#1 2012-02-15 12:57:45

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Słowianie

Słowianie

Stanowią najliczniejszą indoeuropejską grupę ludnościową w Europie. Zamieszkująca wschodnią, środkową oraz południową część tego kontynentu a także północną część Azji. Do Słowian, obok ponad 140 pomniejszych grup, zalicza się:
    * Słowian zachodnich - Serbołużyczan, Polaków, Czechów, Słowaków
    * Słowian wschodnich - Białorusinów, Rosjan, Ukraińców, Łemków
    * Słowian południowych - Bośniaków, Bułgarów, Chorwatów, Czarnogórców, Macedończyków, Serbów, Słoweńców i Słoweńców karynckich.

Najstarszy znany ustrój panujący wśród Słowian to demokracja wojenna. Ludność zajmowała się hodowlą bydła i uprawą ziemi, głównie prosa i beru. Budowała osady wzdłuż rzek. Podstawową formą budynku mieszkalnego była niewielka ziemianka o planie kwadratu, z dużym piecem kamiennym lub glinianym. Chaty rozmieszczone były w jednym lub kilku rzędach wzdłuż rzeki. Kultura materialna wczesnych Słowian jest uboga w wyroby metalowe: licznie natomiast występują proste, niezdobione naczynia gliniane, wykonywane bez użycia koła garncarskiego. Słowianie przejawiali jednak łatwość w przyswajaniu sobie obcych wzorów - na terenach, gdzie kontaktowali się z Cesarstwem Bizantyjskim czy z Awarami, występują liczne ozdoby o formach zaczerpniętych z tych kultur. Nad Dunajem Słowianie zapoznali się też z takimi wynalazkami, jak np. koło garncarskie.

Kilka spokrewnionych rodzin tworzyło ród, wspólnotę opartą na związkach krwi. Ziemię uprawiano przez kilka lat, a po jej wyjałowieniu się przenoszono siedzibę o kilka lub kilkanaście kilometrów. Na nowym miejscu wypalano las i użyźniano popiołem ugory.

Do elity plemiennej należała starszyzna plemienna, wybierana z najbogatszych rodów (żupani i władykowie) oraz wojownicy posiadający konie. Pośród nich, na ogólnym zgromadzeniu zwanym wiecem, wybierano dowódców wojskowych (wojewodów, czelników i kneziów). W czasie wędrówki na zachód i ciągłych wojen właśnie dowódcom wojskowym udało się utrzymać faktyczną władzę polityczną i przekazać ją nawet własnym synom, mimo że większość spraw plemiennych załatwiano nadal podczas ogólnego zgromadzenia (wiecu).

http://www.pomoceszkolne.pl/files/products/slowienie.jpg

Offline

 

#2 2012-02-16 18:43:45

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Słowianie Zachodni

Stanowią jedna z grup Słowian zamieszkująca wschodnią i środkową część Europy. W okresie migracji i ekspansji Słowian (VI-VII wiek) ludność ta zachowywała jedność kulturową i zapewne także w znacznej mierze językową. Dopiero usadowienie się Węgrów na Nizinie Węgierskiej u schyłku IX wieku przerwało intensywne kontakty między Słowianami zamieszkującymi na północ od Karpat i Sudetów a Słowianami naddunajskimi i bałkańskimi. Spowodowało to powstanie coraz większego zróżnicowania między Słowianami Zachodnimi a Południowymi. Również różnice pomiędzy Słowianami Zachodnimi a Wschodnimi zaczęły formować się dopiero w X wieku, kiedy powstały konkurujące ze sobą państwa Rusi Kijowskiej i Polski. Proces różnicowania pogłębiony został faktem przyjęcia chrześcijaństwa w innym obrządku, co po schizmie w 1054 roku stało się czynnikiem tworzącym zasadnicze odmienności. W ten sposób – dopiero w X wieku – wykształciły się 3 grupy Słowian, m.in. Słowian zachodnich.

Plemiona zachodniosłowiańskie aż do XI wieku zachowały jedność językową, w późniejszym okresie nastąpiło zróżnicowanie. Do plemion zachodniosłowiańskich należą : Obodrzyce, Pomorzanie, Wieleci, Serbołużyczanie, Polanie, Mazowszanie, Ślężanie, Wiślanie, Czesi, Morawianie, Słowacy

http://www.piastowie.kei.pl/piast/mapy/1.jpg

Offline

 

#3 2012-02-16 19:48:33

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Obodrzyce
Grupa plemion słowiańskich należąca do Słowian połabskich. Do grupy tej zaliczano: Obodrzyców właściwych (Reregów), Połabian, Wagrów, Warnów, Glinian, Bytyńców, Smolińców, Morzyczan.
Inne spotykane nazwy grupy plemion obodryckich to: Obotriti, Abitrices, Abotriti, Abotridi, Abodriti, Abdriti, Habitriti, Obriti, Abatereni, Obotriten. Geograf Bawarski podaje, że na ziemi obodrzyckiej znajdowały się 53 grody słowiańskie.
Obodrzyci zamieszkiwali tereny dzisiejszej Meklemburgii-Pomorza Przedniego oraz Szlezwik-Holsztynu landów znajdujących się obecnie w granicach Niemiec. Od zachodu poprzez Limes Saxoniae graniczyli z Sasami od wschodu i południowego wschodu z plemionami wieleckimi.


Pomorzanie
Wielkie plemię słowiańskie, z grupy plemion lechickich zasiedlające południowy brzeg Bałtyku. W skład wielkiego plemienia Pomorzan wchodzili między innymi: Kaszubi, Pyrzyczanie, Wolinianie, Brzeżanie i Słowińcy. Główne grody to: Szczecin, Kołobrzeg, Białogard, Nakło, Pyrzyce, Stargard, Gdańsk, Starogard Gdański.
Od dawnych Pomorzan wywodzą się współcześni Kaszubi. W dużej części opracowań, Pomorzanie są zaliczani do tzw. plemion polskich obok Polan, Wiślan, Mazowszan i Ślężan.


Wieleci (Wieletowie, Wilcy, Lucice, Lutycy)
Grupa plemienna Słowian połabskich, zamieszkujących od VI wieku tereny między dolną Odrą a Łabą, wywodząca się z Pomorza Przedodrzańskiego. W źródłach pisanych za czasów Karola Wielkiego nazywani również: Wiltzi, Vultzi, Welatabowie. Wieleci obok Obodrzyców i Serbów należeli do Słowian zachodnich. Geograf Bawarski podaje, że na ziemiach Wieletów znajdowało się 95 grodów.
Zasiedlenie przez Wieletów terenów Połabszczyzny opisał ruski kronikarz Nestor z Kijowa w kronice napisanej ok. 1113 Powieść minionych lat, gdzie zaznaczył lechickie pochodzenie Słowian zachodnich mieszkających zarówno w rejonie Warty (Polanie), dolnej Odry – Wieleci/Lutycy, jak i środkowej Wisły (Mazowszanie i dolnej Wisły (Pomorzanie) wszystkich wywodził od jednego szczepu – słowiańskiego ludu Lachów/Lechitów.
W ogólnych zarysach zapewne obszar zamieszkany od tego czasu przez plemiona będące plemionami wieleckimi sąsiadował od zachodu z plemionami obodrzyckimi, na wschodzie natomiast był ograniczony Odrą. Od północy tereny te dotykały wybrzeża Morza Bałtyckiego, na południu natomiast ograniczały je obszary zamieszkane przez plemiona serbskie. Do plemion wieleckich zaliczały się plemiona: Chyżan, Czrezpienian, Dołężan, Redarów, Doszan, Nieletyków, Rzeczan, Wkrzan, Morzyczan, Sprewian, Lubuszan i Stodoran.


Serbołużyczanie (Serbowie Łużyccy)
Słowiańska grupa etniczna zamieszkująca Łużyce, ziemie leżące na terytorium Niemiec.
Osiedlając się nad Sprewą i Nysą Łużycką w VI wieku plemiona serbołużyckie podzieliły się na dwie główne grupy, które swoje nazwy wzięły od cech obszaru, na którym się osiedliły. Łużyczanie (przodkowie Dolnołużyczan), zamieszkujący bagniste rozlewiska dolnej Sprewy, wzięli nazwę od słowa ługi (bagna). Milczanie (przodkowie Górnołużyczan), osiedleni na żyznych glebach wokół górnej Sprewy, nazwę wywodzili od słowa měl' (grunt lessowy). Obie grupy rozdzielał szeroki i bezludny pas puszcz. Pozostałe plemiona zajęły obszar między rzekami Łabą i Soławą. Nazwy plemion serbskich wymienione są w tzw. Geografie bawarskim źródle historycznym pochodzącym z wczesnego średniowiecza. Początkowo w skład związku plemion serbskich wchodziły następujące plemiona: Głomacze-Dalemińcy, Łużyczanie, Milczanie, Chutyzi, Susłowie, Kolędycze, Żyrmunty, Żytyczanie.

Offline

 

#4 2012-02-17 11:19:58

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Polanie
Nazwa plemienia słowiańskiego zamieszkującego Pojezierze Wielkopolskie, które miało doprowadzić do powstania pierwszego państwa na ziemiach dzisiejszej Polski. Z plemienia Polan wywodziła się dynastia Piastów. Obecnie nazwa Polanie, nie do końca poświadczona na okres wczesnego średniowiecza, jest kwestionowana. Zamiast dużego związku plemiennego Polan archeolodzy wyznaczają w Wielkopolsce siedziby kilku bezimiennych plemion (grup etnicznych), nie rozstrzygając o drogach wzrostu władzy ponadplemiennej wśród nich.
Nazwa Polan pojawia się późno w źródłach pisanych. Tzw. Geograf Bawarski, główne źródło naszej wiedzy o geografii plemiennej ziem dzisiejszej Polski w IX wieku nie zna tego plemienia. Stąd też powstała hipoteza, nawiązująca do wymowy kroniki Anonima zwanego Gallem, głosząca, że Polanie byli początkowo podporządkowani plemieniu Goplan (Glopeani u Geografa Bawarskiego), a śladem przejęcia przez nich władzy jest legenda o Popielu i Piaście. Stolicą Goplan i ich rządzącej dynastii "Popielidów" była zapewne Kruszwica, na co wskazuje nie tylko legenda dynastyczna, ale także wyniki badań archeologicznych. Hipoteza Gerarda Labudy sugeruje, że jednostka ponadplemienna posiadająca 400 grodów nie mogła zniknąć ze sceny dziejowej jak jakaś efemeryda, i że pod nazwą Goplan (i Glopeani) faktycznie ukrywają się Polanie.

Hipoteza Gerarda Labudy sugeruje, że jednostka ponadplemienna posiadająca 400 grodów nie mogła zniknąć ze sceny dziejowej jak jakaś efemeryda, i że pod nazwą Goplan (i Glopeani) faktycznie ukrywają się Polanie. Te wersje zdarzeń zakwestionował profesor Przemysław Urbańczyk z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN, który odnosząc się do tezy przedstawionej przez niemieckiego historyka Johannesa Frieda, przyjmując, iż:
    * najstarsza wzmianka o Polanach/Polsce wyszła spod pióra Jana Canapariusa, opata rzymskiego klasztoru św. Bonifacego i Aleksego, wspominająca o Sobiesławie (Sobieborze) Sławnikowicu, który zbrojnie wyruszył cum Bolizlauo Palaniorum duce (Vita I)
    * najstarsze źródło, które zanotowało nazwę kraju "Polan", to lista hymnów spisana w Reichanau ok. 1001 roku. W jednej ze zwrotek tzw. sekwencji św. Wojciecha czytamy że: Polania ergo tanti sepeliens floret martyryii pignora
    * najstarszym źródłem lokalnym są monety Bolesława Chrobrego opatrzone: PRINCE[P]S POLONIE datowane na 1003/1005 rok.

Zgadza się, iż nazwa Polonia i etnonimu Poloni pojawia się ok. 1000 roku nagle. Zatem z powodu braku wzmianek we wczesnych źródłach historycznych i rezultatów badań archeologicznych, współcześnie wyrażany jest pogląd, że plemię o nazwie Polanie mogło nigdy nie istnieć. Nazwa Polanie bywa w tym przypadku używana umownie w odniesieniu do plemienia lub plemion wielkopolskich, którym przypadła rola zapoczątkowania państwowości polskiej.


Mazowszanie (Mazurzy Właściwi)
Plemię słowiańskie zaliczane do grupy Słowian zachodnich, zamieszkujące niegdyś Mazowsze nad środkową Wisłą. Nazwa ta nadal stosowana jest na określenie mieszkańców Mazowsza, głównie kojarzonego z obecnym województwem mazowieckim.
Mazowszanie zajmowali szeroką krainę, która ciągnęła się po obu brzegach środkowego biegu Wisły. Na południu granicą była rzeka Pilica, a nawet wg innych badaczy rzeka Radomka na wysokości Ryczywołu, Głowaczowa i Wyśmierzyc. Na północy graniczyli z bałtyckimi Prusami i rzeką Łęk, płynącą z jezior pruskich do Biebrzy (poza Łękiem i Biebrzą siedzieli Jaćwingowie). Na zachodzie od ziemi Kujawian i Łęczycan, od źródeł rzeki Bzury, ciągnęły się siedliska mazowieckie na wschód aż po Biebrzę i Ślinę (dopływy Narwi) i po Nurzec, wpadający do Bugu. Główne grody: Płock, Łomża, Wizna, Czersk, Ciechanów, Płońsk, Zakroczym.


Ślężanie
To plemię słowiańskie z grupy lechickiej zamieszkujące tereny środkowej części Dolnego Śląska, wokół góry Ślęży (ich główne sanktuarium) oraz nad rzeką Ślęzą aż po okolice Wrocławia. Od ich nazwy wywodzi się nazwa całego regionu, Śląsk.
Wymienieni w Geografie Bawarskim jako plemię posiadające 15 grodów. W dokumencie praskim widnieją pod nazwą Zlasane. Początkowo podporządkowani Wielkiej Morawie, potem władcom czeskim, od ok. 990 roku w granicach państwa Mieszka I. Ślężanie dzielili losy Śląska.



Wiślanie
Plemię zachodniosłowiańskie z grupy plemion lechickich zamieszkujące we wczesnym średniowieczu tereny w dorzeczu górnej Wisły. Obszar zamieszkany przez plemię Wiślan w IX wieku obejmował zapewne część ziem Małopolski zachodniej opierając się na północnym wschodzie o puszcze rytwiańską i szydłowską, być może sięgając źródeł Warty i Pilicy, a na południu o Karpaty. Na wschodzie prawdopodobnie obejmował dorzecze Dunajca, a na zachodzie dorzecze Skawy. Źródło Wisły mogło już leżeć na ziemi Golęszyców, którzy sąsiadowali z Wiślanami od południowego zachodu. Pozostali sąsiedzi to: Opolanie (północny zachód), hipotetyczne plemię zamieszkujące ziemię sandomierską (północny wschód), Lędzianie (wschód). Nie jest jasne, jakie plemiona żyły na północ od Wiślan, na obszarze dzisiejszego województwa świętokrzyskiego.
Cechą charakterystyczną grodów małopolskich w okresie plemiennym była ich niewielka liczba i ogromne rozmiary, często przekraczające 10 hektarów. Koncentrowały się głównie na linii Podkarpacia, najczęściej wyżynnie, na stokach wzgórz. Dominował typ pierścieniowaty z wałem o konstrukcji skrzyniowej. Wielkie grody Wiślan znajdowały się m.in. w Krakowie, Stradowie, Demblinie, Naszacowicach, Podegrodziu (Grobla i Zamczysko), Stawach, Zawadzie Lanckorońskiej, Trzcinicy nad Ropą, na Bocheńcu i w Wiślicy. Największymi rozmiarami wyróżnia się grodzisko w Stradowie, które liczy sobie 25 hektarów, ale zapewne gród ten nigdy nie istniał w tej formie, gdyż część fortyfikacji powstała już w czasach piastowskich, gdy zniszczeniu uległ gród z epoki plemiennej.

Badania archeologiczne wykazały niewielki stopień zabudowy (lub zupełny jej brak) wielu z tych grodów, co wskazuje, że pełnić mogły funkcję refugialną, tzn. służyły za schronienie okolicznej ludności i ich dobytku w czasie wojny. Niemniej, nie można wykluczać, że niektóre z nich były ośrodkami administracyjnymi i wojskowymi.
Przypuszcza się, że głównym grodem Wiślan był Kraków. Wskazują na to rozmiary i stopień zabudowy wzgórza wawelskiego, monumentalne kopce Kraka i Wandy, późniejsze znaczenie tego ośrodka. Odkryty u podnóża Wawelu skarb grzywien siekieropodobnych bywa interpretowany jako dowód rozwiniętego fiskalizmu, a pojedyncze znaleziska dowodzą m.in. kontaktów ze strefą kulturową Madziarów.

Offline

 

#5 2012-02-17 12:18:08

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Czesi
Plemię zachodniosłowiańskie zamieszkujący obszar Masywu Czeskiego – między Rudawami i Sudetami na północy, Wyżyną Czesko-Morawską na wschodzie oraz Szumawą na zachodzie. W X wieku doszło do zjednoczenia zachodniosłowiańskich plemion zamieszkujących od V-VI wieku ten obszar - Czechów Właściwych, Deczan, Dulebów, Cheban, Lemuzów, Litomierzycy, Łuczan, Pszowian, Siedliczan i Zliczan – pod władzą Przemyślidów.


Morawianie
Plemię zachodniosłowiańskie zamieszkujące krainę historyczną Moraw.


Słowacy (Slováci)
Plemię zachodniosłowiańskie zamieszkujące obszar dzisiejszej Słowacji

http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRoeTb3BjB6i4Sw_KZ5X0CN_v4CML-HCHzNTEfy7KEBc3QpmyohzA

Offline

 

#6 2012-02-18 21:40:22

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Słowianie Wschodni

Indoeuropejska grupa ludnościowa, zamieszkująca wschodnią i część środkowej Europy. W okresie VIII-X wiek na terytorium Słowiańszczyzny Wschodniej według informacji przekazanych przez Powieść minionych lat, zamieszkiwały następujące plemiona: Siewierzanie, Polanie (wschodniosłowiańscy), Drewlanie, Dregowicze, Ulicze, Krywicze, Wiatycze, Radymicze, Wołynianie, Dulebowie, Połoczanie, Słowieni, Tywercy,Chorwaci Wschodni.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/89/East_Slavic_tribes_peoples_8th_9th_century.jpg/483px-East_Slavic_tribes_peoples_8th_9th_century.jpg

Offline

 

#7 2012-02-18 21:53:17

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Siewierzanie
Plemię słowiańskie zaliczane do plemion wschodnich. Zamieszkiwali nad rzekami: Desną, Sejmem i Sułą. Nazwa pochodzi od siewier (staropolskie siewiór) "północ" czyli Siewierzanie to "ci, którzy żyją na północy". Słowiańskie *severjane "mieszkańcy północy" (lub miejscowości o nazwie Severъ). Początkowo podlegli Kaganatowi Chazarskiemu, po kilku wojnach wygranych przez księcia ruskiego Olega, Siewierzanie zostali podporządkowani Rusi Kijowskiej w 885 roku.


Polanie (wschodniosłowiańscy)
Plemię wschodniosłowiańskie, zamieszkujące od VI w. do X w. oba brzegi środkowego Dniepru. Początkowo do IX w. ziemie podlegały władztwu Chazarów, zobowiązane płacić haracz. Z tego okresu zachowało się wiele kurhanów polańskich. W latach 60. IX wieku Waregowie przeprowadzili z terytorium Polan zwycięskie kampanie przeciwko Bizancjum, Połowcom i Pieczyngom. Ok. 880 Polanie zostali podbici przez księcia nowogrodzkiego Olega Mądrego, ziemie ich stały się centrum nowego państwa - Rusi Kijowskiej. Największymi miastami polańskimi były Kijów i Perejasław. W wieku X nazwa Polanie zanika, ostatni raz wymienia ją latopis w 944.

Po najeździe Waregów Polanie ci opuścili swoje siedziby. Nigdy więcej nie pojawiają się w źródłach. Być może powędrowali na zachód. Świadczą o tym nazwy tamtejszych plemion: Lędzian i Polan. Nazwa "Lędzianie" pochodzi od słowa "lędy", co po słowiańsku znaczy tyle co "pola". Jeżeli więc przetłumaczymy nazwę "Lędzianie" otrzymamy nazwę "Polanie". Plemię nazwie jaką uzyskaliśmy pojawia z końcem IX w. na terenach Wielkopolski. Możliwe jest więc, że Polanie naddnieprzańscy powędrowali na zachód i przekroczyli Bug, gdzie rozdzielili się na dwie grupy. Jedna osiedliła się na niezamieszkanej ziemi we wschodniej Małopolsce, a druga przejęła kontrolę w Wielkopolsce, gdzie żyły dotąd inne plemiona. Echo przejęcia władzy w Wielkopolsce pojawia się w kronice Galla i Kadłubka jako obalenie Popiela (plemienia dotychczas panującego w Wielkopolsce), przez Siemowita (Polan).



Drewlanie
Jedno z plemion należące do grupy wschodnich plemion słowiańskich. Zamieszkiwali w dorzeczach Słuczy i Prypeci na Polesiu Wołyńskim. W 884 podbici przez Olega, władcę Rusi Kijowskiej, buntowali się przeciw zbyt wysokim daninom za jego następcy Igora, którego zabili. Ponownie podbiła ich wdowa po nim, Olga. Główne grody: Owrucz, Korosteń (Korosteń).



Dregowicze
Plemię słowiańskie zaliczane do Słowian wschodnich. Nazwa ich pochodzi od słowa drogwa - bagno. Zamieszkiwali tereny nad Prypecią i Sożą (prawe - zachodnie dopływy górnego Dniepru), obecne tereny Białorusi (Mińsk). Główny gród - Turów nad Prypecią. Od Turowa wywodzi się nazwa księstwa Turowskiego, gdzie panowali ich książęta zależni od Kijowa. Ostatni raz wymieniani w latopisach w 1149 roku.

Offline

 

#8 2012-02-18 22:12:21

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Ulicze
Plemię słowiańskie zaliczane do Słowian wschodnich. Początkowo zajmowali ziemie nad dolnym Dnieprem, a w IX wieku przenieśli się na tereny między Dniestrem a Prutem. Zostali przyłączeni do Rusi Kijowskiej około 915 roku. W XIII-XIV wieku ich ziemie zostały podbite przez romańskich Wołochów, częściowo wyginęli lub zmieszali się z innymi plemionami ruskimi, częściowo zasymilowali się z najeźdźcami.


Krywicze
Plemię słowiańskie zamieszkujące od IX do XIII wieku tereny nad górnym Dnieprem i Wołgą w początkowym biegu Moskwy oraz nad środkową Dźwiną. Głównymi ich ośrodkami były: Połock, Smoleńsk, Witebsk, Izborsk i najprawdopodobniej także Psków. Wpływ na ich kulturę i rozwój mieli Bałtowie i Finowie. Nazwa Krywicze przetrwała w języku łotewskim jako określenie wszystkich Słowian wschodnich - Kreevo. Początkowo podlegli Kaganatowi Chazarskiemu, po kilku wojnach wygranych przez księcia ruskiego Olega, zostali podporządkowani Rusi Kijowskiej w 885 roku. Ostatni raz wzmiankowani byli w 1162 roku. Posługiwali się językiem zaliczanym do grupy języków wschodniosłowiańskich.
Za spadkobierców Krywiczów uważają się dzisiejsi Białorusini. Plemię to w ich mitologii narodowej zajmuje podobne miejsce, jak plemię Polan u Polaków.


Wiatycze
Plemię słowiańskie, którego przynależność do Słowian zachodnich lub wschodnich pozostaje w nauce przedmiotem dyskusji. Prawdopodobnie od IX do XII wieku zamieszkiwali nad górną Oką i górnym Donem. W X wieku podbici przez Ruś Kijowską. Ich protoplastą miał być Wiatko. Wiatycze istnieli co najmniej do końca XII wieku, a ostatnia pisemna wzmianka w źródłach na ich temat pojawia się w 1197 roku, jednak ich odrębność etniczna zachowała się jeszcze co najmniej do XIV wieku.

Radymicze
Plemię słowiańskie, prawdopodobnie od IX do XII w. zamieszkujące tereny między Dnieprem, Desną a Sożem. Początkowo podlegli Kaganatowi Chazarskiemu, po kilku wojnach wygranych przez księcia ruskiego Olega, Radymicze zostali podporządkowani do Rusi Kijowskiej w 885 roku. Ostatecznie zostali do niej włączeni w 984 roku za panowania Jarosława Mądrego. Protoplastą Radymiczów miał być Radym. Radymicze istnieli co najmniej do końca XII wieku, a ostatnia pisemna wzmianka w źródłach na ich temat pojawia się w 1169 roku.


Wołynianie
Plemię słowiańskie zamieszkujące ziemie nad Bugiem i Styrem, którego przynależność do Słowian zachodnich lub wschodnich pozostaje w nauce przedmiotem dyskusji.
Wokół plemienia Wołynian w literaturze wśród historyków pojawiło się wiele licznych i sprzecznych hipotez odnośnie jego związku z dwoma innymi nadbużańskimi plemionami: Dulebami i Bużanami. Niektórzy uczeni twierdzą, że Wołynianie, Dulebowie i Bużanie stanowili jedno plemię. Inni historycy identyfikują Wołynian z Bużanami[5], a jeszcze inni Wołynian z Dulebami. Rosyjski uczony - Aleksiej Szachmatow z kolei uważał, że wszystkie trzy powyższe plemiona żyły na tym samym obszarze, ale w różnych odstępach czasu, natomiast Gerard Labuda popierając teorię R. Jakimowicza, przedstawioną w książce Okres wczesnohistoryczny. Prehistoria ziem polskich, pisze że Wołynianie żyli obok Bużan, zaś Dulebów na tym terenie nigdy nie było

Offline

 

#9 2012-02-18 22:30:28

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Dulebowie
Plemię słowiańskie zamieszkujące Wołyń. Według kronikarza Nestora Dulebowie żyli nad Bugiem gdzie dziś Wołynianie, czyli Nestor podkreśla że Dulebowie żyli na tym samym terytorium ale przed pojawieniem się na tych terenach Wołynian, a następnie zmienili swoje miejsce osiedlenia, którego definitywne ustalenie jest niemożliwe ze względu na ubogość dotychczasowego materiału badawczego, co oczywiście nie przeszkadza w tworzeniu wielu różnych hipotez na ten temat.


Połoczanie
Plemię słowiańskie zaliczane do Słowian wschodnich.


Słowienie (Słowianie Ilmeńscy)
Plemię wschodniosłowiańskie, według kroniki Nestora, założyciele Nowogrodu Wielkiego. Być może stanowili północny odłam Krywiczów.
Słowienie przybyli z południa na tereny nad jeziorem Ilmień, gdzie współżyli z innymi plemionami słowiańskimi i ugrofińskimi. Wraz z nimi Słowienie zaprosili Rusów i szybko zintegrowali się z nimi, stąd wedle Nestora: Nowogrodzianie zaś – ci ludzie są wareskiego rodu, a przedtem byli Słowienie.


Tywercy
Plemię słowiańskie zaliczane do grupy Słowian wschodnich. Tywercy zamieszkiwali terytorium między Dniestrem a Bohem. W IX wiek podporządkowani przez księcia ruskiego Olega. W 915 roku włączeni do Rusi Kijowskiej przez księcia Igora.



Chorwaci wschodni
Plemię wschodniosłowiańskie wymienione czterokrotnie w kronice Nestora. Za rządów Olega Mądrego Chorwaci podporządkowali się Rusi Kijowskiej. Włodzimierz I Wielki toczył z nimi wojnę w roku 992. Rezultat tej wojny jest nieznany. Historiografia zwykle lokalizuje Chorwatów ruskich nad górnym Dniestrem na północ od siedzib Uliczów (Kowalenko 1962). Ten pogląd pojawia się w wielu podręcznikach i opracowaniach popularnych.

http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSEJBWEkUWdOG4UHIKfIW34_NA9SNigbjAeWIH1LIdWudwFHPcZ

Offline

 

#10 2012-02-19 15:04:13

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Słowianie Południowi

Indoeuropejska grupa ludnościowa, zamieszkująca południowo-wschodnią część Europy (północne Bałkany). W okresie ekspansji Słowianie (VII-VIII wiek) ulegli zróżnicowaniu językowo-kulturowemu. Do Słowian południowych zaliczają się plemiona : Chorwatów, Słoweńców, Serbów, Boszniaków, Bułgarów.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/90/Dialectos_de_las_lenguas_eslavas_meridionales.PNG

Offline

 

#11 2012-02-19 15:56:19

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Chorwaci
Naród południowosłowiański, zamieszkujący głównie Chorwację oraz Bośnię i Hercegowinę. Chorwaci żyli w strefie, o którą rywalizowało Bizancjum i Frankowie. W czasach Karola Wielkiego zwierzchnictwo frankijskie nad częścią obszarów chorwackich zaowocowało przyjęciem przez ten lud chrztu w obrządku łacińskim. Zjednoczenie Chorwatów nastąpiło na początku X wieku, ale ich państwo już w drugiej połowie XI wieku zostało podporządkowane Węgrom.


Słoweńcy
Naród południowosłowiański, zamieszkujący głównie Słowenię. Osiadł tu w drugiej połowie VI wieku. W IX w. Słoweńcy stworzyli zależne od państwa frankońskiego księstwo, po jego likwidacji zostali wcieleni do państwa frankońskiego, następnie do państwa niemieckiego.
W procesie kształtowania kultury słoweńskiej ścierały się dwie tendencje: z jednej strony wpływy kultury niemieckiej i włoskiej, z drugiej — opór wobec presji obcej kultury, polegający na podkreślaniu i kultywowaniu słowiańskiej tożsamości.
Proces wyodrębniania się nowoczesnego narodu słoweńskiego, datowany na I połowę XIX w., przebiegał w opozycji do unifikującego Serbów i Chorwatów ruchu iliryjskiego oraz stanowił reakcję na zagrożenia germanizacyjne i italianizacyjne.
Rozwój cywilizacyjny spowodował zanik kultury tradycyjnej, zarówno materialnej, jak i duchowej, wyodrębniając kulturę słoweńską z kręgu południowosłowiańskiego i lokując ją w strefie środkowoeuropejskiej.


Serbowie
Naród południowosłowiański mieszkający głównie w Serbii, Chorwacji, Bośni, Macedonii, Czarnogórze. Mówią w swoim języku narodowym serbskim. W większości są prawosławnymi.
Serbowie dzielą się na grupy regionalne: Šumadinci, Ere, Vojvođani, Bačvani, Banaćani, Bokelji, Sremci, Semberci, Krajišnici, Hercegovci, Torlaci, Šopi i inni, ale są to określenia regionalne, które obejmują wszystkie mniejszości narodowe w tych regionach. Czarnogórcy aż do 1945 byli uważani za Serbów.
Serbołużyczanie przypuszczalnie mają wspólne pochodzenie z Serbami (Biała Serbia), ale obecnie nic poza wspólną narodowością słowiańską i poza nazwą ich nie łączy.


Boszniacy
Plenię południowosłowiański, zamieszkujący Bośnię i Hercegowinę. Boszniacy mają etniczny słowiański rodowód wspólny z Serbami i Chorwatami oraz Macedończykami, natomiast różnią się religią – przechodzili na islam w różnych okresach niewoli tureckiej. Przyczyny przechodzenia na islam były różnorodne, społeczno-ekonomiczne (zwolnienie z płacenia podatku od "niewiernych" – dżizja – i możliwość nabywania ziemi), ale również religijne (m.in. związane z bogomilizmem), później także kulturowo-polityczne.
Posługują się dialektem bośniackim języka serbsko-chorwackiego z wpływami języka tureckiego. Zachowali ludową kulturę słowiańską, nasycając ją kolorytem orientalnym, co dało w rezultacie oryginalny konglomerat kulturowy, z doskonale zachowanymi archaicznymi formami kultury materialnej i duchowej, zwłaszcza literatury ustnej (ludowe pieśni epickie i liryczne, bogata proza).


Bułgarzy
Plemię południowosłowiańskie zamieszkujące głównie Bułgarię. Osiedlili się na Półwyspie Bałkańskim w VI wieku. Stopniowo ulegli asymilacji z Protobułgarami, którzy przybyli na Bałkany w VII wieku, a także Trakami, lokalną ludnością, zamieszkującej tereny wschodniej części Półwyspu Bałkańskiego od głębokiej starożytności.

Offline

 

#12 2012-02-21 16:25:52

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Pierwsze Państwa Słowiańskie

Państwo Samona
Najstarsze znane państwo zachodniosłowiańskie. Istniało w latach 623-660, (zdaniem innych autorów w latach 623-658 lub 626-661), obejmując tereny przyszłych Czech, Moraw, Dolnej Austrii, Styrii, Karyntii i Karnioli, a także część zachodnich Węgier, zachodniej i środkowej Słowacji oraz Śląsk i Łużyce.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b6/Samovo_kraljevstvo.png/240px-Samovo_kraljevstvo.png



W ostatnich dziesięcioleciach VI wieku Słowianie żyjący w Kotlinie Panońskiej i w jej sąsiedztwie zetknęli się z chanatem awarskim. Rozdrobnieni na wiele plemion Słowianie rychło dali sobie narzucić zwierzchnictwo awarskich władców, sprzymierzonych z Bizancjum. Kiedy jednak Awarowie rozpoczęli łupieżcze wyprawy przeciwko Konstantynopolowi, kolejni cesarze bizantyjscy podejmowali współpracę ze słowiańskimi plemionami przeciwko byłym sojusznikom. W połowie lat dwudziestych VII wieku wybuchło ogólnosłowiańskie powstanie przeciwko Awarom, inspirowane być może przez cesarstwo i być może związane z organizowaną przez Awarów wielką wyprawą na Konstantynopol w roku 626. W toku walk wielką sławę zdobył frankijski kupiec Samo (albo Samon). Gdy Słowianie zrzucili awarską zwierzchność, obwołali go swoim władcą. Samon stanął na czele wielu zjednoczonych plemion, które w miejsce dawnych prymitywnych organizacji politycznych wspartych na wojennej demokracji tworzyły teraz ponadplemienne państwo. Jego centrum stanowiły Morawy, ale w efekcie szybkiego rozwoju terytorialnego, w latach 623-660, granice państwa Samona objęły na południu dolną Austrię i Kotlinę Czeską, na północy bagna Sprewy na Łużycach, na zachodzie oparły się o Soławę, a na wschodzie o środkową Odrę na Śląsku. W latach 629-639 słowiańskie państwo toczyło wojnę z frankijskim królem Dagobertem I dwukrotnie odpierając jego najazdy, m.in. wielka wyprawa Franków zakończyła się w roku 631 klęską pod Wogastisburgiem (położenie nieznane) jak również Słowianie pustoszyli Turyngię. Sukcesy Samona w walce przeciw Frankom a szczególnie Awarom zapewne wspomogły wielką migrację Słowian na południe – potwierdzony źródłowo jest udział Serbów i ich księcia Derwana w walce z Frankami po stronie Samona – a jest to również czas migracji Serbów i Chorwatów na Bałkany. Państwo Samona istniało bardzo krótko. Śmierć założyciela w 658 lub 661 roku wywołała zamęt wewnętrzny i w efekcie rozpad państwa.

O powstaniu pierwszego państwa oraz jego walkach z Dagobertem szczegółowo opowiada kronika Historia Francorum, napisana ok. 660 roku przez anonimowego dziejopisarza frankijskiego zwanego Fredegarem.

Istnieje hipoteza że Państwo Samona, a raczej jego relikty, dały początki pierwszym formom państwowości czeskiej, analogicznie do hipotetycznej (acz wielce prawdopodobnej) relacji między panońskim państwem Awarów a państwem wielkomorawskim. Świadczyłaby o tym analogiczna opozycja Państwa Samona i Awarów oraz Czechów i Morawian sto kilkadziesiąt lat później przy niewątpliwej zbieżności terytorialnej. Hipoteza ta, niewątpliwie przemawiająca do wyobraźni, nie ma jednak żadnego poparcia w źródłach i pozostaje wyłącznie atrakcyjnym ale jednak tylko przypuszczeniem.

Offline

 

#13 2012-02-21 17:02:35

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Karantania
Jedno z pierwszych państw słowiańskich w historii, założone przez osiadłe na terenach dzisiejszej Austrii i Słowenii plemię Karantan. Jego początki są nieznane. Państwo karantańskie istniało już w VII wieku, być może nawet wcześniej. Jego władca Waluk miał udzielić wsparcia zbrojnego Samonowi podczas wojny z Frankami.
W VIII wieku Karantania toczyła wojny z Awarami. Pierwsza nie budząca wątpliwości wzmianka o tym państwie związana jest z księciem Borutą, który około 745 roku, w obliczu najazdu awarskiego, zwrócił się o pomoc do Bawarii. Bawarowie udzielili Karantanom wsparcia, jednak korzystając z sytuacji podporządkowali kraj królowi Franków. Następca Boruty, Kakacjusz, musiał już uzyskać zgodę Franków na objęcie tronu. Za jego panowania Karantania przyjęła chrzest w obrządku łacińskim.

Po śmierci Chotimira w 769 roku doszło do powstania zwolenników pogaństwa. Powstanie stłumione zostało w wyniku interwencji bawarskiej, a na tronie osadzony został wówczas Waltunk. W 819 roku Karantania przyłączyła się do powstania Ljudevita Posawskiego. Po jego upadku w 822 państwo zostało zlikwidowane i włączone bezpośrednio do państwa Franków.

Ustrój Karantanii oparty był na dawnym systemie organizacji plemiennej. Władca współrządził wraz z grupą możnych wywodzącą się ze starszyzny plemiennej. Dużą rolę w państwie odgrywali także tzw. kosezi, wojownicy zobowiązani do służby wojskowej.
Kosezi dokonywali wyboru księcia, który następnie był intronizowany na książęcym kamieniu w Krnskim Gradzie (Karnburg)

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c3/Carantania_800_AD-pl.PNG

Offline

 

#14 2012-02-21 17:24:24

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Księstwo Nitrzańskie
Słowiańskie księstwo znajdujące się w południowo-zachodniej części dzisiejszej Słowacji. Rezydencją książęcą była Nitra.
Według tradycyjnych poglądów księstwo nitrzańskie było niezależne do 833 roku, gdy książę Mojmir I przyłączył je do Państwa wielkomorawskiego. Wówczas miał zostać wygnany przez Mojmira książę Pribina panujący od 825 roku, a jego księstwo stać się lennem Państwa wielkomorawskiego. Obecnie część badaczy sądzi, że wygnany w 833 roku Pribina był wówczas już lennikiem Mojmira, a księstwo nitrzańskie już wcześniej stało się częścią Wielkich Moraw. Według innych zaś jest to niepotwierdzone przypuszczenie.
Po upadku Państwa Wielkomorawskiego księstwo nitrzańskie stało się częścią Węgier i było apanażem członków dynastii Arpadów. Zostało zlikwidowane na początku XII wieku.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e8/Nitra_moravia_833.png/250px-Nitra_moravia_833.png




Księstwo Błatneńskie
Słowiańskie państwo istniejące w drugiej połowie IX wieku w zachodniej części Kotliny Panońskiej, między Dunajem na północy i wschodzie, Murą i Drawą na południu a Rabą na zachodzie. Stolica księstwa znajdowała się w mieście Blatnohrad (późniejszy Mosaburg, dziś węgierska wieś Zalavár) na południe od jeziora Balaton.

Pod koniec VIII wieku w wyniku najazdów Franków, Protobułgarów i Słowian upadł Kaganat Awarów, zajmujący od 567 centrum Kotliny Panońskiej. Dzięki tym sprzyjającym warunkom Słowianie panońscy, wówczas zamieszkujący te tereny, zaczęli tworzyć quasi-państwowe związki plemienne i ponadplemienne. Jednocześnie na północy za Dunajem powstały podobne organizmy państwowe. Były to Wielkie Morawy na obszarze dzisiejszych Moraw i Księstwo Nitrzańskie w dzisiejszej zachodniej Słowacji. W pierwszej połowie IX wieku doszło do konfrontacji między tymi państwami. Zwycięsko wyszły z niej Wielkie Morawy pod wodzą księcia Mojmira I. W 833 Mojmir przyłączył Księstwo Nitrzańskie do Państwa wielkomorawskiego i wypędził ze stolicy Nitry władającego nim księcia Pribinę.

Pribina, pozostający w dobrych stosunkach z dworem wschodniofrankijskim i korzystający z jego pomocy, dążył do odzyskania swego księstwa. Jego wysiłki w tym kierunku zakończyły się fiaskiem. Wobec tego około 840 Pribina uzyskał od króla wschodniofrankijskiego Ludwika II Niemieckiego w lenno ziemie między ówczesną wschodnią granicą państwa wschodniofrankijskiego a Dunajem, które wcześniej były przeznaczone dla marchii karantańskiej. Pribina energicznie przystąpił do tworzenia własnego państwa i do szerzenia w nim chrześcijaństwa. Na południe od Balatonu, nad rzeką Zala, wówczas zwaną przez Słowian Blatna ("Błotna"), wzniósł obronny gród Blatnohrad, który stał się ośrodkiem władzy w państwie. Skuteczność działań Pribiny w umacnianiu chrześcijaństwa i organizowaniu państwa została w 847 nagrodzona nadaniem mu tych ziem w lenno dziedziczne. Pribina popierał osadnictwo bawarskie. W umacnianiu chrześcijaństwa Pribina ściśle współdziałał z arcybiskupami Salzburga. W 861 Pribina zginął, walcząc po stronie Franków przeciwko Wielkim Morawom. W 862 władzę po nim objął jego syn Kocel.

Za panowania Kocela Księstwo Błatneńskie zaczęło wyrastać na niezależny, słowiański ośrodek państwowy. Wyrazem tego było między innymi przywrócenie przez papieża Hadriana II w 869 metropolii w Sirmium (części dzisiejszej Śremskiej Mitrowicy). W czasie wojny z 869 roku Wielkich Moraw z Państwem wschodniofrankijskim, Kocel opowiedział się po stronie Morawian odrzucając zwierzchność frankijską. W 867 Kocel udzielił schronienia apostołom Słowian, świętym Cyrylowi i Metodemu, w drodze z Państwa wielkomorawskiego do Rzymu. Wspólnie z książętami morawskimi Rościsławem i Świętopełkiem Kocel wspierał idee wyniesienia świętego Metodego do godności biskupa obrządku słowiańskiego. W 869 roku Metody przyjął sakrę biskupią i nominację na arcybiskupa przywróconej panońskiej metropolii w Sirmium. Blatnohrad stał się jednym z najważniejszych centrów kultury i ośrodków chrześcijaństwa liturgii słowiańskiej, rozwijanej przez uczniów Cyryla i Metodego. Prawdopodobnie w Księstwie Błatneńskim powstał pierwszy słowiański zwód praw - Zakon Sudnyj Liudem - przypisywany świętemu Metodemu.
Kocel zginął podczas wyprawy w 876 roku. Jego śmierć oznaczała koniec niepodległości państwa. Król wschodniofrankijski uczynił użytek ze swych praw suwerena i powtórnie włączył Księstwo Błatneńskie do Karantanii. W 884 roku Księstwo podbiły Wielkie Morawy. Terytorium te ponownie zajęli Frankowie w 894 roku. W 896 tereny byłego Księstwa Błatneńskiego zostały nadane w lenno kolejnemu słowiańskiemu księciu - Brasławowi. Jednak już w 901 roku tereny te zostały podbite przez Węgrów, którzy utworzyli własne państwo. W ciągu następnych stuleci Słowianie panońscy ulegli całkowitej madziaryzacji.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/Balaton_principality.png/240px-Balaton_principality.png

Offline

 

#15 2012-02-21 17:41:07

Hieronim Barosz

Zmarły

Zarejestrowany: 2011-08-22
Posty: 411

Re: Słowianie

Państwo Wielkomorawskie
Średniowieczne państwo słowiańskie. Powstało na początku IX wieku na terenach dzisiejszych Moraw, kilka lub kilkanaście lat po ostatecznym zniszczeniu Kaganatu Awarskiego przez armię Karola Wielkiego w 805 roku. Jest wysoce prawdopodobne, że to słowiańskie elity państwa Awarów przyczyniły się bezpośrednio do jego powstania. Rządzone było przez lokalną dynastię, której pierwszym znanym przedstawicielem był Mojmir I. Pierwsza wzmianka o tym państwie dotyczy włączenia do niego Księstwa Nitrzańskiego przez Mojmira I, co nastąpiło w roku 833 lub nieco wcześniej. Mniej więcej w tym samym czasie w państwie zaszczepione zostało chrześcijaństwo. Chrzest przyjęto w 822 od strony państwa wschodniofrankijskiego. Od 863 roku działalność misyjną w państwie wielkomorawskim prowadzili Cyryl i Metody, wraz z którymi pojawił się stworzony przez nich obrządek słowiański oraz język staro-cerkiewno-słowiański. Epizod obrządku słowiańskiego zakończył się w roku 887, kiedy to za sprawą wrogiej postawy duchowieństwa niemieckiego uczniowie Cyryla i Metodego zostali wygnani.

Szczyt ekspansji Wielkich Moraw przypadł na panowanie Świętopełka I w latach 871-894, kiedy w ich skład wchodziły, poza Morawami, częściowo tereny dzisiejszych Węgier i Słowacji, a także Czechy, Łużyce, Zakarpacie i być może Małopolska. Według części badaczy można postawić hipotezę, że po 875 r. książę Świętopełk I podporządkował trybutarnie Górny Śląsk, a po 885 roku być może także Dolny Śląsk, jednakże jest to na razie pogląd niepotwierdzony. Osłabione walkami wewnętrznymi, pomiędzy następcami Świętopełka, państwo upadło około roku 907 w wyniku najazdu koczowniczych Węgrów, którzy wtargnęli przez północne Karpaty do Kotliny Panońskiej.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Great_moravia_svatopluk.png/689px-Great_moravia_svatopluk.png

Offline

 

Stopka forum

RSS
Powered by PunBB
© Copyright 2002–2008 PunBB
Polityka cookies - Wersja Lo-Fi


Darmowe Forum | Ciekawe Fora | Darmowe Fora
Schwimmhalle prywatny detektyw warszawa cena Piaski pola namiotowe Torby papierowe z logo