje w niewielkich stadkach, liczących średnio po 15 do 20 sztuk, pod wodzą starego samca. Jest gatunkiem prowadzącym nocny tryb życia - dnie spędza odpoczywając.

Pierwotnie występował na całej Saharze: od Mauretanii, Maroka i Algierii, aż do Sudanu. Obecnie adaks należy do najrzadszych antylop. Spadek liczebności tych zwierząt to rezultat polowań dla cenionego mięsa i skóry. Z braku ochrony zwierzętom tym grozi całkowite wytępienie.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Addax_%28Addax_nasomaculatus%29.JPG/636px-Addax_%28Addax_nasomaculatus%29.JPG

Ignacy Koszycki - 2014-03-22 18:05:09

Niala górska

Gatunek dużego ssaka parzystokopytnego z rodziny krętorogich, zaliczany do antylop, blisko spokrewniony z nialą grzywiastą i kudu. Niala górska jest niższa w kłębie od niali grzywiastej, ale dłuższa i cięższa. Samice osiągają 150–200 kg, a samce 180–300 kg masy ciała. Ubarwienie szare do szarobrązowego, spodem jaśniejsze, zależne od wieku osobnika – u młodszych dominuje kolor brązowy, u starszych szary. Samce są większe od samic, mają spiralnie zakręcone (1,5–2 obrotów) rogi, a ich ubarwienie jest ciemniejsze w porównaniu z samicami w tym samym wieku. Wędrują w stadach złożonych z kilku do kilkunastu osobników, zwykle samic z młodymi, czasem samców. Starsze samce wędrują samotnie. Niala górska jest gatunkiem roślinożernym. Żywi się ziołami, krzewami i trawami. Wykazują aktywność późnym popołudniem, nocą i wczesnym rankiem.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Tragelaphus_buxtoni.jpg/700px-Tragelaphus_buxtoni.jpg

Ignacy Koszycki - 2014-03-23 10:06:31

Urial (owca stepowa)

Gatunek z rzędu parzystokopytnych, z rodziny krętorogich, jeden z gatunków dzikich owiec, protoplasta owcy domowej, a dokładnie ras długoogoniastych wełnistych np. merynosów i ras tłustoogoniastych np. karakułów. Występuje w Centralnej Azji od Kazachstanu po Indie i Pakistan. Dorosły osobnik osiąga wysokość w kłębie do 90 centymetrów i masę ciała 50-90 kg.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/Ovis_ammon_vignei_arkal_Pretoria_3bis.jpg/640px-Ovis_ammon_vignei_arkal_Pretoria_3bis.jpg

online courses miody manuka